Rainbow: "King Of Stranger"

Το πενθημέρο που βρισκόμασταν εκεί περιλάμβανε δύο ημέρες ελεύθερης περιήγησης (εντατικών προβών για εμάς από τον αείμνηστο τελειομανή χοράρχη μας) οπότε το εισιτήριο αγοράστηκε και το βράδυ της 27^ης με βρήκε στις κερκίδες…

Μετά από μία δεκαετία περίπου σε ιστοσελίδα του εξωτερικού πωλούνταν η ηχογραφημένη συναυλία σε δίσκο ακτίνας και η σχετικά προσιτή τιμή της την έφερε στα χέρια μου και ο ήχος "πλημμύρισε" το σαλόνι του σπιτιού αναπλάθοντας εικόνες και ήχους από την βραδιά εκείνη…

Η συγκεκριμένη κυκλοφορία είναι ιδιαίτερα λοιπόν  αγαπητή στους συλλέκτες των Rainbow της περιόδου του  Doogie White και θεωρείται από τις καλύτερες ηχογραφήσεις της τελευταίας "ενσάρκωσης" του συγκροτήματος πριν τη διάλυση του 1997.

Το "King Of Stranger" είναι ημι-ανεπίσημη (bootleg) κυκλοφορία που καταγράφει ολόκληρη συναυλία της μπάντας στο Teatro Monumental του Σαντιάγο της Χιλής, στις 27 Ιουνίου 1996, κατά τη διάρκεια της περιοδείας για το άλμπουμ "Stranger in Us All". Η ηχογράφηση προέρχεται από εξαιρετικής ποιότητας soundboard/FM broadcast πηγή, γεγονός που την κατέστησε μία από τις πλέον περιζήτητες συλλεκτικές κυκλοφορίες της εποχής.

Το 1995 ο Blackmore είχε επαναφέρει το όνομα Rainbow μετά την αποχώρησή του από τους Deep Purple το 1993.

Το μοναδικό στούντιο άλμπουμ αυτής της περιόδου ήταν το "Stranger in Us All", με νέο τραγουδιστή τον Doogie White. Η περιοδεία του 1995-1997 αποδείχθηκε ιδιαίτερα επιτυχημένη, ειδικά στη Νότια Αμερική και την Ευρώπη, όπου το κοινό υποδέχθηκε θερμά τη νέα εκδοχή των Rainbow. Το καλοκαίρι του 1996 η μπάντα πραγματοποίησε σειρά εμφανίσεων σε Αργεντινή, Χιλή και Βραζιλία. Η συναυλία του Σαντιάγο θεωρείται μία από τις κορυφαίες στιγμές αυτής της περιοδείας.

Το αποτέλεσμα ήταν το άλμπουμ "Stranger In Us All" (1995), ένας δίσκος που, αν και αρχικά αντιμετωπίστηκε με επιφυλακτικότητα λόγω της απουσίας γνωστών ονομάτων στη σύνθεση, με το πέρασμα του χρόνου αναγνωρίστηκε ως μία από τις πιο υποτιμημένες κυκλοφορίες του Blackmore.

Στο Σαντιάγο, η μπάντα εμφανίζεται απόλυτα συγχρονισμένη, έχοντας ήδη συμπληρώσει αρκετούς μήνες περιοδείας. Εκείνη τη βραδιά είδαμε στην σκηνή τους

• Ritchie Blackmore – κιθάρα
• Doogie White – φωνητικά
• Paul Morris – πλήκτρα
• Greg Smith – μπάσο
• Chuck Burgi – τύμπανα

Πολλοί οπαδοί θεωρούν ότι αυτή ήταν η πιο δεμένη και ισχυρή σύνθεση των Rainbow μετά την εποχή των Dio και Turner.

Η βραδιά είχε διάρκεια περίπου 100 λεπτών και συνδύαζε το νέο υλικό με κλασικά κομμάτια από Rainbow και Deep Purple.

