Aerosmith: Σπάζοντας τους κανόνες με το “Live! Bootleg”

Η δισκογραφική εταιρεία Columbia Records είχε συνηθίσει τα "καθαρά" και εμπορικά live άλμπουμ της εποχής και όταν άκουσαν το υλικό του Live! Bootleg, τρομοκρατήθηκαν από τα λάθη και τα παράσιτα. Ο Tyler, ωστόσο, ήταν ανένδοτος: Το άλμπουμ τελικά κυκλοφόρησε ακριβώς όπως το ήθελε η μπάντα: ακατέργαστο, ειλικρινές, γεμάτο λάθη και χωρίς ίχνος στούντιο διόρθωσης, αποτελώντας ένα μοναδικό ντοκουμέντο μιας από τις πιο άγριες περιόδους του rock 'n' roll.

Ο κιθαρίστας Joe Perry αναφέρει συγκεκριμένα «Θέλαμε ένα πραγματικό live άλμπουμ. Αν κάναμε λάθος, θέλαμε το λάθος να ακουστεί. Αν η φωνή του Steven "έσπαγε", έπρεπε να μείνει έτσι». Μάλιστα ο παραγωγός Jack Douglas επιβεβαίωσε αργότερα ότι η Columbia Records είχε τρομάξει με την κακή ποιότητα του ήχου σε ορισμένα σημεία. Oι ηχογραφήσεις έγιναν από συναυλίες που έδωσαν σε διάφορες πόλεις της Αμερικής από το 1973 εώς και το 1978 με τις περισσότερες να έχουν γίνει στην Ινδιανάπολη. Στον δίσκο συμπεριλαμβάνονται αρκετές διασκευές όπως το “Mother Pop Corn” (James Brown),το “Ι ain’t Got You” (από τους Yardbirds) τα οποία ηχογραφήθηκαν live σε ένα ραδιοφωνικό σταθμό της Βοστόνης τον Μάρτιο του 1973 και στάλθηκαν στην μπάντα από οπαδούς τους που είχαν κάνει πειρατική ηχογράφηση!!! Επίσης υπάρχει και το επικό rock n’ roll τραγούδι “Train Kept a -Rollin” (διασκευασμένο από τον Tiny Bradshaw) που εκείνη την περίοδο έκλεινε τις συναυλίες τους και η εν λόγω ηχογράφηση προέρχεται από μία συναυλία που έδωσαν στο Detroit τo 1978 καθώς η μπάντα «τζάμαρε» στο κλασικό riff του Train Kept A-Rollin', ο Joe Perry άρχισε να παίζει αυθόρμητα στην κιθάρα τη μελωδία του "Strangers in the Night" του Frank Sinatra, δημιουργώντας μια μοναδική ροκ αντίθεση που έμεινε στην ιστορία. Άλλη μία διασκευή που υπάρχει στο "Live Bootleg" είναι το τραγούδι “Come Together” των Beatles όπου ανέβηκε ως το Νο 23 στα τσαρτ και προήλθε από την συμμετοχή τους στην ταινία αφιερωμένη στα «Σκαθάρια» με τίτλο “Sgt. Pepper’s Hearts Club Band”. Αρκετοί ήταν που τους κατέκριναν για αυτή την επιλογή αφού τότε έπαιζαν στις συναυλίες τους συνεχώς το φοβερό “Helter Skelter” το οποίο δεν συμπεριέλαβαν ποτέ στον δίσκο καθώς ήταν περίεργο  που δεν συμπεριέλαβαν το κομμάτι τωνRolling Stones μιας και θύμιζαν σημειολογικά και ηχητικά την μπάντα των M. Jagger - K. Richards. Φυσικά εκτός από τις διασκευές που προαναφέραμε υπάρχουν και τα εκπληκτικά δικά τους τραγούδια όπως τα “Chip Away the Stone” με συνθέτη τον φίλο τους Richie Supa, το “Walk This Way” (που επανεκτέλεσαν οι ίδιοι στη δεκαετία του ’80 με τους RUN DMC), “Last Child”, “Back in the Saddle”, “Toys in the Attic”, “Mama Kin”, “Sweet Emotion” και το αθάνατο “Dream On” σε μία ανατριχιαστική ερμηνεία από τον Steven Tyler. Στο διπλό άλμπουμ εκτός από τους υπόλοιπα μέλη Brad Whitford (κιθάρα), Tom Hamilton (μπάσο) και τον ντράμερ Joey Kramer συμμετέχουν επιπλέον οι Mark Radice στα κήμπορντς και ο David Woodford στο σαξόφωνο ενώ την παραγωγή είχε αναλάβει ο Jack Douglas μαζί με το γκρουπ.

