Rock this Time
14-09-2026
Emerson, Lake & Palmer: Μια αναδρομή στο αριστουργηματικό “Trilogy”
Του Φώτη Μελέτη
Bρισκόμαστε εν έτει 1972, το λεγόμενο progressive rock έχει ήδη ξεκινήσει την μεγάλη του επίθεση και οι πρωτοπόροι του είδους, Emerson, Lake & Palmer κυκλοφορούν τον τρίτο δίσκο τους και η καλλιτεχνική εξέλιξη του εξαιρετικού τρίο βρίσκεται σε πλήρη ακμή.
Η έννοια τεχνο-ροκ με τους E.L.P. αποκτάει άλλη διάσταση αφού εκτός από τις δαιδαλώδεις ενορχηστρώσεις, τις εμπνευσμένες μελωδίες και το τέλεια εκτελεστικά μέρη έχουν ξεκινήσει ένα μεγάλο και όμορφο ταξίδι, γεμάτο ευρηματικές δημιουργίες που έμειναν στην ιστορία. Η προσωπικότητα του κημπορντίστα Keith Emerson είναι τρομερά έντονη και ώριμη όσο ποτέ άλλοτε εκείνη έχοντας ως βασικό όπλο το Minimoog συνθεσάιζερ και με "κράχτη" την αριστουργηματική φωνή του μπασίστα Greg Lake να αναδεικνύουν και την πιο “δύσκολη” σύνθεση Οι ELP παραδίδουν σεμινάρια καλλιτεχνικής ευφυΐας με τον δυναμικό ντράμερ Carl Palmer να τους παρασύρει σ' έναν ξέφρενο ρυθμό που δεν σταματά ούτε δευτερόλεπτο. Το συγκρότημα εκείνο το διάστημα είχε περάσει το μεγαλύτερο μέρος του 1971 σε περιοδείες και διέκοψε τη δραστηριότητά του τον Σεπτέμβριο για να ηχογραφήσει το "Trilogy" στα Advision Studios, με τον Eddy Offord να αναλαμβάνει ξανά τον ρόλο του ηχολήπτη και της μίξης και ο οποίος κατάφερε και αποτύπωσε ορθά την πολυπλοκότητα των οργάνων δημιουργώντας έναν εξαιρετικά «καθαρό» ήχο για τα δεδομένα του 1972, παρά τα αμέτρητα levels από synthesizers και κρουστά. Αυτή ήταν η τελευταία του συνεργασία με το συγκρότημα, καθώς αργότερα επέλεξε να εργαστεί αποκλειστικά με τους Yes.
Άλμπουμ και συνθέσεις
Ο δίσκος ξεκινά με το The Endless Enigma που είναι η επική, εναρκτήρια σουίτα του άλμπουμ Trilogy. Χωρίζεται σε τρία μέρη (Part One, Fugue και Part Two) και αποτελεί ένα από τα πιο φιλόδοξα, «συμφωνικά» κομμάτια των Emerson, Lake & Palmer, με συνολική διάρκεια που ξεπερνά τα 10 λεπτά. Ο επιβλητικός ηλεκτρισμός στα "The Endless Enigma (Part One, Part Two)" είναι μοναδικός με το "Part One" να ξεκινά με έναν μυστηριώδη χτύπο καρδιάς που παράγεται από το drum kit του Carl Palmer και εξελίσσεται σε ένα σκοτεινό, περίπλοκο rock κομμάτι με έντονα θρησκευτικές και υπαρξιακές μεταφορές στους στίχους του Greg Lake. Παράλληλα πριν κάνει επίλογο με το δίλεπτο "Part Two" έχει προηγηθεί το "Fugue" που ουσιαστικά είναι μία πιανίστικη άσκηση απλά και μόνο για την επιβεβαίωση των επιρροών τους.
Η τρυφερή ακουστική μπαλάντα "From the Beginning" (το έχουν διασκευάσει και οι Dokken) θυμίζει ότι ο λυρισμός και το συναίσθημα δεν έλειψε ποτέ από όλες τις κυκλοφορίες και είναι σύνθεση του Greg Lake την οποία αρχικά είχε γράψει την περίοδο που ήταν ακόμα μέλος των King Crimson, αλλά θεωρήθηκε ότι δεν ταίριαζε με τον πολύ σκοτεινό και βαρύ ήχο του τότε συγκροτήματός του. Το κομμάτι έγινε η μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία του γκρουπ στα αμερικανικά charts, φτάνοντας στο Νο. 39 του Billboard Hot 100.
