The Godfathers : "Alpha Beta Gamma Delta"

11/09/2022

Κατηγορία: Κριτικές

393

Μετά από δύο χρόνια πανδημίας, είναι ευχάριστο να διαπιστώνεις ότι ορισμένες μουσικές αξίες παραμένουν σταθερές. Οι αγαπημένοι ελληνικού κοινού σχεδόν από το ξεκίνημά τους «Νονοί», με τον Peter Coyne στο μικρόφωνο να παραμένει ο μοναδικός της αυθεντικής σύνθεσης.

 

Ο οποίος έχει επιλέξει από το 2019 τέσσερα φρέσκα αλλά –αλλά μουσικώς καλοψημένα- μέλη σε κιθάρες (Richie Simpson και Wayne Vermaak), μπάσο (Jon Priestley, που έχει περάσει και από τους The Damned, μεταξύ άλλων) και ντράμς (τον σιτεμένο Billy Duncanson των Heavy Drapes), επανέρχονται με τον γνωστό παλιακό τρόπο.
Ολόκληρο καινούριο άλμπουμ και ευρωπαϊκή περιοδεία που φημολογείται ότι θα περάσει και από τα μέρη μας μέσα στο 2023.
Μετά την μισού λεπτού νεο-industrial εισαγωγή που είναι o τίτλος του άλμπουμ, έρχεται το "Bring On The Sunshine", ένας άκαμπτος μονόλογος του αφηγητή Coyne για το ότι η αισιοδοξία απαλλοτριώνεται τελευταία, ό,τι κι αν στυμβεί – μια ευάερη και ευήλια θέση, που μας θυμίζει ότι ολόκληρο το άλμπουμ γράφτηκε μέσα στην πανδημία. Έγιναν οι Godfathers Οασο-χιπιά απ΄το Μάντσεστερ; Όχι βέβαια;
Mε το που μπαίνει το νεύρο του "You Gotta Wait" και στην πρώτη στροφή ο Coyne εκφέρει τον ελεγχόμενο θυμό του (“It’s Monday and Monday’s a bitch – Man, I wanna punch that guy in the mouth, if he keeps talking to me”) η τριχοφυία του ακροατή με κάποια μνήμη επαναστατεί: Είναι το πρώτο κλασσικό Godfathers κομμάτι της συλλογής, ένα working class μανιφέστο φτιαγμένο για τους είλωτες του πενθήμερου, με τον Coyne να σε πείθει ότι γνωρίζει: το να δουλεύεις μόνον πενθήμερο, είναι στο σύγχρονο κόσμο έννοια φθίνουσα κι αυτή.
Ακολουθεί το "Ι Hate The 21st Century", όπου πάνω στον κοφτό ρυθμό, τη δυσοίωνη μελωδία και το σύντομο χορωδιακό κουπλέ, ο Coyne μιλάει για τη δυσθυμία του μεσήλικα απέναντι στις καταιγιστικές, υποδουλωτικές συνθήκες του 21ου αιώνα (“that ain’t the way that I planned it”, “and I’m lonely”, “my sweet lord have mercy on me, I hate the 21st century).
Το OCD, νευρωτικό σχεδόν σαν AC/DC, αναφέρεται στην όλο και πιο διαδεδομένη διαταραχή (obsessive cleaning disorder) των παθολογικά πυροβολημένων με την ευταξία και την τελειομανή καθαριότητα. Ο Coyne ακροβατεί ανάμεσα στο να συμπάσχει και να χλευάσει, παίρνοντας τη θέση πότε του ασθενή, πότε του παρατηρητή, ενώνοντας και τις δύο ομάδες σ΄ένα ομοθυμαδόν εξαγνιστικό ρεφραίν. Κι ενώ ο ακροατής νιώθει ότι περπατά πλέον σε εδάφη οικεία, έρχεται το Midnight Rider. Ένα μικρό αριστούργημα, από τα καλύτερα της δισκογραφίας τους, με διαπεραστική –πραγματικά μεταμεσονύκτια- μελωδία που εφαρμόζει σε πλάνητες, περιθωριακούς ως και πρόσφυγες: “No matter where I go, no matter how much pain you’ve put me through, just remember, I’m a human being, flesh and blood, just like you”.
Είναι ρο πρώτο δείγμα από το νέο υλικό και αξίζει πραγματικά.