                                                  Η βόμβα στη Φιλαδέλφεια και η μαριχουάνα 

Κατά τη διάρκεια των συναυλιών εκείνης της περιόδου η κατάσταση στις αρένες ήταν χαοτική. Σε ένα live στη Φιλαδέλφεια, κάποιος από το κοινό πέταξε μια ισχυρή κροτίδα στη σκηνή, με αποτέλεσμα να τραυματιστούν στο πρόσωπο και στα μάτια ο Steven Tyler και ο Joe Perry, αναγκάζοντας την μπάντα να διακόψει προσωρινά τις εμφανίσεις. Στις 3 Οκτωβρίου 1978 ένα συγκεκριμένο περιστατικό στο Fort Wayne της Ιντιάνα είχαμε ένα άλλο ευτράπελο όπου κατά τη διάρκεια της συναυλίας, η αστυνομία της πόλης εισέβαλε στην αρένα και συνέλαβε 53 νεαρούς οπαδούς με την κατηγορία ότι κάπνιζαν μαριχουάνα. Μόλις ο Steven Tyler και ο Joe Perry έμαθαν τι συνέβη, εξοργίστηκαν με την αυστηρότητα των αρχών. Αντί να το αγνοήσουν, πλήρωσαν οι ίδιοι την εγγύηση από την τσέπη τους για να απελευθερωθούν και οι 53 συλληφθέντες οπαδοί τους, μια κίνηση που τους μετέτρεψε σε απόλυτους λαϊκούς ήρωες της ροκ κοινότητας.

                                                        Η κόντρα με τον Tyler και η απομόνωση

Η περίοδος κυκλοφορίας του Live! Bootleg (1978) συμπίπτει με την απόλυτη κορύφωση της εξάρτησης των Aerosmith από τα ναρκωτικά, κερδίζοντας επάξια το παρατσούκλι "Toxic Twins" (Τοξικά Δίδυμα) για τους Steven Tyler και Joe Perry. Ο Perry έχει παραδεχτεί ότι η χημεία τους πάνω στη σκηνή είχε αρχίσει να χάνεται εξαιτίας του εθισμού. Η μπάντα δεν επικοινωνούσε πια, και αυτό ήταν εμφανές ακόμα και στις ηχογραφήσεις του "Live! Bootleg": "Είχαμε γίνει μια μηχανή που δούλευε στον αυτόματο πιλότο. Ανεβαίναμε στη σκηνή, παίζαμε τα κομμάτια όσο πιο γρήγορα και δυνατά μπορούσαμε για να τελειώνουμε, και μετά εξαφανιζόμασταν ο καθένας στο δωμάτιό του", ανέφερε ο Perry για εκείνη την περίοδο και συνεχίζει. "Το "Live! Bootleg" δείχνει μια μπάντα που παλεύει να κρατηθεί όρθια. Υπήρχε θυμός και ένταση στον ήχο μας, όχι επειδή ήμασταν "cool", αλλά επειδή μισούσαμε ο ένας τον άλλον εκείνη τη στιγμή".

Παράλληλα σε πολλές συναυλίες, ο Tyler είχε τις δικές του εκρήξεις, ο Perry άρχισε να απομονώνεται συναισθηματικά και μουσικά αφού ένιωθε ότι ο Tyler προσπαθούσε να ελέγξει τα πάντα, ενώ η Columbia Records πίεζε για ένα νέο στούντιο άλμπουμ που η μπάντα δεν ήταν σε θέση να γράψει: «Ο Steven κι εγώ δεν μπορούσαμε να μείνουμε στο ίδιο δωμάτιο για πάνω από πέντε λεπτά χωρίς να τσακωθούμε. Η κυκλοφορία του Live! Bootleg ήταν ουσιαστικά ένας τρόπος να κερδίσουμε χρόνο, γιατί η δισκογραφική ήθελε υλικό και εμείς ήμασταν πολύ "καμένοι" για να γράψουμε νέα τραγούδια. Ήξερα ότι το τέλος πλησίαζε». Το "Live Βοοtleg" κλείνει στην ουσία τον πρώτη παραγωγική περίοδο των AEROSMITH αφού έγινε πλατινένιο και αποτυπώνει χαρακτηριστικά, το πάθος και την ένταση που είχαν εκείνη την χρονική περίοδο μια από τις καλύτερες μπάντες της Αμερικής. Ο τραγουδιστής Tyler αποκάλυψε: «Το άλμπουμ είναι μια αντανάκλαση του συγκροτήματος, όπως νιώθουμε και ακούγουμε. Περιλαμβάνει υλικό και εμπειρίες από κάθε είδους συναυλίες που έχουμε παίξει. Είναι πραγματικά η ουσία ολόκληρου του συγκροτήματος".

Υ.Γ.1: Σε συνέντευξή του, ο σχεδιαστής του εξωφύλλου John Kosh αποκάλυψε ότι η μπάντα ήθελε το άλμπουμ να μοιάζει 100% με παράνομο, πειρατικό δίσκο (bootleg) που αγόραζε κανείς κρυφά κάτω από το τραπέζι. Μάλιστα πρόσθεσε στο πίσω εξώφυλλο δύο ψεύτικους λεκέδες από καφέ πάνω στη φωτογραφία του Joe Perry για να μοιάζει φτηνό και χρησιμοποιημένο!

Y.Γ.2: Το τραγούδι "Draw the Line" περιλαμβάνεται στο δίσκο αλλά δεν εμφανίζεται στη λίστα καθώς το κομμάτι είναι ένα κρυφό κομμάτι μετά το "Mother Popcorn".

Φώτης Μελέτης