Στο πρώτο μέρος ακούσαμε τα :

1. Over The Rainbow
2. Too Late For Tears
3. Long Live Rock 'N' Roll
4. Mistreated
5. Wolf To The Moon
6. Still I'm Sad
7. Man On The Silver Mountain

ενώ μετά το μικρό διάλλειμα (ναι, ναι υπήρχε και τούτο) συνέχισαν με τα:

8. Temple Of The King
9. Black Masquerade
10. Ariel
11. Since You've Been Gone
12. Hall Of The Mountain King
13. Perfect Strangers
14. Maybe Next Time
15. Burn
16. Smoke On The Water

Το πρώτο μέρος της συναυλίας λειτουργεί ως μια περιήγηση στην ιστορία των Rainbow, ενώ το δεύτερο αναδεικνύει τον δημιουργικό ανανεωμένο χαρακτήρα του Blackmore.

Πιο συγκεκριμένα!

"Over The Rainbow"

Η παραδοσιακή εισαγωγή των Rainbow από το 1975 εξακολουθεί να λειτουργεί μαγικά. Οι πρώτες νότες δημιουργούν αμέσως αίσθημα προσμονής και νοσταλγίας. Δεν πρόκειται απλώς για εισαγωγικό θέμα, αλλά για ένα τελετουργικό κάλεσμα προς το κοινό.

Στη συναυλία του Σαντιάγο το κομμάτι λειτουργεί σχεδόν κινηματογραφικά. Καθώς ακούγεται από τα ηχεία, αντιδρούσαμε με  ενθουσιασμό, γνωρίζοντας ότι ακολουθεί μια βραδιά γεμάτη κλασικές στιγμές. Ο Blackmore χρησιμοποιεί το θέμα ως γέφυρα ανάμεσα στον μύθο των πρώτων Rainbow και στη νέα εκδοχή του συγκροτήματος.

"Too Late For Tears"

Ένα από τα πλέον αδικημένα τραγούδια του "Stranger In Us All". Ζωντανά αποκτά μεγαλύτερη ένταση από τη στουντιακή εκδοχή. Το βαρύ riff του Blackmore συνδυάζεται ιδανικά με τη δραματική ερμηνεία του Doogie White.

Το τραγούδι βασίζεται σε μία ατμόσφαιρα μελαγχολίας και εσωτερικής έντασης. Ο White αποδεικνύει γιατί ο Blackmore τον επέλεξε ως διάδοχο μιας τόσο βαριάς κληρονομιάς. Η φωνή του διαθέτει δύναμη αλλά και λυρισμό.

Ιδιαίτερα εντυπωσιακή είναι η κιθαριστική ανάπτυξη στο μέσο του κομματιού, όπου ο Blackmore αποφεύγει την επίδειξη τεχνικής και προτιμά να χτίσει δραματική ένταση.

Η εκτέλεση του Σαντιάγο θεωρείται μία από τις καλύτερες που καταγράφηκαν ποτέ.

"Long Live Rock 'N' Roll"

Το απόλυτο σύνθημα των Rainbow.

Από τις πρώτες νότες η ατμόσφαιρα μετατρέπεται σε γιορτή. Το κοινό τραγουδά σχεδόν κάθε στίχο και η μπάντα ανταποκρίνεται με εξαιρετική ενέργεια.

Ο Doogie White αποφεύγει να μιμηθεί τον Dio και επιλέγει πιο επιθετική προσέγγιση. Το αποτέλεσμα δικαιώνει την επιλογή του.

Ο Blackmore παίζει με εμφανή διάθεση και το σόλο του συνδυάζει τα κλασικά blues στοιχεία με τις νεοκλασικές αναφορές που χαρακτήριζαν πάντα το ύφος του.

Η εκτέλεση ξεχωρίζει για τον αυθορμητισμό της.

"Mistreated"

Η μεγάλη στιγμή της συναυλίας.

Το αριστούργημα που πρωτοπαρουσιάστηκε από τους Deep Purple το 1974 μετατρέπεται σε δεκάλεπτη περίπου συναισθηματική "καταιγίδα".

Ο White αντιμετωπίζει μία από τις δυσκολότερες προκλήσεις της βραδιάς, καθώς το τραγούδι είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τον David Coverdale.

Όχι μόνο ανταποκρίνεται, αλλά κατορθώνει να δώσει τη δική του προσωπικότητα.

Ο Blackmore αποδεικνύει γιατί το συγκεκριμένο κομμάτι θεωρείται η κορυφαία blues σύνθεσή του. Κάθε νότα μοιάζει να αφηγείται μια ιστορία.

Η "χημεία" κιθάρας και φωνής αγγίζει εξαιρετικά επίπεδα.

