Bruce Springsteen: "Tunnel Of Love"

09/10/2017

Κατηγορία: Old Time Rock

1473

«Για πρώτη φορά στα 14 χρόνια της καρριέρας μου στη δισκογραφία, μου ανακοίνωσαν ότι έπρεπε να συναντήσω το λογιστή μου. Μέχρι τότε δεν είχα ξανασφίξει ποτέ το χέρι κανενός από τους ανθρώπους που διαχειρίζονταν τα χρήματα που έβγαζα. Και ήταν πολλά. Μετά την περιοδεία για το “Born In The U.S.A.”, μου ανήκε ένα τέτοιο ποσό που ήταν αδύνατο να το χωνέψω.

 

Έτσι επέλεξα να αγνοήσω τί μπορεί να σήμαινε το να έχεις τόσο χρήμα. Ας πούμε ότι ήταν το τρόπος μου να το διαχειριστώ».
«Είχα την ανάγκη να αφήσω κατά μέρος την επιτυχία και ό,τι φέρνει μαζί της. Δεν είχα καμιά όρεξη να μπλέξω με παραγωγούς, με μια πλήρη μπάντα, με την E-Street Band, ή και οποιαδήποτε μπάντα, γενικά. Ήθελα κάτι πιο απλό, κάτι λιγώτερο. Με τη βοήθεια του ηχολήπτη μου, Toby Scott, επένδυσα στο να βρω κατάλληλα μηχανήματα να μπορώ να ηχογραφώ στο σπίτι. Έτσι, τα τέσσερα κανάλια της κονσόλας έγιναν γρήγορα οκτώ και μετά εικοσιτέσσερα».
Για πρώτη φορά το υλικό του δε θα μιλούσε για τον άντρα που βρίσκεται “στο δρόμο”, αλλά για τα ερωτήματα και τις ανησυχίες ενός άντρα που βρίσκεται σ’ έναν στίβο πολύ πιο δύσκολο:  μέσα στο ίδιο το σπίτι του. Για τις αμφιθυμίες, την αγάπη και τον φόβο που του είχε φέρει η καινούρια του ζωή.
Παντρεμένος από τον Μάϊο του ’85 με την ηθοποιό
Julianne Philips, ο Bruce Springsteen έπρεπε τώρα να αποδείξει ότι μπορούσε να κτίσει και χωρίς να αποφεύγει και να αποχωρεί. Να γεμίσει μέσα σ’ ένα κοινό σπίτι, μια κοινή αφετηρία, τα κενά που έκαναν εκείνον να φύγει από το Rumson του New Jersey, όπου εκείνος κι η κιθάρα του ήταν «τα δύο πιο ανεπιθύμητα πράγματα». Πολλά τα σημάδια ότι η επιλογή προσώπου υπήρξε μάλλον παρορμητική.
Ηχογραφεί ολόκληρο το υλικό του καινούριου άλμπουμ στην ουσία μόνος του, στις αρχές του ’87, μέσα σε τρεις εβδομάδες, με ακουστικές κιθάρες και ρυθμική βάση που βγαίνει από κουμπάκια της κονσόλας. Φτιαγμένο σ’ ένα δωμάτιο, όπως το Nebraska, περίπου πέντε χρόνια νωρίτερα, είναι ένα σύνολο τραγουδιών με τα περισσότερα έως τότε αυτοβιογραφικά συστατικά.
Ο
Springsteen ο πολυεκατομμυριούχος, το ροκ ίνδαλμα, δεν βρίσκεται πουθενά ανάμεσά τους. Οι ήρωες που κατοικούν στα τραγούδια του είναι αυτή τη φορά βυθισμένοι στην ανασφάλεια και την εσωτερική αμφιβολία. Στερούνται πλέον του ελαφρυντικού της τάσης για εξαλλοσύνη που κουβαλούσε μαζί της η νεότητά τους. Είναι συνομίληκοί του, πλησιάζουν τα 40 και αντιμετωπίζουν τα προβλήματα που βασανίζουν και τον ίδιο. Μπορεί να ανταποκριθεί στον ρόλο του συζύγου;


