The Roads: "Simple Man"

04/01/2023

Κατηγορία: Κριτικές

480

Η προέλευση των The Roads μας κάνει να επιστρέψουμε στην Escape Music και στο άλμπουμ "Turkish Delight" του ιδιοκτήτη και μουσικοπαραγωγού δεκαετιών στον μελωδικό χώρο Khalil Turk. Ο Turk χρειαζόταν κάποια δουλειά στην κιθάρα για το τραγούδι "Get Out Of Hear", οπότε επικοινώνησε με τον Gary Pihl (Βοston/Sammy Hagar).

 

Ο Pihl ήθελε να παίξει διακαώς αλλά χρειαζόταν έναν ντράμερ και με τη σειρά του, ο Turk πρότεινε τον Josh Devine (One Direction, Levara). Αυτό οδήγησε τον Pihl να αναρωτηθεί ποιος θα ήταν ο τραγουδιστής. Αποδείχθηκε ότι ήταν ο πατέρας του Josh, ο Μick από το μελωδικό συγκρότημα Seven. Ο Turk, ο οποίος έχει το χάρισμα να αναγνωρίζει ταλέντο και τη μουσική χημεία, έβαλε τον Pihl και τον Mick σε συνεργασία και τότε οι The Roads "γεννήθηκαν".
Ο Pihl και ο Devine θα έγραφαν τα τραγούδια και θα παρήγαγαν το άλμπουμ, αλλά με πολλούς καλεσμένους μουσικούς.
Για να αναφέρουμε μόνο μερικούς, τον Josh Devine στα ντραμς, την Tracy Ferrie στο μπάσο (Stryper/Boston), τον Paul Taylor στα πλήκτρα (Alice Cooper/Winger) και τον Lawrence Gowan από τους Styx στα πλήκτρα επίσης.
Με αυτό το καστ μουσικών και τις μουσικές τους γενεαλογίες, μπορείτε να περιμένετε ένα πράγμα: ποιοτικό μελωδικό ροκ/ AOR.
Εξ ορισμού, αυτό είναι που καταλαβαίνεις σε αυτό το άλμπουμ. Μερικά ωραία πιασάρικα τραγούδια με άφθονη μελωδία τραγουδιού, φωνητική αρμονία, rock groove, πιασάρικα ρεφρέν και μεστά σόλο κιθάρας. Μετά από ένα πρώτο άκουσμα, αλλά μόνο στην αρχή, τα τραγούδια ακούγονται πιο ανάλαφρα, βγάζοντας το "σκληρό" από το μελωδικό σκληρό ροκ.
Χωρίς να μου αρέσει πολύ η έννοια του πεπρωμένου, δεν μπορώ παρά να σκεφτώ ότι υπάρχει ένα σχέδιο για να συμβούν τέτοια υπέροχα πράγματα καθώς ο τραγουδιστής Mick Devine (Seven/solo) και ο κιθαρίστας Gary Pihl (Βοston/Sammy Hagar) συναντιούνται στο συγκεκριμένο σχήμα.
Ελπίζοντας ότι αυτή η πρώτη δουλειά θα αποκτήσει σύντομα "αδερφάκι", ράβω τα κεντρικά μου φτερά με κλωστή Seven και Boston, προσθέτω "φτερά με κερί" από  Foreigner και ετοιμάζομαι να πετάξω στο πιο λαμπρό φως που υπάρχει.
Αρχίζω να αιωρούμαι σιγά σιγά παίρνοντας ρυθμό με τα  mid-tempo "Let’s not let it end like this", "How long", "Just not the same" και το "Simple man".
Εμπνευσμένα από παλιότερες εποχές, υποστηρίζουν περιβάλλοντα πλήκτρων  σε κιθάρες ροκ.
Το τραγούδι "How Long" με τον άκρως επιδραστικό ρυθμό  συγχωνεύτηκε με ένα up beat, σχεδόν ποπ beat να "υφέρπει"...
Το ρεφρέν είναι επίσης εντυπωσιακά γλυκό, σαν "σιρόπι καραμέλας".
Καθώς κερδίζω ύψος και ταχύτητα, κινούμαι από ρεύματα μελωδικότητας  στα "Promise me", "Avalanche" και "Will you trust in me? ".

