Image
Rock this Time 04-08-2026

Frank Marino & Mahogany Rush: "Live"

Του Φώτη Μελέτη

Γεννημένος στο Μόντρεαλ το 1954 ο σπουδαίος κιθαρίστας Frank Marino έχει γράψει την δική του ιστορία στην hard rock και blues rock μουσικής και ξεχώρισε κυρίως για την εκρηκτική του ταχύτητα, τον βαθύ αυτοσχεδιασμό του και έναν ήχο που πολλοί παρομοίασαν με εκείνον του Jimi Hendrix ενώ με το συγκροτήματα των Mahogany Rush κυκλοφόρησε μία σειρά αξιόλογων δίσκων με τους οποίους αγαπήθηκε από το ευρύ κοινό.

Άλλωστε εκτός από τα στούντιο άλμπουμ του, για εκείνο που ξεχώριζε ήταν για τις εκρηκτικές συναυλίες του και την μοναδική ηλεκτρική ενέργεια που εξέπεμπε. Το 1977 ο Καναδός κιθαρίστας περίοδευε στις νότιες πολιτείες των ΗΠΑ και με την βοήθεια της διάσημης φορητής μονάδας Fedco Audio ηχογραφήθηκαν οι καλύτερες στιγμές αυτής της τουρνέ και βρίσκονται στο άλμπουμ "Frank Marino & Mahogany Rush: Live" που κυκλοφόρησε τον Μάιο του 1978 και θεωρείται ένα από τα κορυφαία και πιο επιδραστικά live άλμπουμ στην ιστορία της hard rock μουσικής αποτυπώνοντας την εκρηκτική ενέργεια, την απίστευτη ταχύτητα και την κιθαριστική ιδιοφυΐα του Frank Marino πάνω στη σκηνή παρέα με τους πολύτιμους συνεργάτες του Jim Ayoub (τύμπανα) και Paul Harwood (μπάσο).
Η ηχογράφηση διατηρεί την ακατέργαστη, ζωντανή ατμόσφαιρα της συναυλίας, χωρίς τις διορθώσεις στο στούντιο που συνήθιζαν να κάνουν άλλα συγκροτήματα της εποχής. Ο Frank Marino παραδίδει μαθήματα τεχνικής, χρησιμοποιώντας με μοναδικό τρόπο εφέ όπως το wah-wah και το flanger και ο ίδιος διασκευάζει αγαπημένους του μουσικούς του ήρωες, τους όπως τον J. Hendrix στο "Purple Haze",  τον Willie Dixon στο "Back Door Man" ενώ μας καθηλώνει στο εκπληκτικό “I’m A King Bee” που έγραψε και κυκλοφόρησε πρώτος ο Slim Harpo το 1957 και έγινε γνωστό από τον Muddy Waters. Στα "Johnny B Good” (Chuck Berry) και "Who Do Ya Love'" (Bo Diddley) ο Marino είναι σαρωτικός όπου ταστιέρες και χορδές καίγονται κυριολεκτικά. Φυσικά στο Live υπάρχουν και δικές του συνθέσεις όπως τα εξαιρετικά: “Dragonfly”, "A New Rock & Roll", "Τhe World Anthem”, “The Answer” και “Talking About A Feeling” στα οποία η κιθαριστική καταιγίδα του Marino είναι ασταμάτητη.
Σε αντίθεση με τα περισσότερα live άλμπουμ της δεκαετίας του '70 , όπου οι μπάντες ξαναηχογραφούσαν κρυφά τα λάθη τους στο στούντιο, ο Marino επέμεινε να μην αλλάξει ούτε μία νότα μιας και όπως ο ίδιος έλεγε πως ο κόσμος ήθελε να ακούσει ακριβώς τι συνέβαινε πάνω στη σκηνή: τον ωμό ήχο, τα λάθη, τα εφέ και την αληθινή ενέργεια λέγοντας: "πραγματικές ζωντανές εμφανίσεις. Δεν υπήρξε καμία επιστροφή στο στούντιο με τον live δίσκο για να ξαναγράψουμε τις κιθάρες, το μπάσο ή τέτοια πράγματα. Αυτό που ακούτε συνέβη εκείνη ακριβώς τη στιγμή πάνω στη σκηνή". Και πρόσθεσε: "Όταν είσαι μια μπάντα τριών ατόμων δεν έχεις την πολυτέλεια να κρυφτείς. Το Live άλμπουμ πρέπει να βγάζει αυτή την ωμή, καταιγιστική ενέργεια που είχαμε τότε. Παίζαμε γρήγορα, παίζαμε δυνατά και αφήναμε τη μουσική απλά να ρέει φυσικά από μέσα μας, χωρίς κανένα είδος βιτρίνας ή προσποίησης".
Όμως σε μία άλλη συνεντευξή του ο Marino αποκαλύπτει ότι μέρος του ήχου από τις ιαχές του κοινού στο background χρειάστηκε να «δανειστεί» από μια άλλη live ηχογράφηση του Johnny Winter και σε αυτό βοήθησε ότι οι δύο καλλιτέχνες ανήκαν τότε στην Columbia Records και τα μικρόφωνα που κατέγραφαν τις αντιδράσεις του κόσμου στη δική του συναυλία δεν είχαν αποδώσει σωστά τον παλμό!
Κλείνοντας δύο σπουδαίο μουσικοί δίνουν τη δικό τους σχόλιο για το εκπληκτικό  "Frank Marino & Mahogany Rush - Live (1978)".
Joey Tempest ( Europe): "Ακούγοντας τον Frank Marino σε αυτή τη συγκεκριμένη ηχογράφηση, η εισαγωγή του στην οργισμένη εκτέλεση του κλασικού "Johnny B. Goode" είναι κατά τη γνώμη μου στο ίδιο επίπεδο με την πρώτη φορά που ο Jimi Hendrix ή ο Edward Van Halen χτύπησαν τα τύμπανα των αυτιών μας. Είναι απλά από έναν άλλο κόσμο, μια άλλη διάσταση".
Marty Friedman (Μegadeth, Cacophony ): «Όταν άκουσα τον Frank Marino και τους Mahogany Rush, το κατάλαβα. Συνειδητοποίησα ότι το παίξιμο των blues θα μπορούσε να είναι εξίσου συναρπαστικό με οποιαδήποτε από τις επιθετικές rock μπάντες που μου άρεσαν. Η μουσική απλά έρεε από μέσα του τόσο φυσικά". 
 
Υ.Γ.: Στις αρχές της καριέρας του είχε κυκλοφορήσει μία ιστορία πως ο Marino νοσηλεύτηκε σε ψυχιατρείο μετά από υπερβολική δόση LSD και εκεί τον επισκέφθηκε το πνεύμα του Hendrix, δίνοντάς του το ταλέντο του.με τον Καναδό κιθαρίστα να διαψεύδει κατηγορηματικά αυτό τον μύθο αναφέροντας ως αποκύημα φαντασίας των μάνατζερ. 
 
Φώτης Μελέτης