Μπορεί να στηρίξει μια οικογένεια; Μπορεί να σταθεί ειλικρινής και αυθεντικός με τη γυναίκα που διάλεξε να δεθεί μαζί της; Τί σημαίνει και πόσο τον αλλάζει αυτό που έμαθε από μικρός να αντιλαμβάνεται ως την πιο σοβαρή κοινωνική συνθήκη γύρω του, τα δεσμά του γάμου;
Γιατί, παρά την επιτυχία και την αποδοχή εκατομμυρίων, αποφεύγει να ανοιχτεί και να επενδύσει στην ανθρώπινη επαφή; Όπως και οι ήρωες των τραγουδιών που σκαρφίστηκε στο μικρό
home studio, έτσι κι ο ίδιος κινδυνεύει, αν δεν ξεκαθαρίσει τη σχέση του με τα πράγματα που πάνω τους θα χτίσει τη βάση της ζωής του στο εξής - την αγάπη, την οικογένεια, ένα σπιτικό – να τα δει, μέσα από τα ίδια τα θολά παράθυρα των αμαξιών στα οποία τους τοποθετούσε στους στίχους του, να περνούν από δίπλα του και να χάνονται. Ο έρωτας, η ικανότητα ενός άντρα ν’ αγαπήσει και το αδυσώπητο πέρασμα του χρόνου είναι το υπόβαθρο του καινούριου του άλμπουμ.
«Έγραψα για να μπορέσω να βγάλω άκρη μ’ αυτά που νιώθω μέσα μου. Η αρχή έγινε απ’ τον τύπο που εμφανίζεται στο τραγούδι “Stolen Car”, απ’ το “Τhe River”. Περιπλανιέται μέσα στη νύχτα κι έρχεται αντιμέτωπος με τους αγγέλους και τους δαίμονες που έχει μέσα του. Οι μεν προσπαθούν να τον φέρουν κοντά στην αγάπη, οι άλλοι να τον κρατήσουν για πάντα μακριά από το να την ανακαλύψει».
Ο Bob Clearmountain καλείται να ρετουσάρει τα demo, ώστε να πληροί η ηχογράφηση κάποια στάνταρ και να εξασφαλίσει μια αίσθηση του χώρου, απαραίτητη για να λειτουργήσει σωστά ο απογυμνωμένος ήχος του άλμπουμ. Όλα τα όργανα, κήμπορντς, μπάσο, ηχητικά εφέ και φυσαρμόνικα έχουν γραφτεί και παιχτεί από τον Springsteen. Μερικά μέλη της E- Street Band τελικά προσκαλούνται για να γλυκάνουν σε σημεία τον ήχο. Όμως είναι ξεκάθαρο ότι ο συνθέτης δεν επιδιώκει να κρυφτεί πίσω από την ασφάλεια της ροκ μπάντας του. Ζητά από το κοινό του να βγει απ’ το αμάξι, να περπατήσει μαζί του έξω απ’ τη λεωφόρο, στο μονοπάτι που οδηγεί σ’ ένα σπίτι. Σ’ έναν γάμο, στις δεσμεύσεις και τις υποχρεώσεις που απορρέουν απ’ αυτόν.
Στο Aint Got You που ανοίγει το άλμπουμ με την ακουστική και το πόδι να χτυπά στο πάτωμα, ο auteur αυτοσυστήνεται στο κοινό με δίστιχα που κινούνται μεταξύ απολογητικού και κωμικοτραγικού.
«Έχω πλούτη παραδείσια, διαμάντια και χρυσάφι – έχω τόσες μετοχές, μωρό μου, τόσες ούτε η τράπεζα – έχω σπίτια δικά μου παντού στη χώρα, γλυκιά μου, απ’ άκρη σ’ άκρη – κι όλοι, δικέ μου, θέλουν φίλοι μου να γίνουν – Έχω, που λες, όλα τα πλούτη που άνθρωπος γνώρισε ποτέ – Αλλά το μόνο που δεν έχω, μωρό μου – είναι ότι δεν έχω εσένα…».