 Ανεβαίνοντας με πιο έντονους ρυθμούς, ρεφρέν και λιγότερο διακριτικά πλήκτρα, βλέπω τη γη στα πόδια μου και ζαλίζομαι. Εκμεταλλεύομαι την μπαλάντα "Love so strange" για να ξεκουραστώ σε ένα σύννεφο και να προετοιμαστώ για την τελική ανάβαση. Μια μπαλάντα που κινείται αρμονικά από τη φωνή και τα πλήκτρα!
Τα "Love lives in Promises" και "Save you from your Yesterdays" μου δίνουν πιο περίτεχνες μουσικές εξελίξεις και δυνατά σόλο κιθάρας.


Ίσως το αγαπημένο μου κομμάτι είναι το "Love Lives In Promises". Διαθέτει περίτεχνο αίσθημα  AOR και προσβασιμότητα δημιουργημένη  σε όλην τη διάταξη του. Το groove του έχει ρυθμό, η φωνητική διάταξη είναι πλούσια και οι γραμμές της κιθάρας "ανάβουν" και παραμένουν για πολύ σε όλη τη μελωδία.
Το "No way" γίνεται η παράκλησή μου πριν την επαφή με την τελική λάμψη. Το "It Will Be Alright" συγχωνεύεται με τη μελωδία, τις πιο καλές εκφράσεις των πλήκτρων  ολόκληρου του δίσκου και τις έξοχες λεπτομέρειες της κιθάρας.
Το να περπατάς μέσα στα σύννεφα είναι δυνατό όταν η μουσική σου δίνει φτερά και σε ανεβάζει προς το άπειρο. Αν αναζητούσατε μια δουλειά με λεπτότητες, ευχάριστη μουσική, που σας συνοδεύει και σας παίρνει από το χέρι χωρίς να το καταλαβαίνετε, δεν μπορείτε να σταματήσετε να ακούτε αυτόν τον δίσκο με το άκουσμα ενός παλιού AOR. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι το έργο έχει τρεις εξαιρετικούς πληκτράδες: τον Paul Taylor (Alice Cooper/Winger), τον Lawrence Gowan (Styx) και τον Neil Miller (μουσικός στούντιο).
Μπορώ μόνο να ευχαριστήσω θερμά τον Khalil Turk (αν και δεν γνωριζόμαστε..) και την Escape Music που είδε τις δυνατότητες αυτής της μπάντας και τις μοιράστηκε με όλους μας.
Με την Escape να έχει παίξει καθοριστικό ρόλο σε ποιοτικές κυκλοφορίες τόσο από το συγκρότημα  του Pihl, τους Alliance, όσο και από το συγκρότημα του Devine, τους Seven, μπορείτε να εγγυηθείτε ότι αυτό το άλμπουμ θα διατηρήσει αυτή την εξαιρετική παράδοση. Ο ήχος του άλμπουμ προέρχεται από μια εποχή που οι μεγαθήρια της Βόρειας Αμερικής κυριαρχούσαν στα ερτζιανά και αν κοιτάξετε προσεκτικά, θα εντοπίσετε στο DNA του ίχνη από Styx, Kansas, Foreigner και συγκροτήματα παρόμοιων, αλλά είναι "οπλισμένο" με μια δική του ταυτότητα.
Από τα πλούσια, εκφραστικά φωνητικά του Devine, μέχρι το λεπτό και δεξιοτεχνικό  παίξιμο της κιθάρας του Pihl, οι The Roads απέχουν πολύ από το τέλος και έχουν δημιουργήσει ένα ταξίδι που έχει "πολλά μίλια στον πλοηγό", ένα ταξίδι που θα θελήσετε να κάνετε πολλές  φορές.
Συνολικά, με τους The Roads με τους Gary Pihl και Mick Devine, η Escape Music μπορεί να έχει δημιουργήσει ένα άλλο σούπερ γκρουπ AOR. Το "Simple Man" ξεχειλίζει από προσεγμένο και διασκεδαστικό μελωδικό hard rock AOR.

Νότης  "Love Lives In Promises" Γκιλλανίδης