Newman: "Into The Monster's Playground"

15/11/2021

Κατηγορία: Κριτικές

375

Ο Steve Newman επιστρέφει με το συγκρότημα του και ένα σωρό νέα τραγούδια. Ένας από τους πρωταγωνιστές της σκηνής του UK AOR, που έχει κυκλοφορήσει μια σειρά από εξαιρετικά άλμπουμ όλα αυτά τα χρόνια, οπότε θα αναρωτιέστε πώς ακούγεται το άλμπουμ με τον αριθμό 13, "Into The Monsters Playground"???

 

Απλά, εκπληκτικό!!
Ο Steve Newman μαζί με τη σύνθεση τραγουδιών και τα φωνητικά δημιουργεί με όλα τα όργανα σε αυτό, εκτός από τα τύμπανα, τα οποία για άλλη μια φορά φροντίζει ο στιβαρός και με ογκώδη ήχο Rob McEwen. Σε αντίθεση με το τελευταίο άλμπουμ, δεν υπάρχουν επιπλέον δευτερεύοντα φωνητικά, αλλά αυτό δεν είναι σε βάρος του άλμπουμ. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι Newman έχουν χάσει τη μελωδική τους πλευρά, ίσα-ίσα!
Έχοντας παρουσιάσει  μια σειρά από άλμπουμ των Newman στο παρελθόν, συμπεριλαμβανομένου του "Ignition" των τελευταίων ετών, πολλά από αυτά που έγραψα εξακολουθούν να ισχύουν, και σε κάποιο βαθμό μπορείτε να είστε σίγουροι τι να περιμένετε από μια νέα κυκλοφορία, καθώς ο Steve είναι ένας πολύ ταλαντούχος μουσικός, τραγουδιστής και τραγουδοποιός, επομένως δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι λαμβάνετε μια άλλη κυκλοφορία με "αριστοκρατικά" κομμάτια.
Το "Into The Monsters Playground" είναι και πάλι μια περίτεχνη δημιουργία από 12 συνθέσεις  με μελωδικά πλήκτρα υφασμένα γύρω τους και ένα πάντοτε αξιόπιστο "τυμπανισμό"  που τα στερεώνει/ δένει αρμονικά.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτή η κυκλοφορία θα είναι μεγάλη επιτυχία για τους θαυμαστές του Newman και τους οπαδούς του μελωδικού Rock γενικότερα.
Το συγκρότημα είχε ένα πολυάσχολο πρόγραμμα που περιλάμβανε μερικές ζωντανές ημερομηνίες πριν από την  πανδημία(γκρρρρ...) , οπότε ελπίζουμε ότι τα παιδιά θα βγουν στο δρόμο για να παίξουν μερικά από αυτά τα νέα κομμάτια. Είτε έτσι είτε αλλιώς, αυτό τον  δίσκο αξίζει να τον ακούσετε και όπως πάντα είναι προϊόν ενός υποτιμημένου καλλιτέχνη, για μένα.
Το "Into the Monsters Playground" έρχεται μόλις 18 μήνες μετά το τελευταίο άλμπουμ "Ignition" και είναι αξιοσημείωτα η δέκατη τρίτη στούντιο προσπάθειά του, παραμερίζοντας ακόμη και τις συλλογές του "Decade" που έσκασαν ακυκλοφόρητα κομμάτια. Όπως τα περισσότερα από τα πρόσφατα άλμπουμ του, είναι μια βιομηχανία έξοχων συνθέσεων  - όχι μόνο παράγει και γράφει όλα τα τραγούδια, αλλά παίζει μόνος του όλα τα όργανα εκτός από ντραμς του Rob McEwen.
Το άλμπουμ έρχεται σε αντίθεση με μερικές από τις πιο στιλπνές, πιο σπουδαίες προσπάθειες στην δημιουργία. Ενώ οι περιορισμοί του προϋπολογισμού δείχνουν - για παράδειγμα το rhythm section θα μπορούσε να είναι περισσότερο ογκώδες δίνοντας στα τραγούδια χρόνο και χώρο να αναπνεύσουν και να εξελιχθούν, όμως κανένα από αυτά δε διαρκεί λιγότερο από τέσσερα λεπτά.
Το εναρκτήριο "Start This Fire" είναι ένα σχετικά συμβατικό μελωδικό ροκ στους στίχους και τα ρεφρέν του, θυμίζοντας το "Walk on Fire" και με προεξέχοντα τα καθαρά και περίτεχνα  σόλο κιθάρας. Αλλά στην σύνθεση των τραγουδιών ο Steve Newman του δεν φοβάται να απομακρυνθεί από τα κλισέ του είδους που όλοι γνωρίζουμε και αγαπάμε, έτσι το "Timebomb", ενώ είναι ρόκερ, έχει το  πιάνο να ηγείται και να  υπηρετεί το "δράματικό" ύφος  του τραγουδιού.
Οι πλούσιοι φωνητικοί του τόνοι, που έχουν βελτιωθεί με την ηλικία, είναι επίσης λιγότερο απαλοί από πολλούς από τους ομολόγους του στο χώρο.