O Max Weinberg απλώνει τον απλούστερο ρυθμό κι ο Danny Federici προσθέτει μια λιτή μελωδική γραμμή από πλήκτρα στο “Tougher Than The Rest”, που με τη φυσαρμόνικα ανάγεται σε γκόσπελ άσκηση βγαλμένη λες από τα κιτάπια του μεγάλου Οtis Redding («Κάποια κορίτσια θέλουν έναν ωραίο Dan ή έναν νόστιμο Joe να τις πιάνει αγκαζέ – Κάποια κορίτσια θέλουν έναν Ρωμαίο γλυκομίλητο – Όμως εδώ πέρα μωρό μου έχω μάθει ότι παίρνεις μόνον αυτό που μπορείς – Αν λοιπόν είσαι ζόρικη κι έτοιμη για έρωτες - γλυκιά μου, είμαι πιο δύσκολος απ’ όλους τους άλλους».


Στο All That Heaven Will Allow ο άντρας πασχίζει να κρατήσει τους όρκους τιμής, κοιτώντας ένα γαμήλιο φυλαχτό. Δανείζεται, υπόσχεται, αντέχει και δε φοβάται «βροχή, καταιγίδα και σκοτεινούς ουρανούς», αφού έχει «ένα κορίτσι που τον αγαπάει και φοράει το δαχτυλίδι του».
Στο country rock stomp του Spare Parts -με φυσαρμόνικα από τον James Wood – ο κεντρικός χαρακτήρας είναι θηλυκός. Η Janey μένει έγκυος - ο Bobby «είπε θα τραβηχτεί, αλλά έμεινε μέσα». Κανόνισαν το γάμο μια καλοκαιρινή μέρα, αλλά εκείνος φοβήθηκε και την έκανε την τελευταία στιγμή. Όταν έμαθε ότι είχε έναν γιο, δεν ήθελε να ξέρει καν. Κι η Janey, μέρα μπαίνει, μέρα βγαίνει κοντά με τον πιτσιρίκο, βγάζει μια μέρα το νυφικό και τη βέρα της και τα πάει κατευθείαν στο ενεχυροδανειστήριο. Τουλάχιστον να της μείνει κάτι χρήσιμο από μια ζωή που «μοιάζει ολόκληρη, μαμά, ένα μεγάλο λάθος».
Στο One Step Upη ακουστική κιθάρα κάνει πάλι την εμφάνισή της και οι στίχοι – με την Patti Scialfa στα δεύτερα φωνητικά – ζωγραφίζουν ένα σπίτι μ’ ένα τζάκι που αργοσβήνει κι ένα αμάξι που αρνείται να πάρει μπροστά – σα μια σχέση πού’χει χάσει πια την πιθανότητα να πετάξει την όποια σπίθα. Στο ομώνυμο, το πιο ροκ κομμάτι του άλμπουμ (με σόλο από τον Nils Lofgern και τους Weinberg και Bittan να υπενθυμίζουν ότι η Ε- Street Band είναι έτοιμη, παρά την απροθυμία του αφεντικού της, να απογειώσει το κομμάτι), ο έρωτας παρομοιάζεται με μια τρελλή βόλτα στο λούνα πάρκ, που ξεκινάει ανέμελα και καταλήγει σαν τραινάκι του τρόμου, με μόνους επιβάτες «τους τρεις μας, εσένα, εμένα κι αυτό το πράγμα που φοβόμαστε κι οι δυό τόσο πολύ». «…Γιατί υπάρχει ένα δωμάτιο γεμάτο σκιές, αδερφέ μου, κι είναι πολύ εύκολο κει μέσα δύο άνθρωποι να χαθούν – στο Τούνελ του Έρωτα». 
Στο “Two Faces” με τα μπουκάλια για κρουστά και μια μικρή γεύση από ονειρική farfisa για μελωδία, ο άντρας προσεύχεται γονατιστός να μην εμφανιστεί ο σκοτεινός του Hyde, να μην τα θαλασσώσει ξανά. Scialfa και Clarence Clemons υπογραμμίζουν με τα φωνητικά τους τον απολογισμό του “When You’re Alone” ενώ το “Valentine’s Day” αφήνει μια χαραμάδα ελπίδας, με τον αφηγητή να ψάχνει μόνον την αγκαλιά μιας αληθινής αγάπης για να ξαποστάσει.
Το κέντρο βάρους του άλμπουμ τοποθετείται από τον ίδιο τον Springsteen στο Brilliant Disguise. Αναλογίζεται, εκεί, πότε σταματά το παιχνίδι των μεταμφιέσεων, πώς είναι να νιώθει κανείς μετά από χρόνια ότι πολύ λίγο κατάφερε να γνωρίσει τελικά τον άνθρωπό του («Θέλω να διαβάσω το μυαλό σου – να μάθω τί βρήκα σ’ αυτό το καινούριο φρούτο που βρήκα – πες μου λοιπόν τί βλέπω – όταν κοιτάω στα μάτια σου – είσαι συ, μωρό μου, ή μια θαυμάσια μεταμφίεση;»).
Όμως στην πραγματικότητα δύο άλλα κομμάτια, αυτά που κλείνουν την πρώτη πλευρά, είναι που φέρουν το υπαρξιακό και συναισθηματικό φορτίο του δίσκου. Στο Cautious Man ο πρωταγωνιστής, ονόματι Bill Horton, ένας τύπος που παίρνει σάρκα και οστά και μόνο από το ότι έχει χτυπήσει στις αρθρώσεις των δαχτύλων του τατουάζ με τη λέξη «Αγάπη» στο δεξί και «Φόβος» στο αριστερό («και με ποιό απ’ τα δύο κρατούσε την μοίρα του, δεν είναι ξεκάθαρο») «είναι ένας τίμιος άντρας» «που δουλεύει σκληρά για να γεμίσει τη ζωή της γυναίκας του με ευτυχισμένες μέρες και μακριές νύχτες». Όμως και κείνος λυγίζει, σηκώνεται στη μέση της νύχτας και μπαίνει στο αμάξι να φύγει μακριά απ’ όλα αυτά. «Όμως ως εκεί που έφτασε, βρήκε μόνο δρόμο και τίποτα άλλο», γι’ αυτό και καταλήγει να χαϊδεύει τα μαλλιά της γυναίκας του, βρίσκοντας ηρεμία στο πώς το φως του φεγγαριού λούζει το πρόσωπό της.



