Graham Bonnet Band: "Day Out In Nowhere"

12/07/2022

Κατηγορία: Κριτικές

573

Ο εμβληματικός τραγουδιστής Graham Bonnet επιστρέφει με το τρίτο στούντιο άλμπουμ του με το όνομα Graham Bonnet Band. Για όλους τους νεότερους εκεί έξω, ο Bonnet, που θα γίνει 75 ετών την παραμονή των Χριστουγέννων φέτος, ήταν η φωνή για θρυλικούς μουσικούς και συγκροτήματα όπως οι Rainbow, MSG, Alcatrazz και Impellitteri.

 

Το νέο του άλμπουμ, "Day Out In Nowhere", περιλαμβάνει τους Beth-Ami Heavenstone (μπάσο και σύντροφος της ζωής του) και Conrado Pesinato (κιθάρα).
Τα μουσικά "τάλαντα" καταθέτουν οι Jeff Loomis (Arch Enemy, Nevermore), Roy Z (Halford, Bruce Dickinson) και ο πρώην μουσικός συνοδοιπόρος του Graham σε θρυλικά  συγκροτήματα, ο υπέρτατος μουσικός και πληκτράς  Don Airey (Deep Purple, Rainbow).
Τίποτα σε αυτό το άλμπουμ δεν είναι βαρετό ή κουραστικό. Από την πρώτη νότα μέχρι τον τελευταίο τόνο, κάθε τραγούδι είναι ένα καλοδουλεμένο μελώδημα. Οι πιασάρικες μελωδίες, οι εθιστικές μουσικές φράσεις και η δυναμικότητα των riff έχουν αποδειχθεί μια συνταγή για την ροκ μουσική που ο Bonnet χρησιμοποιεί στη δημιουργία του δίσκου.
Το "Imposter" είναι το εναρκτήριο άσμα, ένα τραγούδι με ένα σπουδαίο  ρεφρέν που ξεδιπλώνεται αμέσως. Είναι μια τυπική μελωδία Bonnet που αποτελεί το σημείο εκκίνησης του άλμπουμ και  δείχνει την ικανότητα του Pesinato να εισάγει ένα ελαφρώς Nevermore progressive metal πνεύμα ανατροπών σε έναν ύμνο με έντονη την επιρροή των  Deep Purple.
Το προσωπικά αγαπημένο "Twelve Steps To Heaven" με "πινελιές" στο ηχόχρωμα από Deep Purple, ολίγον τι από  Rainbow, με δοσολογίες από Dio και "παλαιό" (μουσικά) Schenker,  καταλαβαίνετε πως ο Bonnet ανταποκρίνεται εξαιρετικά στις μουσικές του δημιουργίες χωρίς να αντιγράφει ξεδιάντροπα (όπως κάνουν κάποιοι άλλοι).
Το ομότιτλο "Day Out In Nowhere" είναι ουσιαστικά άλλο ένα μελωδικό heavy rock τραγούδι που χαρακτηρίζει τη φωνητική δύναμη του Bonnet. Κυρίως, ο Bonnet δεν έχει χάσει τίποτα και έτσι κατορθώνει να κρατά τον εαυτό του και τις φωνητικές του χορδές υπό έλεγχο.
Το "The Sky is Alive" είναι ένα κομμάτι up-tempo και οι ποικίλες μουσικές αποχρώσεις που το διανθίζουν  παρέχουν τη μοναδικότητα της σύνθεσης διότι η σύνθεση  ακολουθεί έναν δρόμο παρόμοιο με τις πιο γρήγορες δημιουργίες των Alcatrazz της δεκαετίας του '80 και διαθέτει ένα πλούσιο αρμονικό riff.
Ο χορταστικός χαρακτήρας αυτών των τραγουδιών δίνεται ως μια επιπλέον ώθηση από μερικά ευοίωνα ονόματα του σύγχρονου metal κόσμου που προσφέρουν τις υπηρεσίες τους ως καλεσμένοι, με το σταθερό ροκάρισμα του "Brave New World" να δέχεται μια "ένεση" από τον κιθαρίστα και παραγωγό Roy Z. , ενώ η συντριπτική λαμπρότητα του "Jester" βλέπει τον ίδιο τον Jeff Loomis να παίρνει τη δημιουργία του  Bonnet σε μια περιοχή πιο σκοτεινή και πιο βαριά από οτιδήποτε έχει δει μέχρι τώρα, και ο ίδιος ο Graham παρουσιάζει μια ζοφερή δραματική εκδοχή του εαυτού του.