"Wolf To The Moon"

Η "ναυαρχίδα" του "Stranger In Us All".

Το τραγούδι παρουσιάζει όλες τις αρετές της τελευταίας περιόδου των Rainbow:

• επικότητα
• μελωδία
• τεχνική αρτιότητα
• δυναμισμό

Η ζωντανή εκτέλεση είναι αισθητά βαρύτερη από την αντίστοιχη στούντιο.

Ο White αποδίδει εξαιρετικά τις υψηλές νότες, ενώ ο Blackmore "χτίζει" ένα επιβλητικό ηχητικό τοπίο.

Πολλοί φίλοι του συγκροτήματος θεωρούν τη συγκεκριμένη εκτέλεση ανώτερη της στούντιο έκδοσης.

"Still I'm Sad"

Το παραδοσιακό instrumental φινάλε των Rainbow επιστρέφει με θριαμβευτικό τρόπο.

Το τραγούδι προσφέρει στον Blackmore απόλυτη ελευθερία αυτοσχεδιασμού.

Τα πλήκτρα του Paul Morris δημιουργούν ατμόσφαιρα σχεδόν καθεδρικού ναού, ενώ η κιθάρα εναλλάσσεται μεταξύ μελωδικών θεμάτων και εκρηκτικών περασμάτων.

Εδώ φαίνεται η αγάπη του Blackmore για τη μεσαιωνική μουσική και την κλασική παράδοση.

Η σύνθεση λειτουργεί ως προάγγελος όσων θα ακολουθήσουν λίγο αργότερα με τους Blackmore's Night.

"Man On The Silver Mountain"

Το τραγούδι που άνοιξε την ιστορία των Rainbow το 1975.

Το κοινό της Χιλής κυριολεκτικά "εκρήγνυται".

Ο White προσεγγίζει το υλικό με σεβασμό αλλά χωρίς μιμητισμό. Η μπάντα το αποδίδει με περισσότερη δύναμη και ταχύτητα σε σχέση με τις πρώτες εκτελέσεις της δεκαετίας του '70.

Ο Blackmore διασκεδάζει εμφανώς, παίζοντας με το κοινό και ενσωματώνοντας μικρούς αυτοσχεδιασμούς.

Μία από τις πλέον απολαυστικές στιγμές της βραδιάς.

ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ

"Temple Of The King"

Η πιο λυρική στιγμή της συναυλίας.

Ο Doogie White προσφέρει μία συγκινητική ερμηνεία, αποφεύγοντας κάθε προσπάθεια αντιγραφής του Ronnie James Dio.

Η κιθάρα του Blackmore ακούγεται σχεδόν ακουστική, γεμάτη ευαισθησία και χρώμα.

Το κοινό συμμετέχει με σεβασμό και η ατμόσφαιρα γίνεται σχεδόν μυσταγωγική.

"Black Masquerade"

Το απόλυτο αριστούργημα του "Stranger In Us All".

Στη σκηνή αποκτά ακόμα μεγαλύτερη θεατρικότητα.

Οι σκοτεινές μελωδίες, οι αλλαγές δυναμικής και η ένταση των φωνητικών δημιουργούν μία αίσθηση δραματικού επικού έργου.

Το σόλο του Blackmore συγκαταλέγεται στα κορυφαία της συναυλίας.

"Ariel"

Ίσως το πιο όμορφο τραγούδι της τελευταίας περιόδου των Rainbow.

Η σύνθεση φανερώνει την αυξανόμενη έλξη του Blackmore προς τις αναγεννησιακές και folk φόρμες.

Η παρουσία της Candice Night στα φωνητικά προσδίδει ξεχωριστή ατμόσφαιρα.

Η ζωντανή εκτέλεση αναδεικνύει όλες τις λεπτές αποχρώσεις της σύνθεσης.

"Since You've Been Gone"

Η πιο εμπορική στιγμή της βραδιάς.

Το κοινό τραγουδά από την αρχή μέχρι το τέλος.

Η εκτέλεση είναι γρήγορη, γεμάτη ενέργεια και αναδεικνύει το ταλέντο του White σε πιο μελωδικό υλικό.

Το τραγούδι λειτουργεί ως ιδανική ανάπαυλα πριν από τις πιο απαιτητικές μουσικά στιγμές που ακολουθούν.