Τα συνθεσάιζερ του Keith Emerson έχουν πάρει φωτιά και ο αστείρευτος μουσικός εγωισμός και των τριών μουσικών είναι εκπληκτικός με τον ντράμερ Carl Palmer να προσθέτει μπόλικη ενέργεια και μαεστρία όπως γίνεται στον "The Sheriff" το οποίο είναι ένα κομμάτι με country/western επιρροές και χιουμοριστικό κλείσιμο στο πιάνο.
Φυσικά η αγάπη τους για την κλασσική μουσική κυριαρχεί στο δίσκο και αυτό φαίνεται στο ανεπανάληπτο "Hoedown", μία σύνθεση του μεγάλου Αμερικανού μουσουργού Aaron Copland και είναι διασκευή του ομώνυμου μέρους από το μπαλέτο Rodeo και αποτέλεσε ένα από τα πιο εκρηκτικά και αγαπημένα live κομμάτια στις συναυλίες τους.
Στο ομότιτλο "Trilogy" έχουμε έναν ασταμάτητο οργασμό μεταξύ των τριών μουσικών που μετατρέπετε σ' έναν prog-rock έπος με τον Keith Emerson να παρασύρει τους μουσικούς του, συντρόφους σε ένα επικίνδυνο ροντέο ρυθμών.
Στο "Living Sin" αφενός κυριαρχεί θεατρικότητα της ερμηνείας του Lake όπου περιγράφει την ιστορία ενός άνδρα παγιδευμένου στα δίχτυα μιας χειραγωγικής και επικίνδυνης γυναίκας δηλαδή μιας κλασικής femme fatale μέσα σε ένα ηχοτοπίο όπου κυριαρχεί το hard rock κλίμα με prog ενορχηστρώσεις.
Ο δίσκος κλείνει με το "Abaddon's Bolero" και πρόκειται για ένα μεγαλειώδες, instrumental το οποίο ξεχωρίζει για την πολυπλοκότητα της ηχογράφησης του και τη μοναδική του δομή και είναι άμεσα εμπνευσμένο από το παγκοσμίου φήμης Μπολερό του Maurice Ravel. Μέσα στο κομμάτι, ο Emerson ενσωματώνει μια μελωδική αναφορά από το παραδοσιακό βρετανικό τραγούδι "The Girl I Left Behind".
Για το άλμπουμ δήλωσαν:
Ο Palmer επισήμανε ότι το "Trilogy" περιλάμβανε τον μεγαλύτερο αριθμό προσθέτων ηχογραφήσεων (overdubs) που είχαν γίνει ποτέ σε άλμπουμ των Emerson, Lake & Palmer, γεγονός που οφειλόταν στην «τεράστια προσοχή στη λεπτομέρεια» κατά την ενορχήστρωση των κομματιών ενώ ο Emerson έμεινε ικανοποιημένος με το αποτέλεσμα, επισημαίνοντας την ποικιλία στις ενορχηστρώσεις και τη διαφορά στο ύφος σε σχέση με το "Tarkus". Αργότερα, ο Greg Lake δήλωσε ότι ήταν το προσωπικό του αγαπημένο άλμπουμ από όλη τη δισκογραφία των E.L.P. και αποκάλυψε πως η λέξη "Trilogy" δεν ακούγεται πουθενά στα τραγούδια, αναφέροντας: «Συνήθως φτιάχναμε πρώτα τη μουσική και μετά, εκ των υστέρων, βρίσκαμε τον τίτλο που θα "έδενε" το concept».
Τέλος δεν μπορούμε να μην σχολιάσουμε και το μεγάλο ταλέντο του σπουδαίου μουσικού Greg Lake που εκτός από μπάσο και φωνητικά παίζει και όλα τα κιθαριστικά μέρη του άλμπουμ.
Εν κατακλείδι το "Trilogy" είναι ο συναρπαστικός art-rock δίσκος που οφείλουμε να έχουμε όλοι στην δισκοθήκη μας και αποτελεί σίγουρα ένα από τους θεμέλιους λίθους στην πολυετή ιστορία του progressive rock.
Υ.Γ.1: Το εξώφυλλο του δίσκου είναι σχεδιασμένο από τη διάσημη καλλιτεχνική ομάδα Hipgnosis (Storm Thorgerson και Aubrey Powell) και απεικονίζει για πρώτη φορά τα πρόσωπα των τριών μελών.
Υ.Γ.2: Το 2015 το "Trilogy" επανεκδόθηκε περιλαμβάνοντας νέες μίξεις από τον Άγγλο μουσικό και παραγωγό Jakko M Jakszyk.
Φώτης Μελέτης