Μια πιο σκοτεινή ατμόσφαιρα κυριαρχεί κατά την ακρόαση του "When We're Sleep" και σε αυτό συμβάλλου  επάξια οι δεξιοτέχνες Mike Tempesta, John Tempesta σε κιθάρα και τύμπανα αντίστοιχα. Ακολουθεί  ένα κλασικό ροκ πυροτέχνημα που ονομάζεται "It's Just a Frickin’ Song".
Τα εκθαμβωτικά πλήκτρα του Don Airey είναι μια εξαιρετική προσθήκη και σας κάνει να νιώθετε ότι θέλετε να επιστρέψετε στον ήχο της ροκ της δεκαετίας του '80. Στιχουργικά, αφορά το μπλοκ του συγγραφέα: "Γράφω λέξεις για κάτι που κάποια μέρα μπορεί να μοιάζει με τραγούδι. "
Κυρίως, σε αυτές τις συνθέσεις, η μουσική μιλάει διαμέσου των στίχων. Αυτό το δυνατό ροκ, γρήγορο και βαρύ μερικές φορές με μεγάλη έμφαση σε τρία πράγματα: δυναμικά riff, βαριά ροκ αίσθηση από το rhythm section και ripping solo κιθάρας. Υπάρχει κάποιο αληθινό metal πλεονέκτημα στην παρουσίαση  των τραγουδιών. Και βέβαια τα πλήκτρα προσθέτουν ατμόσφαιρα.
Υπάρχει άφθονο δράμα και πάθος, και κάποια όργανα με γιγάντιο ήχο, όπως θα περίμενε κανείς από τον ιστορικό μας ήρωα.
Αλλά αυτό που πραγματικά ξεχωρίζει το άλμπουμ είναι τα τραγούδια του Bonnet που προκαλούν σκέψη.
Το "Uncle John" (ένα "ανησυχητικά γλυκό" άτομο…) αντιμετωπίζει την παιδοφιλία μάστιγα όλων των χρόνων.
Το "David’s Mom " είναι μια αποτρόπαια  ιστορία αποπλάνησης μαθητών και χαίρομαι που αυτός ο εμβληματικός καλλιτέχνης επέλεξε να ντύσει και να ερμηνεύσει μουσικά  θέματα  που καταθλίβουν την καθημερινότητα μας...
Επιπλέον, εξαιρετικά  ενορχηστρωμένο το  "Suzy" εκφράζει  την οργανική δεξιοτεχνία που εμφανίζει την  αίσθηση του εκλεκτικισμού που διαπερνά καθένα από αυτά τα έντεκα ηχητικά "κεφάλαια". Η ομαλή ορχηστρική μπαλάντα και οι δονήσεις που μοιάζουν με το θρυλικό "Eleanor Rigby" κάνουν το  "Suzy" να αποδεικνύεται λίγο πολύ για κάποιους το ιδανικό μέσο για να βρεθούν στις  παρυφές εκατέρωθεν του μουσικού φάσματος.
Υπάρχουν τα πάντα για να καταναλώσει ο υποψήφιος λάτρης της ροκ ή του metal εδώ, και αυτό είναι αναμφισβήτητα το πλεονέκτημα αυτού του άλμπουμ.
Όπως και να έχει, κάθε ένα από αυτά τα τραγούδια είναι ένα λαμπρό παράδειγμα της λαμπρότητας και της ευελιξίας του Graham ως τραγουδιστή, και όσοι λαχταρούν "ευωχία  για τα αυτιά" τους θα πρέπει να δεχτούν οποιαδήποτε από τις διάφορες γεύσεις που έρχονται σε αυτό το εξαιρετικά φιλόδοξο έργο.
Είναι μια απόδειξη της αντίληψης ότι το metal, ακόμη και στις πιο παραδοσιακές του μορφές, δεν είναι πλήρως δεσμευμένο σε μια καθιερωμένη μουσική "ορθοδοξία". Επιπλέον, στέκεται στον τελευταίο θρίαμβο ενός από τους ιδρυτές του στυλ που δεν δείχνει σημάδια φθοράς, καταπόνησης ή βαρεμάρας  όσο κι αν περάσαν τα "χρυσά χρόνια". Μιλάει για έναν κόσμο που φαινόταν να βρίσκεται στη μέση του πουθενά τα τελευταία δύο χρόνια και του παρέχει μια τόσο αναγκαία "πυξίδα" για πιο ελπιδοφόρους κόσμους.
Συνολικά, το "Day Out In Nowhere" των Graham Bonnet Band είναι ένα άλμπουμ γεμάτο δυνατά rock -άδικα δημιουργήματα  με τα φωνητικά του Bonnet να διεκδικούν την υπεροχή.  Συνιστάται αν είστε λάτρης τόσο του τραγουδιστή όσο και του είδους. Οι Graham Bonnet Band προσφέρουν ένα δροσερό και ρομαντικό μακροχρόνιο δημιούργημα  με τραγούδια που είναι όλα μια απόλαυση.
Με αυτόν το δίσκο θυμήθηκα ξανά γιατί ακούω τον συγκεκριμένο τραγουδιστή και θεωρώ μέγιστο κρίμα που κατάφερα να τον δω ζωντανά μόνο δύο φορές. Όσο ζω ελπίζω και για μία τρίτη!!!
 
Νότης "Twelve Steps To Heaven" Γκιλλανίδης

// Old Time Rock

// Live Favorites

// Rocktime Songs