"Hall Of The Mountain King"

Η σύνθεση του Edvard Grieg μετατρέπεται σε νεοκλασικό hardrockέπος. Ο Blackmore επιδεικνύει όλο το φάσμα της τεχνικής και της μουσικότητάς του. Η εκτέλεση κλιμακώνεται συνεχώς μέχρι την εκρηκτική κορύφωση.Ένα από τα καλύτερα instrumentals ολόκληρης της περιοδείας.

"Perfect Strangers"

Η αναφορά στους Deep Purple προκαλεί ενθουσιασμό στο κοινό. Το μυστηριακό κεντρικό riff ακούγεται επιβλητικό και διαχρονικό. Ο White αντιμετωπίζει εξαιρετικά το απαιτητικό τραγούδι, ενώ ο Blackmore αποδίδει με πάθος ένα από τα σημαντικότερα κομμάτια της καριέρας του. Η ατμόσφαιρα γίνεται σχεδόν τελετουργική.

"Maybe Next Time"

Ένα από τα πιο υποτιμημένα τραγούδια του "μαυροπερισσότερου". Με έντονα blues στοιχεία και εξαιρετική μελωδική ανάπτυξη, το τραγούδι αναδεικνύει τον ώριμο συνθετικό χαρακτήρα του Blackmore. Η ζωντανή εκτέλεση διαθέτει μεγαλύτερη ένταση και πάθος από τη στούντιο εκδοχή. Αποτελεί ιδανικό κλείσιμο για την παρουσίαση του νέου υλικού των Rainbow.

"Burn"

Ένα από τα πιο εκρηκτικά σημεία της βραδιάς. Ο Chuck Burgi δίνει εξαιρετικό ρυθμό και ο White αποδίδει το τραγούδι με σεβασμό αλλά και προσωπικό ύφος.

"Smoke On The Water"

Το αναμενόμενο φινάλε, που ξεσηκώνει το κοινό. Αν και ο Blackmore είχε κουραστεί να παίζει το τραγούδι επί δεκαετίες, εδώ ακούγεται ιδιαίτερα εμπνευσμένος.

Η ποιότητα της ηχογράφησης είναι εξαιρετική διότι το μεγάλο πλεονέκτημα του King Of Stranger είναι η πηγή του.

Σε αντίθεση με πολλά bootlegs των Rainbow της δεκαετίας του 1990 που προέρχονται από ηχογραφήσεις κοινού, εδώ έχουμε σχεδόν επαγγελματική λήψη FM/Soundboard. Τα όργανα ακούγονται καθαρά, το μπάσο του Greg Smith είναι ευδιάκριτο και τα πλήκτρα του Paul Morris έχουν εξαιρετική παρουσία στο στερεοφωνικό πεδίο.

Το "King Of Stranger" αποτελεί ουσιαστικά ένα ηχητικό ντοκουμέντο των τελευταίων Rainbow του 20ού αιώνα.

Λίγους μήνες αργότερα ο Blackmore θα αφοσιωνόταν ολοκληρωτικά στο νέο του εγχείρημα, τους Blackmore's Night, εγκαταλείποντας προσωρινά το hardrock. Έτσι, η ηχογράφηση του Σαντιάγο αποτυπώνει μία από τις τελευταίες μεγάλες εμφανίσεις της μπάντας πριν κλείσει αυτό το κεφάλαιο της ιστορίας των Rainbow.

Ο "θεούλης" Ritchie Blackmore βρίσκεται σε εντυπωσιακή κατάσταση.

Σε αντίθεση με ορισμένες εμφανίσεις της περιόδου των Deep Purple στις αρχές της δεκαετίας του 1990, εδώ δείχνει:

• απόλυτα συγκεντρωμένος
• δημιουργικός
• γεμάτος έμπνευση

Τα σόλο του είναι εκτεταμένα αλλά ποτέ φλύαρα.

Χρησιμοποιεί χαρακτηριστικά:

• νεοκλασικά περάσματα
• μπαρόκ φράσεις
• μπλουζ αυτοσχεδιασμούς
• folk αναφορές που προαναγγέλλουν τους Blackmore's Night.

Ιδιαίτερα στο "Ariel" και στο "Hall Of The Mountain King" παραδίδει πραγματικά μαθήματα ηλεκτρικής κιθάρας.

