Crashdïet: "Art Of Chaos"
Το "Art Of Chaos" σηματοδοτεί ένα νέο κεφάλαιο στην πορεία των Crashdïet, ενός από τα σημαντικότερα ονόματα του σουηδικού sleaze rock του 21ου αιώνα. Με το έκτο στούντιο άλμπουμ τους, η μπάντα επιβεβαιώνει ότι εξακολουθεί να αποτελεί έναν από τους βασικούς εκφραστές του σύγχρονου glam/sleaze κινήματος, διατηρώντας την ωμή ενέργεια που τη χαρακτήρισε από το ντεμπούτο της.
Με διάρκεια 39 λεπτά και 24 δευτερόλεπτα, το "Art Of Chaos" είναι ένας δίσκος χωρίς περιττές στιγμές. Οι Crashdïet επιλέγουν δέκα τραγούδια με άμεσο χαρακτήρα, πιασάρικα ρεφρέν και κιθαριστικές μελωδίες που ισορροπούν ανάμεσα στο κλασικό glam metal της δεκαετίας του 1980 και στο σύγχρονο σκανδιναβικό hard rock.
Ο κιθαρίστας Martin Sweet, ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος, εξακολουθεί να αποτελεί τον βασικό συνθετικό πυρήνα των Crashdïet. Η χαρακτηριστική του ικανότητα να γράφει ευθύβολα riffs και ιδιαίτερα μελωδικά σόλο παραμένει αναλλοίωτη, ενώ ο John Elliot έχει πλέον εδραιωθεί ως μια φωνή που ταιριάζει απόλυτα στον χαρακτήρα της μπάντας, συνδυάζοντας τραχύτητα, μελωδικότητα και έντονη σκηνική προσωπικότητα.
Η φιλοσοφία του άλμπουμ που αποτυπώνεται στον τίτλο "Art Of Chaos" ("Η Τέχνη του Χάους") εκφράζει την ιδέα ότι ακόμη και μέσα στην αβεβαιότητα, στις προσωπικές κρίσεις και στις κοινωνικές εντάσεις μπορεί να υπάρξει δημιουργικότητα. Οι Crashdïet δεν αντιμετωπίζουν το χάος ως καταστροφή, αλλά ως κινητήρια δύναμη για εξέλιξη, αυτογνωσία και αντίσταση.
Σε στιχουργικό επίπεδο, το άλμπουμ περιστρέφεται γύρω από την ανθρώπινη αποξένωση, τις εσωτερικές συγκρούσεις, τις τοξικές σχέσεις, την ψυχική ανθεκτικότητα και την ανάγκη να παραμείνει κανείς αυθεντικός σε έναν κόσμο γεμάτο πιέσεις.
Για την ηχητική κατεύθυνση του δίσκου ακούμε με ευχαρίστηση να ισορροπεί ανάμεσα σε sleaze rock, glam metal, hard rock και σύγχρονο arena rock. Η παραγωγή είναι δυνατή και κιθάρες διατηρούν τον πρωταγωνιστικό ρόλο καθώς το rhythm section έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από ό,τι σε παλαιότερες δουλειές των Crashdïet ενώ τα φωνητικά τοποθετούνται μπροστά στη μίξη, δίνοντας έμφαση στους στίχους και στις μελωδίες.
Αναλυτικά τα τραγούδια:
Με το "Satizfaction" το άλμπουμ ανοίγει με ένα εκρηκτικό κομμάτι που δηλώνει εξαρχής τις προθέσεις της μπάντας. Το λογοπαίγνιο του τίτλου (Satizfaction) παραπέμπει στη διαρκή αναζήτηση ικανοποίησης μέσα σε έναν κόσμο υπερβολής και άμεσης κατανάλωσης. Το riff του Martin Sweet είναι από τα πιο δυνατά του δίσκου μαζί με το πιασάρικορεφρέν
Το "Sick Enough For Me" είναι ένα πιο σκοτεινό τραγούδι που εξερευνά τις εξαρτήσεις και τις τοξικές σχέσεις. Η μουσική συνδυάζει βαριά κιθαριστικά περάσματα με έντονες μελωδικές γραμμές, δημιουργώντας μία από τις πιο δραματικές στιγμές του άλμπουμ. Ο John Elliot αποδίδει εξαιρετικά την ένταση των στίχων.
Με το "Chaos Magnetic" να ακολουθεί το ομώνυμο θέμα του άλμπουμ εμφανίζεται εδώ μέσα από μια σύνθεση που λειτουργεί σχεδόν ως μανιφέστο. Οι Crashdïet παρουσιάζουν το χάος σαν μια ακαταμάχητη δύναμη που μπορεί να παρασύρει αλλά και να ανανεώσει. Το τραγούδι ξεχωρίζει για την ερμηνεία και το ιδιαίτερα μελωδικό σόλο.
Τον "Can Of Worms" είναι μία από τις πιο επιθετικές συνθέσεις του δίσκου. Ο τίτλος ("Ανοίγοντας το κουτί με τα σκουλήκια") χρησιμοποιείται μεταφορικά για τις καταστάσεις που, όταν αποκαλυφθούν, οδηγούν σε απρόβλεπτες εξελίξεις. Οι κιθάρες αποκτούν πιο τραχύ χαρακτήρα, ενώ ο ρυθμός παραμένει ασταμάτητος.
Το προσωπικά αγαπημένο "Loveblind" είναι το πρώτο μεγάλο μελωδικό διάλειμμα του άλμπουμ. Πρόκειται για μια κλασική glam rock μπαλάντα που εξετάζει την τυφλή πλευρά του έρωτα. Οι διπλές κιθάρες και οι μπητλικές πολυφωνίες θυμίζουν τις καλύτερες στιγμές του είδους, χωρίς να ακούγονται παρωχημένες.