Το "Hurricane Sky", με ένα εξαιρετικό ρεφρέν είναι ένα από τα καλύτερα τραγούδια του των τελευταίων ετών, με έντονη ατμόσφαιρα των χρόνων του John Payne των ASIA, το "I'll Be the One" ισορροπεί ένα riff κιθάρας με "τσιμπημένα" πλήκτρα και το "Don Το 't Come Runnin' είναι ένα ωραίο κομμάτι του AOR, ειδικά  στο ρεφρέν. Υπάρχουν επίσης μερικά εκπληκτικά  κομμάτια στο δίσκο  αυτό, όπως το "Don't Come Runnin'" που  άρχισε να "αναπηδά" στο κεφάλι μου σχεδόν αμέσως, ένα αρκετά ευθύ  hard rock  κομμάτι, αλλά σίγουρα έχει αυτή την ποιότητα "ωτοσκώληκα" που  θα τριβελίζει τα αυτιά σας για αρκετό καιρό.
Πάντοτε μου αρέσουν οι μπαλάντες του S.Newman, οπότε το "Spirit Cries" δεν εκπλήσσει για άλλη μια φορά, εντάξει ίσως δεν είναι αυστηρά μια μπαλάντα, αλλά είναι ένα πανέμορφο τραγούδι παρ' όλα αυτά.
Ωστόσο, είναι αδύνατο να κρίνει κανείς εάν το άλμπουμ αντιπροσωπεύει μια αλλαγή κατεύθυνσης από προηγούμενες κυκλοφορίες, επειδή τα στυλ γραφής είναι τόσο διαφορετικά. Τόσο το "Icon" όσο και το "Spirit Cries" έχουν μια χαλαρή, τζαζ, σχεδόν ατσάλινη αιώρηση -το πρώτο με ενθουσίασε πολύ, το δεύτερο λιγότερο- και το "Lightning Tree" με την απαλή εισαγωγή και τα σχεδόν "ψιθυριστά" φωνητικά παραμένει δημιουργικά  έξω από μια συμβατική δομή AOR σύνθεση…
Το "Give Me Tonight" είναι άλλο ένα ενδιαφέρον, με εύθραυστα πλήκτρα και στη συνέχεια δίνει τη θέση του σε ένα πιο αργό δεύτερο τμήμα με ένα περίτεχνο  σόλο κιθάρας και το ομώνυμο κομμάτι έχει πιο σκληρά φωνητικά όπως αρμόζει στο πιο "θυμωμένο" θέμα των στίχων του τραγουδιού.
Το άλμπουμ κλείνει με πιο mainstream τρόπο με το ενοχλητικά γνώριμο "Shadows of Love", έναν πραγματικό ύμνο όπου η φωνή του Steve εκτινάσσεται στα ύψη με συμφωνικό τρόπο και το "This Life Alone", με έναν ήχο στα πλήκτρα που μου θυμίζει το ντεμπούτο άλμπουμ τωξν "θεϊκών" Giuffria.
Μια άλλη σταθερή κυκλοφορία του φίλτατου Newman που επιβεβαιώνει τον ρόλο του κατοίκου της νότιας ακτής της Αγγλίας ως μελωδικού ροκ του σκεπτόμενου ανθρώπου.
Βρετανικό AOR, λίγο διαφορετικό από το τελευταίο άλμπουμ, αλλά μου φαίνεται καλύτερο, ακόμα πολύ μελωδικό και όλα λειτουργούν όπως θα έπρεπε.
Ο S. Newman συνεχίζει με περισσότερα από τα μοναδικά "αρωματικά" και περίτεχνα AOR δημιουργήματα του.
Δεν διαφέρει πολύ από τις προηγούμενες κυκλοφορίες του: το straight forward AOR αναμιγνύεται με μερικούς prog ήχους .
Υπάρχουν πάντοτε πολλά υπέροχα τραγούδια σε κάθε άλμπουμ του αλλά τίποτα πραγματικά κακό.
Ακούστε  το και σίγουρα θα  σας αρέσουν και τα υπόλοιπα  άλμπουμ του.
Παρακαλώ ήδη μία από τις επόμενες συναυλίες που θα παρακολουθήσω να είναι αυτή των Newman!!!

Νότης "Hurricane Sky" Γκιλλανίδης