Beggars: "The Day I Lost My Head"

11/12/2018

Κατηγορία: Κριτικές

561

Οι Beggars είναι το πιο κλασσικόηχο από τα γκρουπ που συναποτελούν το πολύ ζωντανό σήμερα, στη χώρα μας αλλά και διεθνώς, ρεύμα του stoner. Οι τρεις road rats που ζουν κι αναπνέουν τη μουσική που παίζουν αυτοπροσδιορίζονται ως rock n' roll και δικαίως, αφού ο ήχος τους δεν κατηγοριοποιείται, περιέχοντας καλά ζυμωμένες επιρροές από όλο το ηχητικό φάσμα που εκτείνεται από τους MC5 ως τους Orange Goblin.

 

Το “Devil’s Highway” του ’15 αποτέλεσε μια κορύφωση για το δυναμικό των Beggars, αφού πρώτη φορά πέτυχαν να αποτυπώσουν σε δίσκο τη δύναμη του live τους ήχου, εισέφερε κομμάτια που θα μείνουν στο setlist τους για καιρό και βραβεύτηκε από το περιοδικό “Metal Hammer” για το ότι ξεπέρασε τα 12.000 αντίτυπα. Έκτοτε, η μπάντα δεν άλλαξε το modusoperandi της – το να παίζουν παντού και συνεχώς – βρήκαν νέο ντράμερ στο πρόσωπο του Πέτρου Κοτσίδα και το επόμενο δισκογραφικό τους βήμα αναμενόταν με ενδιαφέρον.
Το 5ο άλμπουμ τους, “The Day I Lost My Head”, με το άμεσα επιδραστικό εξώφυλλο (από τα καλύτερα φέτος – made in Sugahtank) κυκλοφόρησε αρχές Αυγούστου και είναι από τις σημαντικές κυκλοφορίες της φετινής δισκογραφικής σοδειάς.
Ο ήχος αυτή τη φορά είναι ακόμη καλύτερος, πιο στουντιακός, ογκώδης, πιο καθαρός, χωρίς να χάνει καθόλου από την αιχμή του (η παραγωγή έγινε στο στούντιο “Prova” με υπεύθυνο τον Νίκο “Lizzard” Χαλκούση). Ο αρχηγός των Beggars, Γιάννης Πασσάς, πιστός στο σκληροτράχηλο φωνητικό blend από Dave Wyndorf και Lemmy, αυτή τη φορά αφήνεται πιο συχνά σε αργούς ρυθμούς (Kyuss συναντούν τους Black Stone Cherry bourbon), με στίχους αρκετά εσωστρεφείς, ενώ συνθετικά επεκτείνεται με ορισμένα πολύ γεμάτα αποτελέσματα.
Η σκοτεινή mantra του “Medusa”, το καθηλωτικό, βγαλμένο από soundtrack μοντέρνου western “Genesis” και το χειμαρρωδώς ψυχεδελικό instrumental “Intersolar Traveller” είναι τα κομμάτια που ξεχωρίζουν με την πρώτη ακρόαση και μεγαλώνουν διαρκώς όσο τους δώσεις την προσοχή σου.


Ο κλασσικός ήχος των Beggars με τα μυώδη, βαρύτονα grooveυπάρχει και τέρπει στα “Book Of Days” και Chief Commander (1945 - 2015)” (αναφέρεται στο Lemmy και είναι από τα πιο αξιόλογα tribute που έχουν ηχογραφηθεί από το θάνατό του και μετά), σε σημείο ώστε να αναπληρώνει και κάποια σημάδια κόπωσης (τα “You Break Me” και “Game” είναι καλές ιδέες που ζητούν κάτι παραπάνω για να αναπτυχθούν). Συνολικά, σημασία έχει δοθεί στην ενορχήστρωση, όπου ειδικά τα lead έχουν μια αξιοπρόσεκτη οικονομία για να χρωματίζουν το κάθε κομμάτι, όχι απλά να το γεμίζουν – χαρακτηριστικό το ομώνυμο “The Day I Lost My Head”.
Έχει ειπωθεί από πεπειραμένα χείλη, ότι «ένας χρόνος περιοδείας, είναι σαν πέντε κανονικής ζωής». Οι Beggars και ειδικά ο αρχηγός τους, με το δίσκο αυτόν, μετά από τόσα χρόνια ζωής στο δρόμο, κατά κάποιον τρόπο αυτο-εξορκίζονται μέσα σε 9 κομμάτια και 43 λεπτά.
Ενώ όμως ανακοινώθηκε ότι έχει πίσω της την υποστήριξη μιας γνωστής εταιρίας (Rock Of Angels) και το άλμπουμ παρουσιάστηκε επίσημα στις 28 Σεπτεμβρίου στο Temple, ανακοινώθηκε ότι ο μπασίστας Chili, θεμελιώδες μέρος του τρίο, τόσο για τον ήχο, όσο και για τη σκηνική του παρουσία, αποχωρεί από τις τάξεις τους φιλικά, λόγω του ότι η ζωή αλλάζει πολλές φορές τις προτεραιότητες ριζικά. Στη θέση του, από τις 15 Οκτωβρίου ανακοινώθηκε ότι θα βρίσκεται ο Νίκος “Lizzard” Χαλκούσης, ναι ο υπεύθυνος για την παραγωγή του άλμπουμ.
Σύζευξη η οποία, έστω και αν προέκυψε απροσδόκητα, αναμένεται να γεννήσει ακόμη περισσότερη μουσική ουσία από τον οργανισμό των Beggars.
Προς το παρόν, με το “The Day I Lost My Head”. έχουμε το δικαίωμα να νιώθουμε πλουσιώτεροι φέτος κατά  ένα καλοδουλεμένο και νοήμον άλμπουμ.

Παναγιώτης Παπαϊωάννου


// Old Time Rock

// Live Favorites