Deep Purple: "The Battle Rages On..."

03/05/2024

Κατηγορία: Old Time Rock

1467

Έχοντας κοντά τρ'ια χρόνια να βρεθούμε, με πρόφαση την πανδημία, οι τρεις παλιόφιλοι Αλέξανδρος, Κώστας και Νότης, η κουβέντα κατέληξε να περιστρέφεται στην αγαπημένη μπάντα: τους τιτανοτεράστιους, όπως αρέσκεται ο Αλέξανδρος να αποκαλεί, Deep Purple!!

 

Πιο συγκεκριμένα κατά πόσον το "The Battle Rages On..." είναι το τελευταίο σπουδαίο άλμπουμ της μπάντας. Κατατέθηκαν απόψεις και το αποτέλεσμα δεν θα παρατεθεί βέβαια σε τούτες τις αράδες.
Θα παραθέσω γεγονότα και τα συμπεράσματα θα είναι  προσωπικά, όπως συμβαίνει στη μουσική.
Ο δίσκος είναι  το δέκατο τέταρτο στούντιο άλμπουμ του συγκροτήματος, που κυκλοφόρησε στις 19 Ιουλίου 1993 για την Ευρώπη και είναι το τελευταίο άλμπουμ που ηχογραφήθηκε με το κλασικό line-up του συγκροτήματος Mk II, το οποίο επανενώθηκε για δεύτερη φορά (η πρώτη επανένωση ήταν για το Perfect Strangers του 1984).
Ο Joe Lynn Turner απολύθηκε από το συγκρότημα κατά τη διάρκεια των πρώτων προβών, με τον Mike DiMeo να επιλέχθηκε αρχικά ως αντικαταστάτης του. Ο Mike DiMeo (γεννημένος στις 29 Νοεμβρίου 1968) είναι Αμερικανός τραγουδιστής του hard rock/heavy metal, γνωστός για τη δουλειά του στο συγκρότημα Riot, το οποίο άφησε στα τέλη του 2006. Ηχογράφησε έξι στούντιο άλμπουμ και ένα ζωντανό άλμπουμ με το γκρουπ πριν φύγει για να ενταχθεί στους Masterplan για την ηχογράφηση του MK II το 2006.
Ο DiMeo ήταν γνωστός μόνο στη σκηνή των κλαμπ της Νέας Υόρκης όταν του ζητήθηκε από τον Ritchie Blackmore να συμμετάσχει στους Deep Purple. Το 1992, ηχογράφησε μερικά demos με τον Roger Glover για αυτό που αργότερα έγινε "The Battle Rages On". Ενάντια στις επιθυμίες του Blackmore, το υπόλοιπο συγκρότημα αποφάσισε να συνεχίσει και πάλι με τον Ian Gillan, και τα ηχογραφημένα demos δεν έχουν κυκλοφορήσει ποτέ.
Ο Gillan έπρεπε να ξαναδουλέψει μεγάλο μέρος του υλικού που υπήρχε ήδη για το άλμπουμ, το οποίο προοριζόταν για τον Turner και/ή τον DiMeo. Ο θρυλικός κιθαρίστας  φέρεται να εξοργίστηκε από τα επανεγγραφές του τραγουδιστή, πιστεύοντας ότι τα τραγούδια ήταν πιο μελωδικά στις αρχικές τους εκδοχές και έφυγε από το συγκρότημα για δεύτερη και τελευταία φορά μετά από μια εμφάνιση στις 17 Νοεμβρίου 1993 στο Ελσίνκι της Φινλανδίας.
Ο Joe Lynn Turner αργότερα ανέφερε τον Blackmore αναφερόμενος στο άλμπουμ ως "The cattle grazes on/Τα βοοειδή βόσκουν". Ο Αμερικανός κιθαρίστας Joe Satriani εντάχθηκε στους Deep Purple ως προσωρινός αντικαταστάτης για το υπόλοιπο της περιοδείας. Μερικά κομμάτια που γράφτηκαν κατά τη διάρκεια των προβών του "The Battle Rages On..." θα εμφανίζονταν σε επόμενες σόλο κυκλοφορίες του Turner με διαφορετικούς τίτλους τραγουδιών.
Τώρα, η παραπάνω φράση μπορεί να σημαίνει πάρα πολλά πράγματα. Χρησιμοποιήθηκε από τον τραγουδιστή Joe Lynn Turner (πρώην Rainbow), ο οποίος απόλαυσε ένα σύντομο πέρασμα στους Deep Purple αφού ο Ian Gillan αποχώρησε από το συγκρότημα για άλλη μια φορά μετά τους "The House of Blue Light" και ηχογράφησε μαζί τους την μέγιστη επιτυχία, των Rainbow σύμφωνα με ορισμένους, το "Slaves and Masters" στα  1990. Αν και πολλοί θα ερμήνευαν το απόσπασμά του ως ότι οι Deep Purple συνεχίζονταν χωρίς καμία καινοτομία, ή τουλάχιστον έβγαζαν ποιοτικό υλικό, ο Turner εννοούσε ότι είχε συν-γράψει τόνους δυνατού υλικού μέχρι που ο Gillan ξαναδούλεψε πολλά από αυτά όταν επέστρεψε. Παρά την επιστροφή του Gillan, οι πωλήσεις του Battle ήταν ακόμη χειρότερες από του "Slaves and Masters" (είχαν επιδεινωθεί από τότε που κυκλοφόρησε το Perfect Strangers, δικαιολογημένα).
Είτε λοιπόν ο καλός μας φίλος Turner είχε δίκιο είτε όχι, όλα δεν φαίνεται να έχουν σημασία.
Τα φωνητικά, αν και καλοερμηνευμένα όπως τα έχουμε συνηθίσει, είναι θαμμένα βαθιά στη μίξη, μερικές φορές ακόμη και σαν φωνητικά φόντου. Το πλεονέκτημα είναι ότι ο Gillan φαίνεται τελικά να βρήκε την "παλαιότερη" φωνή του, καθώς η πρώτη περίοδος επανασύνδεσης τον έκανε να περάσει σαν ένα είδος μετάβασης (ή άρνηση να αποδεχθεί τη φθορά της φωνής του, επιλέξτε εσείς), κάνοντάς τον να ακούγεται ελαφρώς ρινικός.
Αυτό που είναι το μεγαλύτερο πλεονέκτημα είναι οι δύο βιρτουόζοι μας εδώ, ο Blackmore και ο Lord. Και οι δύο φαίνεται ότι είναι ακόμη εξαιρετικά ταλαντούχοι στο να παίζουν σόλο, ενώ και τα riff της κιθάρας και οι μελωδίες των πλήκτρων/οργάνων γοητεύουν αρκετά τους περισσότερους οπαδούς (σίγουρα εμένα πάντως). Το rhythm section συνεχίζει  να κάνει κάτι ιδιαίτερο εξίσου καλά. Υπάρχουν οι κομψές γραμμές μπάσου από τον Glover και οι ικανότητες του Paice στο drumming δε φαίνεται να τον έχουν εγκαταλείψει. Αυτό που ακούω στο "The Battle Rages On…" είναι ένα κουρασμένο νοιάζεται  δίνει δεκάρα για την ποιότητα της δουλειάς τους. Τουλάχιστον έτσι ακούγεται/φαίνεται.
Ας παρουσιάσουμε όμως τις συνθέσεις αναλυτικότερα:



