Jared James Nichols: "Louder Than Fate"

Ο δίσκος ισορροπεί ανάμεσα στην ακατέργαστη ενέργεια του μοντέρνου blues - hard rock και σε πιο συναισθηματικές, εσωτερικές στιγμές, παρουσιάζοντας ίσως την πιο ολοκληρωμένη και πολυδιάστατη δουλειά της καριέρας του μέχρι σήμερα.

Η κιθάρα παραμένει φυσικά στο επίκεντρο. Το χαρακτηριστικό παίξιμο του Nichols ωμό, επιθετικό αλλά και βαθιά εκφραστικό καθώς λειτουργεί όχι ως επίδειξη τεχνικής, αλλά ως προέκταση του συναισθηματικού φορτίου κάθε τραγουδιού. Η παραγωγή είναι γεμάτη, "βρώμικη" όσο χρειάζεται, με οργανικό ήχο που διατηρεί τη live αίσθηση χωρίς να θυσιάζει τη λεπτομέρεια.

Θεματικά, το "Louder Than Fate" περιστρέφεται γύρω από την επιμονή, τη φθορά, την εσωτερική σύγκρουση και τη διαρκή μάχη ανάμεσα στην παραίτηση και στην ανάγκη για συνέχιση. Ο Nichols παραδίδει έναν δίσκο που ακούγεται ειλικρινής και βιωματικός, χωρίς περιττές πόζες ή επιτηδευμένο δραματισμό  και αυτά ακριβώς τα στοιχεία εκτίμησα όταν πρωτάκουσα δύο συνθέσεις σε μεγάλο lounge café του κέντρου της Αθήνας και θέλησα να ακούσω και να παρουσιάσω τον συγκεκριμένο δίσκο  .

Για να περάσουμε στις συνθέσεις:

Με το "Let’s Go" έχουμε ένα εκρηκτικό άνοιγμα με άμεση hard rock ενέργεια και groove που θυμίζει κλασικό αμερικανικό heavy blues rock. Το riff κυριαρχεί από το πρώτο δευτερόλεπτο, ενώ το refrain λειτουργεί σαν κάλεσμα κίνησης και απελευθέρωσης. Η παραγωγή αφήνει χώρο στην κιθάρα να "αναπνεύσει", διατηρώντας μια  live δυναμική.

Ακολουθεί το "Ghost" που είναι πιο σκοτεινό και ατμοσφαιρικό, με βαρύτερο ρυθμό και έντονη blues μελαγχολία. Η φωνητική ερμηνεία μεταφέρει αίσθηση απώλειας και εσωτερικής αποσύνθεσης, ενώ οι κιθαριστικές παρεμβάσεις λειτουργούν σχεδόν σαν "διάλογος" με τους στίχους τους οποίους αξίζει να μελετήσει κανείς από το booklet.

Με το "Way Back" ακούμε μια Mid-tempoσύνθεση με έντονο southern/blues rock χαρακτήρα. Το groove είναι υποβλητικό και η σύνθεση βασίζεται περισσότερο στη ροή και στη διάθεση παρά σε εντυπωσιακά ξεσπάσματα. Το τραγούδι αποπνέει αίσθηση αναζήτησης και επιστροφής στις ρίζες.

Το προσωπικά αγαπημένο μου, "Bending Or Breaking", είναι από τις πιο δυνατές στιγμές του άλμπουμ. Το riffing είναι πιο "βαρύ", σχεδόν μεταλλικό σε σημεία, χωρίς να χάνει τον blues πυρήνα. Θεματικά, το τραγούδι πραγματεύεται τα όρια αντοχής και τη στιγμή όπου κάποιος λυγίζει ή αντιστέκεται.

Η σύνθεση "Killing Time" είναι ένα τραγούδι πιο εσωτερικό και συναισθηματικά φορτισμένο. Η κιθάρα κινείται με μεγαλύτερη μελωδικότητα και λιγότερη επιθετικότητα, ενώ η ερμηνεία αποτυπώνει κόπωση και υπαρξιακή αμφιβολία. Η ακουστική  bonus εκδοχή αναδεικνύει ακόμη περισσότερο τη "γυμνή" συναισθηματική δομή του τραγουδιού.