Στο Walk Like A Man”, πάνω σε μια απλή, διεισδυτική, μελωδία έρχεται ένας συγκλονιστικός μονόλογος για και προς τον πατέρα του. Ο Douglas Springsteen, ένας άνθρωπος που με σιωπή, ποτό και ξεσπάσματα θυμού χειριζόταν μια ολόκληρη οικογένεια –μέχρι να διαγνωσθεί ότι η συμπεριφορά του είχε την ποιότητα νόσου – είναι αυτός που, όπως κάθε πατέρας, έχει μάθει στον γιο του τα πρώτα του βήματα, σταθερά και ασταθή, που έχει δώσει με το παράδειγμά του, θέλοντας και μη, το αποτύπωμα του ρόλου που ο γιος θα κληθεί να παίξει. Ο γιος όμως είναι έτοιμος; Είναι ικανός; Θυμάται τη μητέρα του, που τον τραβούσε στην γειτονική εκκλησία, όταν γίνονταν γάμοι και τον ανήλικο εαυτό του ν’ αναρωτιέται «άραγε η νύφη κι ο γαμπρός θα δείχνουν ποτέ ξανά τόσο όμορφοι και τόσο ευτυχισμένοι;». Ο γιος θυμάται, προσβλέπει στην παρουσία του πατέρα, παρά τα τόσα σκληρά λάθη, τις αντιφάσεις και την αυτοκαταστροφική ανάγκη του να δώσει στην οικογένεια ό,τι πίστευε ότι ήταν υποχρεωμένος να δώσει.
«Θυμάμαι πόσο τραχύ ένιωσα το χέρι σου μέσα στο δικό μου - τη μέρα του γάμου μου – απ’ τα δάκρυα που έκλαψες στον ώμο μου – δε μπορούσα να ξεφύγω – μου συνέβησαν πολλά – που δεν μπορώ να καταλάβω – Το μόνο που θυμάμαι είναι να είμαι πέντε χρονών – και να σ’ ακολουθώ στην παραλία – να ψάχνω τα πατήματά σου στην άμμο – να προσπαθώ να περπατήσω σαν άντρας».
Έξι μήνες μετά την κυκλοφορία του δίσκου, στη συναυλία του στο Palo Alto, ο Springsteen αφιέρωσε το κομμάτι στον πατέρα του This is for you, Pops!”, που μαζί με τη μητέρα του βρίσκονταν μέσα στο κοινό.
Το “Tunnel Of Love” κυκλοφορεί στις 9 Οκτωβρίου του ’87. Στις 17 βρίσκεται ήδη στην κορυφή των άλμπουμ της Βρετανίας, με το πρώτο single, ”Brilliant Disguise” να φτάνει στο Νο 20.


