Night Laser: "Rats in the Cradle"

Υπάρχει κάτι πολύ χαρακτηριστικό στην περίπτωση των Night Laser: δεν προσπαθούν να κρύψουν τις επιρροές τους αλλά αντίθετα, τις χρησιμοποιούν σαν συστατικά μιας πολύχρωμης hard-rock "συνταγής". Η ίδια η μπάντα περιγράφει το νέο album ως το πιο πολυσυλλεκτικό της μέχρι σήμερα, με στοιχεία από rock, metal, blues και funk, ενώ ο μπασίστας Rob Hankers υποστηρίζει ότι εδώ οι Night Laser βρήκαν τελικά τον αδιαμφισβήτητο προσωπικό τους ήχο.

Και αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο στοιχείο του δίσκου. Δεν μιλάμε απλώς για "άλλο ένα γερμανικό glam/sleaze album". Μιλάμε για μια μπάντα που αρχίζει να ανοίγει την "παλέτα" της.

Λίγη ιστορία όμως πριν το "RATS IN THE CRADLE"…

Οι Night Laser προέρχονται από το Αμβούργο και έχουν χτίσει σταδιακά τη φήμη τους μέσα από έναν συνδυασμό: glam metal + sleaze rock + μελωδικό hard rock + heavy metal attitude. Η προηγούμενη μεγάλη καμπή ήταν το 2024, όταν κυκλοφόρησε το "Call Me What You Want". Ακολούθησαν ευρωπαϊκές περιοδείες, μεταξύ άλλων και με τον δεξιοτέχνη της κιθάρας Axel Rudi Pell, εμπειρία που σύμφωνα με το υλικό της νέας κυκλοφορίας λειτούργησε ως σημαντικός δημιουργικός καταλύτης για τον καινούργιο δίσκο.

Και αυτό φαίνεται να έχει σημασία.

Το "Rats in the Cradle" δεν μοιάζει να γράφτηκε από μια μπάντα που προσπαθεί να αποδείξει ότι μπορεί να παίξει glam metal. Μοιάζει να γράφτηκε από μια μπάντα που έχει πλέον βρει την αυτοπεποίθηση να παίξει ό,τι πραγματικά θέλει. Η σύνθεση των Night Laser σήμερα είναι: ο Benno Hankers στο τραγούδι, ο Rob Hankers στο μπάσο, στην κιθάρα ο Felipe Zapata Martinez και ο Ingemar Oswald στα τύμπανα.

Οι ίδιοι έχουν δηλώσει ότι κάθε τραγούδι προέκυψε μέσα από πολλές ώρες δουλειάς στο προβάδικο και ότι κάθε μέλος συνέβαλε δημιουργικά.Στην παραγωγή  υπάρχει επίσης ενδιαφέρον καθώς έγινε από ιδιαίτερους δεξιοτέχνες όπως οι: ο Dirk Schlächter που είναι ο γνωστός μπασίστας των Gamma Ray στην προ-παραγωγή, ο Eike Freese στην μίξη με εμπειρία σε παραγωγές καλλιτεχνών όπως οι Deep Purple και Helloween. Αυτός ο συνδυασμός είναι σημαντικός. Ο Schlächter φέρνει την εμπειρία του γερμανικού power/heavy metal, ενώ ο Freese προσθέτει μια πιο σύγχρονη και δυναμική προσέγγιση στην παραγωγή.

Ας δούμε όμως αναλυτικά τις συνθέσεις:

Ξεκινάμε με το "S.T.F.U. " και ο τίτλος τα λέει σχεδόν όλα. S.T.F.U. = Shut The F* Up. …Και ως εναρκτήριο τραγούδι  είναι ακριβώς αυτό που πρέπει: άμεσο, θρασύ, δυναμικό και χωρίς περιττές φιλοσοφίες. Το τραγούδι λειτουργεί σαν δήλωση: "Εδώ είμαστε, ανεβάστε την ένταση".

Με το "Make You Mine" εισβάλει άμεσα και περισσότερο το μελωδικό hard rock στοιχείο και εδώ αρχίζουμε να ακούμε την πλευρά των Night Laser που έχει σχέση με πιασάρικο ρεφραίν, δυνατά φωνητικά, κιθαριστικό εθιστικό ριφ και σχετικά απλή αλλά αποτελεσματική δομή. Δεν χρειάζεται να είναι επαναστατικό. Χρειάζεται να κολλάει στο μυαλό.

Στο "Defenders" τα πράγματα γίνονται πιο ενδιαφέροντα. Ο Sebastian Zierof που συμμετέχει, έγινε γνωστός και μέσα από το The Voice of Germany, συμμετέχει στα φωνητικά και η συμμετοχή του δεν είναι απλώς διακοσμητική.

Στο "Blueberry Gin" έχουμε ένα από τα τραγούδια που με κάνουν να σηκώσω λίγο περισσότερο το φρύδι.

Γιατί; Μα φυσικά ο Sascha Paeth. Ο Γερμανός κιθαρίστας/παραγωγός είναι τεράστιο όνομα στον χώρο του ευρωπαϊκού metal και ιδιαίτερα γνωστός από τη δουλειά του με τους Avantasia, αλλά και από μια τεράστια, ως  παραγωγός, καριέρα.Η συμμετοχή του λοιπόν δίνει αμέσως άλλο βάρος στο κομμάτι και το ίδιο το τραγούδι φαίνεται να είναι από τα σημεία όπου οι Night Laser απομακρύνονται από το στενό glam/sleaze πλαίσιο.