Το εσωστρεφές "Straight Down The Line" ακολουθείται από το αποφασιστικό με παραμόρφωση στη φωνή "Lay That Money Down" για να φτάσουμε αβίαστα στο συναισθηματικά φορτισμένο από διάψευση και θαλπωρή "Tonight", το οποίο όπως πολλά κομμάτια των Godfathers ανορθώνει την απογοήτευση και την ανάγκη να επουλώσεις τις πληγές μια απόληξη αλληλλεγγύης: “tonight we cry for no one”
Το "Im Not Your Slave" που είχε κυκλοφορήσει δύο καλοκαίρια πριν, στο πρώτο παγκόσμιο κύμα της πανδημίας σαν single (double a-side me to “Wild And Free”) ροκάρει με τα σφιγμένα δόντια που έχουμε ακούσει στο "Love Is Dead'.
Από τα καλύτερά τους, από αυτά που live ποτίζουν τον οργανισμό με αδρεναλίνη.


Το ακουστικό "Theres No Time" είναι πικρό, αγνά νοσταλγικό και τόσο παραιτημένο ταυτόχρονα που δε γίνεται να του αντισταθείς, σε καταλύει. Ευτυχώς, σε επαναφέρει το σαρκαστικό, με ύφος ανάμεσα σε The Blasters και Wall Of Voodoo, βγαλμένο λες από επένδυση σκηνής ταινίας του Tarantino, Dead In Los Angeles. Το I Despair κλείνει τη συλλογή χωρίς να μασάει τα λόγια του (“we’ going nowhere, need to get somewhere”).
Ο κίνδυνος για τα κλασσικά (νοούμενα ως «παλιά») συγκροτήματα με ζωντανό, κομψό ήχο είναι να ακούγονται μέσα στον ψηφιακό κόσμο επίπεδα. Οι Godfathers με εμπειρία και επίγνωση της ταυτότητάς τους, τον αποφεύγουν.
Ένας δίσκος που λειτουργεί ως ακρόαμα αλλά και ως ψυχαγωγία σε ακολουθία, με tracklist που αναδεικνύει την διακύμανση των συναισθημάτων που έχει να εκθέσει (επιτέλους μ’ αυτό τον ασμπεργκερικό κρυπτοφασισμό του shuffle, του «ξέρω μόνο τα 30’’ από το γνωστό κομμάτι που βάζει το τικ-τοκ» και του «ακούω μέχρι ενάμισυ κομμάτι, τα άλλα του αγίου ποτέ, αλλά έχω άποψη ακλόνητη»)
Ο Peter Coyne, ηγέτης των Νονών εδώ και πάνω από 36 χρόνια, ποτέ δεν ωραιοποιεί, ούτε κολακεύει, όμως δεν παύει να είναι ευαίσθητος σε όσα συμβαίνουν τριγύρω και γι’ αυτό αιχμηρός. Τώρα, με το 10ο στούντιο άλμπουμ των Godfathers, έχοντας ο ίδιος και η μπάντα επιβιώσει από μόδες, έκπτωση της παραδοσιακής μουσικής βιομηχανίας, συγκρουσιακή σχέση με τον αδελφό του και μπασίστα Chris, ως μόνος επιζήσας της αυθεντικής σύνθεσης, κρατάει την ουσία ζωντανή: τραγούδια που αναλύουν το σήμερα, προσπαθώντας να μάθουν την πολύτιμη ροκ αλφάβητο του χθες στο αύριο.
Εξ ου και «Άλφα – Βήτα – Γάμμα – Δέλτα».

Παναγιώτης Παπαϊωάννου