Ο δε Doogie White ήταν  η μεγάλη αποκάλυψη διότι αντιμετώπισε εξαρχής το δύσκολο έργο να διαδεχθεί τρεις μέγιστους ερμηνευτές:

• Ronnie James Dio
• Joe Lynn Turner
• Graham Bonnet

Στο συγκεκριμένο live αποδεικνύει γιατί θεωρείται ένας από τους πλέον αδικημένους τραγουδιστές του hardrock.

Η φωνή του:

• διαθέτει δύναμη
• εξαιρετική άρθρωση
• μεγάλη έκταση
• θεατρικότητα

Δεν επιχειρεί να μιμηθεί τους προκατόχους του αλλά δίνει προσωπικό χαρακτήρα στο υλικό.

Ειδικά στα "Temple Of The King" και "Ariel" η ερμηνεία του είναι εκπληκτική/συγκινητική.

Ένα από τα μεγάλα ατού της κυκλοφορίας είναι το χιλιανό κοινό.

Οι Νοτιοαμερικανοί οπαδοί (και εγώ ανάμεσα τους) του hard rock και του heavy metal ήταν ανέκαθεν από τους πιο ενθουσιώδεις στον κόσμο.

Σε όλη τη διάρκεια της συναυλίας:

• τραγουδούν
• χειροκροτούν
• συμμετέχουν ενεργά

προσδίδοντας μοναδική ένταση στην ηχογράφηση.

Συνιστώ λοιπόν εκθύμως την συγκεκριμένη συναυλία και κατ’ επέκταση την αγορά διότι  αποδεικνύει ότι οι Rainbow του 1996 δεν ήταν απλώς μια αναβίωση ενός ένδοξου ονόματος. Ήταν ένα συγκρότημα που συνδύαζε δημιουργικά τρεις διαφορετικές εποχές:

• την επική περίοδο των Ronnie James Dio Rainbow,
• τη μελωδική περίοδο των Joe Lynn Turner Rainbow,
• και το ώριμο, σκοτεινό και περισσότερο καλλιτεχνικό όραμα του Blackmore στο "Stranger In Us All".

Το αποτέλεσμα είναι μία συναυλία που πολλοί συλλέκτες θεωρούν ισάξια με τις καλύτερες ζωντανές στιγμές των Rainbow μετά το 1978 και ίσως την κορυφαία καταγεγραμμένη εμφάνιση της τελευταίας ενσάρκωσης του συγκροτήματος.

Για πολλούς δε φίλους των Rainbow, το "King Of Stranger" συγκαταλέγεται στα τρία κορυφαία bootlegs/επίσημες κυκλοφορίες  της περιόδου 1995-1997, μαζί με τα "Final Cut" και "Black Masquerade". Η εξαιρετική απόδοση του συγκροτήματος, η πολύ καλή ποιότητα ήχου και το ιστορικό ενδιαφέρον της τελευταίας μεγάλης περιοδείας του Blackmore καθιστούν την κυκλοφορία απαραίτητη για κάθε σοβαρή συλλογή Rainbow.

Δεν πρόκειται απλώς για ένα ακόμη ντοκουμέντο περιοδείας, αλλά για μια καταγραφή μιας μπάντας που βρισκόταν στο απόγειο της δημιουργικής της συνοχής. Παρότι δεν πρόκειται για επίσημο live album, διαθέτει:

• εξαιρετικό διαχωρισμό οργάνων
• καθαρή καταγραφή των φωνητικών
• δυναμική απόδοση του κοινού
• πολύ καλή ισορροπία μεταξύ κιθάρας και πλήκτρων

Ο ακροατής έχει την αίσθηση ότι βρίσκεται λίγα μέτρα μπροστά από τη σκηνή.

Αποτελεί ίσως την πληρέστερη ζωντανή αποτύπωση των Rainbow της περιόδου 1995-1997 και ένα από τα σημαντικότερα ηχητικά τεκμήρια της ύστατης μεγάλης hardrock περιόδου του Ritchie Blackmore πριν τη στροφή του προς τους Blackmore's Night. Για τους φίλους των Rainbow δεν είναι απλώς μια συλλεκτική κυκλοφορία· είναι ένα ζωντανό μνημείο μιας μπάντας που, ακόμη και στο λυκόφως της ιστορίας της, παρέμενε ικανή να δημιουργεί μαγεία πάνω στη σκηνή.

 

Νότης "Death Alley Driver" Γκιλλανίδης