Αυτό είναι σημαντικό. Γιατί η συμμετοχή του Paeth λειτουργεί σχεδόν σαν σφραγίδα του ευρωπαϊκού metal πάνω σε έναν glam/hard-rock πυρήνα.

Προσωπικά αγαπημένο το "Heart of the Desert Rose" με  μεγάλο highlight του album τον θρυλικό Johnny Gioeli που φυσικά δεν χρειάζεται συστάσεις. Hardline, Axel Rudi Pell και η φωνή του είναι ιδανική για το συγκεκριμένο τραγούδι. Το "Heart of the Desert Rose" είναι μια blues-rock ballad, σύμφωνα με την ίδια την παρουσίαση του album στην ιστοσελίδα της μπάντας. Και η θεματολογία του είναι όμορφη. Η μπάντα αφιερώνει το τραγούδι σε γυναίκες που δεν παραδίδονται, που συνεχίζουν, που κουβαλούν δύναμη, αγάπη, θάρρος και ελπίδα και η φωνή του Gioeli προσθέτει ακριβώς την απαραίτητη δραματικότητα.

Το ομότιτλο "Rats in the Cradle" αλλάζει το κλίμα το οποίο δεν είναι απλώς ένας ακόμη glam-rock "ύμνος". Το "Rats in the Cradle" συνδέεται με μια από τις πιο σκοτεινές σελίδες του 20ού αιώνα: τα πειράματα του Ιάπωνα εγκληματία πολέμου Shirō Ishii. Οι στίχοι του  το αναδεικνύουν ως ένα από τα "σκοτεινότερα" και πιο σοβαρά σημεία του album. Και αυτή η επιλογή τίτλου είναι έξυπνη.

Το "cradle" —το λίκνο— συνδέεται κανονικά με: γέννηση, παιδική ηλικία, αθωότητα. Οι "rats" -αρουραίοι- εισάγουν το ακριβώς αντίθετο: διαφθορά, πείραμα, απανθρωπιά. Έτσι το τραγούδι δημιουργεί μια σκοτεινή αντίθεση. Και αυτό αποδεικνύει ότι το album δεν είναι απλώς, party – girls – booze – guitars. Υπάρχει και κοινωνικό/ιστορικό βάθος.

Το "Into the West" λειτουργεί ως ένα είδος ατμοσφαιρικής αλλαγής κατεύθυνσης. Ο τίτλος και η αισθητική του αφήνουν χώρο για πιο κινηματογραφικές αναφορές και λιγότερο καθαρό sleaze. Είναι ένα από τα τραγούδια που συμβάλλουν στην ποικιλία του album.

Επόμενη σύνθεση το "19CR490"…Αυτό είναι ένα από τα πιο περίεργα τραγούδια του δίσκου. Ο τίτλος από μόνος του δημιουργεί ερωτήματα. Η θεματολογία του είναι σκοτεινή: σύμφωνα με εους στίχους του, το τραγούδι αναφέρεται σε ανθρώπους που, "μεθυσμένοι" από την εξουσία, έχουν χάσει κάθε ίχνος ανθρωπιάς.  Άρα έχουμε ένα ακόμη τραγούδι που απομακρύνεται από την εύκολη glam θεματολογία.

Στο  "Get Out@  έχουμε μια πολύ ωραία συνάντηση. Ο Lars Rettkowitz είναι κιθαρίστας των Freedom Call και η συμμετοχή του βάζει μέσα στο album μια πιο καθαρή power-metal / speed-metal διάσταση. Για την καθαρή αλήθεια το "Get Out" είναι  το σημείο όπου οι Night Laser πλησιάζουν περισσότερο στην thrash-εμπνεόμενη περιοχή.

Με το "Gοddess of the Sky" επιστρέφουμε σε πιο κλασικό Night Laser "έδαφος". Το τραγούδι λειτουργεί σαν ένας από τους πιο μελωδικούς, "υμνικούς σταθμούς" του δίσκου και εδώ νομίζω πως φαίνεται καλύτερα η εξέλιξη της μπάντας από το "Call Me What You Want".

Και το album κλείνει με το "You and Me" μία ωραία επιλογή για φινάλε που προσφέρει έναν πιο ανθρώπινο και άμεσο επίλογο και η αίσθηση που αφήνει είναι περισσότερο φιλία / ομαδικότητα/ rock'n'roll κοινότητα παρά "τέλος μιας ιστορίας".

Οι Night Laser δεν προσπαθούν να γίνουν Mötley Crüe, Steel Panther, Ratt, W.A.S.P., Dokken, Axel Rudi Pell.

Παρόλο που όλες αυτές οι επιρροές υπάρχουν στο "DNA τους".

Και αυτό ακριβώς αναγνωρίζεται και από τις τρέχουσες παρουσιάσεις του album, οι οποίες τους τοποθετούν μεν δίπλα σε όλους τους παραπάνω αλλά τονίζουν ταυτόχρονα ότι η μπάντα διευρύνει πλέον το ηχητικό της πεδίο.

Οι Night Laser με το "Rats in the Cradle" δεν φαίνεται να είναι απλώς η συνέχεια του προηγούμενου "Call Me What You Want", αλλά είναι μία δήλωση ενηλικίωσης και το ωραίο είναι ότι οι ίδιοι οι Night Laser απολαμβάνουν πλέον το γεγονός ότι μπορούν να τα παίξουν όλα.

Γιατί, εδώ έχουμε ένα album που αξίζει  να ακουστεί!!!

Νότης   "Heart of the Desert Rose" Γκιλλανίδης