Η δημιουργία "Dust N’ Bones" είναι ένα σκληροτράχηλο, βρώμικο rock κομμάτι με έντονο groove και σχεδόν desert rock αισθητική. Οι κιθάρες έχουν "βαρύ" ήχο, ενώ ο Nichols αποδίδει την αίσθηση φθοράς και επιβίωσης με ωμή ειλικρίνεια.

Σίγουρα το "Show Me" είναι πιο μελωδικό και "ανοιχτό" συναισθηματικά. Το ρεφρέν λειτουργεί ως ανάγκη επιβεβαίωσης και σύνδεσης, ενώ οι κιθάρες παραμένουν δυναμικές χωρίς να κυριαρχούν εις βάρος της μελωδίας.

Σίγουρα διαφέρει αρκετά από τις υπόλοιπες συνθέσεις το "Looks Like That Felt Good" καθώς είναι το πιο "χαλαρό" και groove-oriented σημείο του δίσκου. Το τραγούδι έχει μια εξελιγμένη  αισθητική, με ρυθμική αυτοπεποίθηση και πιο παιχνιδιάρικη διάθεση, χωρίς να απομακρύνεται από τη συνολική σκοτεινή υφή του album.

Το "Runnin’ Hot" είναι γρήγορο, ενεργειακό και σχεδόν ανεξέλεγκτο. Το κομμάτι χτίζεται πάνω στην αίσθηση ταχύτητας και έντασης, θυμίζοντας τη live πλευρά του Nichols. Από τις πιο "εκρηκτικές" στιγμές του δίσκου.

Καταφθάνει το "Pretend" που διαμορφώνει το κλείσιμο και το μεταποιεί σε πιο σκοτεινό και εσωστρεφές. Το τραγούδι απογυμνώνει θεματικά την έννοια της προσποίησης και της συναισθηματικής άμυνας. Η σταδιακή ανάπτυξη οδηγεί σε δραματική αλλά όχι υπερβολική κορύφωση.

Και καθώς πήρα την κυκλοφορία, ως συλλέκτης, με τα επιπλέον κομμάτια, έχουμε το "Killing Time" (ακουστική εκδοχή) που είναι το απαραίτητο για τους οπαδούς του ανατέλλοντος Ήλιου(Japan Bonus Track).

Η ακουστική  εκδοχή αποδεικνύει τη στιχουργική και συνθετική δύναμη του τραγουδιού. Απογυμνωμένο από τον ηλεκτρικό όγκο, το κομμάτι αποκτά ακόμη μεγαλύτερη ευαισθησία και βιωματικότητα.

Ενώ το "The Death Of Love" (Digital Bonus Track) είναι πιο σκοτεινό και σχεδόν noir σε ατμόσφαιρα, με έντονη συναισθηματική κόπωση. Λειτουργεί σαν επίλογος στις θεματικές του δίσκου γύρω από την απώλεια, την απογοήτευση και τη συναισθηματική επιβίωση.

Συνολικά αποτιμώντας το "Louder Than Fate": είναι ένας δίσκος που αποδεικνύει ότι ο Jared James Nichols δεν είναι απλώς ένας εντυπωσιακός κιθαρίστας, αλλά ένας ολοκληρωμένος songwriter με ξεκάθαρη καλλιτεχνική ταυτότητα. Η δύναμη του album βρίσκεται:

• στην ακατέργαστη ενέργεια
• στη συναισθηματική ειλικρίνεια
• στη live αίσθηση
• και στη φυσική ισορροπία ανάμεσα στο blues, το hard rock και τη σύγχρονη heavy αισθητική (στοιχεία που λάτρεψα)!

Πρόκειται για δουλειά που κερδίζει όχι μόνο με τα riffs και τα solos, αλλά κυρίως με τη συνοχή, τη βιωματική αλήθεια και την αίσθηση ότι κάθε τραγούδι έχει λόγο ύπαρξης μέσα στο σύνολο. Ακούστε το προσεκτικά πριν το αγοράσετε, δεν είναι για όλους!! Και ο νοών, νοείτω!!

Νότης "Bending Or Breaking" Γκιλλανίδης