Στις 22 Οκτωβρίου, ο Springsteen παρευρίσκεται στην κηδεία του John Hammond στην εκκλησία του Αγίου Πέτρου στην Νέα Υόρκη και ερμηνεύει το “Forever Young” του Bob Dylan.
Στις 31, μαζί με μερικά μέλη της E Street Band παίζουν στη μικρή σκηνή του “McLoone’s Rumrunner” του New Jersey σχεδόν ολόκληρο το νέο άλμπουμ για πρώτη φορά, κλείνοντας τη βραδιά με μια ακουστική βερσιόν του “Born To Run”. Στις 6 Νοεμβρίου, σε μια ανοιχτή εκδήλωση σε σχολικό συγκρότημα κοντά εκεί που μεγάλωσε, στο Rumson του New Jersey, ανεβαίνει στη σκηνή με μια μπάντα διασκευών, τους Fabulous Greaseband και παίζει τα “Carol”, “Lucille”, “Stand By Me” και “Twist And Shout”. Την επομένη, 7 Νοεμβρίου, το άλμπουμ φθάνει στην κορυφή του Billboard, ενώ στις 21 Νοεμβρίου το “Brilliant Disguise” φθάνει στο Νο 5 των singles.

Και ενώ το δεύτερο single, “Tunnel Of Love”, κάνει ένα μέτριο ξεκίνημα στην Αγγλία (UK#45), στις 7 Δεκεμβρίου ερμηνεύει το “Remember When The Music”, σε μια βραδιά μνημόσυνο για τον αδικοχαμένο από το ’81 folk τραγουδιστή Harry Chapin στο Carnegie Hall μαζί, μεταξύ άλλων, με Harry Bellafonte και Paul Simon. Στις 13 παρευρίσκεται σε μια βραδιά που διοργανώνει ο τελευταίος για τα άστεγα παδιά στο Madison Square Garden και μαζί με Billy Joel, Lou Reed και James Taylor κάνει φωνητικά στο “Teenager In Love” του Dion, πριν παίξει μια ακόμη ακουστική εκτέλεση του “Born To Run”.  
Καθώς μπαίνει ο Ιανουάριος του ’88 κάνει επιλεκτικές εμφανίσεις με ακουστικά σετ για λογαριασμό του “Harry Chapin Memorial Fund”. Παρά την αρχική απροθυμία του να ακολουθήσει μια ακόμη πλήρη περιοδεία, κάνει πρόβες με την E-Street Band και σχέδια για να παρουσιάσει το νέο άλμπουμ ζωντανά. Στις 20 Ιανουαρίου στο Waldorf Astoria είναι ο άνθρωπος που προλογίζει την εισαγωγή του Bob Dylan στο Rock N’ Roll Hall Of Fame, στην 3η τελετή του θεσμού.
Στις 6 Φεβρουαρίου το Tunnel Of Love φτάνει στο Νο 9 των singles του Billboard  και στις 25 η “Tunnel Of Love Express Tour” ξεκινά από το Centrum της Μασσαχουσέττης, προγραμματισμένη να κρατήσει μέχρι τις 23 Μαΐου.