Φορτσάτο έρχεται το "Get Out", ένα σύντομο αλλά ιδιαίτερα δυναμικό τραγούδι, βασισμένο σε ένα κοφτό riff και ένα άμεσο, σχεδόν πανκ, ρεφρέν. Η θεματολογία αφορά την ανάγκη απομάκρυνσης από ανθρώπους και καταστάσεις που περιορίζουν την προσωπική ελευθερία.
Με το "Quitter" οι Crashdïet αντιστρέφουν την αρνητική σημασία της λέξης "Quitter". Αντί να παρουσιάζουν την εγκατάλειψη ως αδυναμία, εξερευνούν την ιδέα ότι μερικές φορές η αποχώρηση από μια καταστροφική κατάσταση αποτελεί πράξη θάρρους. Το τραγούδι ξεχωρίζει για τη στιχουργική του ωριμότητα.
Μπομπάτο το "Killing It Now", το πιο ανεβαστικό κομμάτι του άλμπουμ. Η μουσική αποπνέει αυτοπεποίθηση, αισιοδοξία και διάθεση για ζωή. Το ρεφρέν είναι από τα πιο άμεσα και εμπορικά του δίσκου, ενώ η ενορχήστρωση παραπέμπει στις μεγάλες rock παραγωγές.
Η πιο γοητευτική στιγμή του άλμπουμ βρίσκεται στο "Silent Place". Οι Crashdïet χαμηλώνουν τους τόνους, δημιουργώντας ένα τραγούδι που πραγματεύεται τη μοναξιά και την ανάγκη για εσωτερική γαλήνη. Η κιθαριστική μελωδία λειτουργεί σχεδόν κινηματογραφικά, ενώ ο Elliot παραδίδει μία από τις πιο συναισθηματικές ερμηνείες του.
Με το περίτεχνο "Edge Of A Knife" το άλμπουμ ολοκληρώνεται με ένα τραγούδι που ισορροπεί ανάμεσα στην ένταση και στη μελωδία. Ο τίτλος συμβολίζει τη ζωή "στην κόψη του ξυραφιού", εκεί όπου κάθε απόφαση μπορεί να αλλάξει την πορεία ενός ανθρώπου. Το εκτεταμένο κιθαριστικό φινάλε του Martin Sweet κλείνει τον δίσκο με τρόπο εντυπωσιακό. Οι μουσικοί που δημιούργησαν αυτόν τον εξαιρετικό δίσκο αξίζουν ιδιαίτερης αναφοράς: Ο John Elliot και η φωνή του αποτελεί τον ιδανικό συνδετικό κρίκο ανάμεσα στο κλασικό sleaze rock και στη σύγχρονη αισθητική των Crashdïet. Διαθέτει τραχύτητα, αλλά και αρκετή μελωδικότητα ώστε να αποδώσει τόσο τα δυναμικά όσο και τα πιο συναισθηματικά τραγούδια.
Ο Martin Sweet παραμένει η δημιουργική "καρδιά" του συγκροτήματος. Τα ριφ του είναι άμεσα και αναγνωρίσιμα, ενώ τα σόλο του αποφεύγουν την άσκοπη επίδειξη δεξιοτεχνίας, υπηρετώντας πάντοτε τη μελωδία και τη δομή κάθε σύνθεσης.
Με το μπάσο του Chris Young προσφέρει όγκο και σταθερότητα, ενισχύοντας τον ρυθμικό χαρακτήρα του άλμπουμ. Συχνά ακολουθεί ανεξάρτητες μελωδικές γραμμές, εμπλουτίζοντας τις ενορχηστρώσεις.
Και ο αδελφός του κιθαρίστα (για να αποφευχεί παρανόηση με τον χριστιανό "τιτάνα"), "τυμπανοβασανιστής" Michael Sweet με στιβαρό αλλά ευέλικτο παίξιμο, κρατά τον ρυθμό σταθερό και δυναμικό. Οι μεταβάσεις και τα γεμίσματά του συμβάλλουν ουσιαστικά στη συνοχή και στην ενέργεια του δίσκου.
Συνολικά, το "Art Of Chaos" παρουσιάζει τους Crashdïet σε εξαιρετική δημιουργική κατάσταση. Χωρίς να απαρνούνται την glam/sleaze κληρονομιά τους, καταφέρνουν να εξελίξουν τον ήχο τους μέσα από πιο ώριμες συνθέσεις, πιο πολυδιάστατη θεματολογία και προσεγμένη παραγωγή. Οι δέκα συνθέσεις σχηματίζουν ένα συνεκτικό σύνολο, όπου η ενέργεια των πρώτων δίσκων συνυπάρχει με τη μουσική εμπειρία που έχει αποκτήσει η μπάντα μέσα στα χρόνια.
Για τους όλους εμάς τους φίλους του σύγχρονου σκανδιναβικού hard rock και του sleaze metal, το "Art Of Chaos" μπορεί να θεωρηθεί μία από τις πιο ολοκληρωμένες και ισορροπημένες δουλειές των Crashdïet, αποδεικνύοντας ότι το συγκρότημα εξακολουθεί να διαθέτει τη φλόγα, την έμπνευση και τη δημιουργικότητα που το ανέδειξαν ως μία από τις σημαντικότερες δυνάμεις του είδους.
Νότης "Loveblind" Γκλλανίδης
Ροή
Muse: "The Wow! Signal"
Crashdïet: "Art Of Chaos"
The Waterboys: "This Is The Sea"
Mickey Thomas: "Over the Edge"