«Ήθελα να προϊδεάσω το κοινό να περιμένει κάτι εντελώς διαφορετικό. Πρόσθεσα στη μπάντα πνευστά και όλοι άλλαξαν τις καθιερωμένες θέσεις τους στη σκηνή. Ακολουθώντας μάλιστα την ιδέα της Anne Liebowitz στο εξώφυλλο του δίσκου, ήθελα για πρώτη φορά, να «ντυθούμε». Πάνε οι μπαντάνες και τα τζην. Φορέσαμε όλοι σακκάκια».
Στις 2 Μαρτίου, το καινούριο άλμπουμ κερδίζει το Grammy στην κατηγορία Best Rock Vocal Performance Solo στην 30η τελετή και στις 19 Απριλίου ανακοινώνεται ότι έχει ξεπεράσει σε πωλήσεις τα 3 εκατομμύρια αντίτυπα στην Αμερική, μετά από 5 μήνες κυκλοφορίας. Στις 23, η μπαλάντα “One Step Up”, γίνεται το 3ο single που μπαίνει στο τοπ-20 (US#13).
Στις 11 Ιουνίου του ’88 ξεκινά το Ευρωπαϊκό σκέλος της περιοδείας από το στάδιο Communale του Tορίνο, ενώ 10 μέρες αργότερα η τουρνέ συνεχίζει στην Βρετανία, με αρχή από το γήπεδο της Aston Villa στο Birmingham, την ώρα που κυκλοφορεί το 4o single “Tougher Than The Rest” (UK#13, τον Ιούλιο).
Στις 3 Ιουλίου, κατά τη διάρκεια της δεύτερης συναυλίας του στη Στοκχόλμη, ανακοινώνει ότι θα ακολουθήσει την παγκόσμια περιοδεία της «Διεθνούς Αμνηστίας» “Human Rights Now!”, μαζί με Peter Gabriel, Sting, Youssou N’ Dour και Tracy Chapman. Το project έχει προγραμματιστεί να περάσει από διάφορες χώρες του κόσμου προσπαθώντας να αφυπνίσει το κοινό για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Κι ενώ έναν μήνα αργότερα ολοκληρώνεται η δική του περιοδεία στο Nou Camp της Βαρκελώνης, η Julianne Philips, μετά από δύο χρόνια έγγαμου βίου καταθέτει αγωγή διαζυγίου, επικαλούμενη εξωσυζυγική σχέση του Springsteen, βασισμένη μεταξύ άλλων σε φωτορεπορτάζ εφημερίδων με τον Bruce και την Patti Scialfa σε τρυφερά ενσταντανέ.

«Ήταν μια βραδιά του Σεπτέμβρη, το φεγγάρι ένα λεπτό νύχι όλο κι όλο, σκαρφαλωμένο σ’ έναν ουρανό με τα χρώματα της δύσης. Αράξαμε στην αυλή μου, καθίσαμε στο μικρό μπαράκι, μιλήσαμε και πολύ γρήγορα κατάλαβα ότι κάτι γίνεται μεταξύ μας. Η Patti ήταν μουσικός, κοντά στην ηλικία μου και με είχε ζήσει στο δρόμο σε πολλές και διάφορες φάσεις, είχε τη ματιά του ανθρώπου που γνωρίζει. Ήξερε επίσης ότι δεν είμαι κανένας λευκός ιππότης πάνω σε άλογο – στην καλύτερη ήμουν σκούρος γκρι – οπότε δεν ένιωθα ότι είχα υποχρέωση να προσποιηθώ όταν βρίσκομαι κοντά της. Μετά από 17 χρόνια που συναντιόμασταν με διάφορα σχήματα πάνω στη σκηνή, και αφ’ ότου αργότερα αρχίσαμε να παίζουμε και μαζί, μερικές φορές φλερτάροντας ο ένας τον άλλον, ήρθε η στιγμή που είδα σ’ αυτήν κάτι διαφορετικό, κάτι που μου διέφευγε και που δεν είχα νιώσει ποτέ πριν».
Στις 2 Σεπτεμβρίου η διάρκειας 6 εβδομάδων περιοδεία τη Διεθνούς Αμνηστίας ξεκινά από το Wembley του Λονδίνου. Θα περάσει και από το Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας στις 3 Οκτωβρίου του ‘88 –μέσα σε παραλήρημα ενθουσιασμού – και θα ολοκληρωθεί στις 15 Οκτωβρίου στο Μπουένος Άϋρες. Λίγες μέρες αργότερα, το “Spare Parts” φθάνει στο Νο 32 της Βρετανίας, ολοκληρώνοντας τον κύκλο του άλμπουμ “Tunnel Of Love”.
Ολόκληρη την τελευταία χρονιάς της δεκαετίας, ο Springsteen θα συμμετάσχει σε πολυάριθμα tributes, πάνω σε σκηνές ανά τον κόσμο, με Jackson Browne, Ringo Star, Jimmy Cliff, Neil Young αλλά και σε αφιερώματα για τον Roy Orbison και τον Elvis. Θα παίξει στο Ανατολικό Βερολίνο πριν ακόμη πέσει το τείχος μπροστά σε 160.000 κόσμο που διψά για ελευθερία, θα ξαναζήσει τις μεγάλες αρένες, ένα καθιερωμένο πλέον brand name, που διαφοροποιείται από τον ποπ κόσμο επιλέγοντας να φαίνεται σε θέματα ευρύτερου ενδιαφέροντος.

Η διαδικασία λύσης του γάμου του με την Julianne θα ολοκληρωθεί στις 1 Μαρτίου 1989 με εξωδικαστικό συμβιβασμό, οι λεπτομέρειες του οποίου, κατόπιν ρητού όρου δεν ανακοινώνονται ποτέ στον τύπο.
Θα ανέτειλε σύντoμα μια διαφορετική εποχή για τον Springsteen. Μια εποχή όπου ο ροκ σταρ θα έμπαινε συνειδητά σε δεύτερη μοίρα και ο τροβαδούρος που δε φοβάται να βουτήξει στα χέρια του στον ρεαλισμό και να αναδείξει τις φολκ ρίζες του θα έκανε ένα γενναίο βήμα μπροστά, καταφέρνοντας να σταθεί ως ισοϋψής με τους μεγάλους αμερικάνους τραγουδοποιούς του 20ου αιώνα.
To “Tunnel Of Love”, ένα άλμπουμ που όπως χαρακτηριστικά γράφτηκε έκτοτε, «θα έπρεπε να απαγορεύεται να ακούσει κανείς αν δεν έχει περάσει πρώτα κάποια χρόνια μέσα σε γάμο», έδειξε ήδη από το ’87 αυτόν το δρόμο.
Έναν δρόμο που θα περπατούσε με την Patti Scialfa έκτοτε πάντα στο πλευρό του, ως σύντροφο και ως πυρήνα μιας οικογένειας που τόσο πολύ ήθελε και τόσο πολύ αμφέβαλλε ότι θα καταφέρει να κρατήσει σταθερά και άξια δίπλα του.
Και στο μεταξύ, φυσικά, “spear parts and broken hearts, kept the world turning”.

Παναγιώτης Παπαϊωάννου

// Old Time Rock

// Live Favorites

// Rocktime Songs