"The Battle Rages On..."
– Το εναρκτήριο κιθαριστικό riff για αυτό το κομμάτι με έκανε να σκύψω το κεφάλι μου όπως θα έκανα για ένα μοντέρνο, απλό metal τραγούδι. Πολλοί άνθρωποι πιθανότατα δεν θα έβρισκαν αυτή την πτυχή της μουσικής τόσο "prog". Πιθανότατα δεν είναι, με τον αληθινό ορισμό του όρου, αφού μέχρι εκείνη τη στιγμή οι Deep Purple δεν είχαν προχωρήσει καθόλου στον ήχο τους. Θα μπορούσατε να πείτε ότι αυτή ήταν η στάσιμη δουλειά τους, αλλά αυτό σημαίνει ότι τα τραγούδια που περιλαμβάνονται στο άλμπουμ –ιδιαίτερα αυτό το ομώνυμο κομμάτι– δεν αξίζει να τα ακούσετε; Καθόλου. Μου αρέσει πολύ αυτό το τραγούδι, και το περίπλοκο παίξιμο της κιθάρας είναι ακόμα παρόν εδώ. Δεν είμαι σίγουρος για τι μιλάνε οι άνθρωποι όταν λένε ότι το παίξιμο σε αυτό το άλμπουμ δεν είναι κορυφαίο. Είναι Deep Purple, θα είναι πάντα κορυφαίο! Μπορεί να μην είναι το επόμενο έπος από αυτούς, αλλά είναι αξιοπρεπές. Αυτό το πρώτο τραγούδι ξεκινά πραγματικά τα πράγματα με ένα εκκωφαντικό δημιούργημα, αν θέλετε. Θα έλεγα πως  είναι περισσότερο προσανατολισμένο σε μια επική metal προσέγγιση που είναι λιγότερο δυναμική, αλλά κατά τα άλλα παρόμοια με τη δουλειά των Black Sabbath στα τέλη της δεκαετίας του '80 με τον λατρεμένο μου Tony Martin.
 "Lick It Up"
- είναι ένα πολύ groovy, straight-up rocker. Νομίζω ότι μπορείτε να συμφωνήσετε ότι το τραγούδι είναι πολύ καλό από μόνο του. Ειλικρινά δεν με νοιάζει αν είναι ένα progressive rock τραγούδι ή όχι, τελικά, οι D.P. είναι Proto-Prog, και ως εκ τούτου δεν θα παράγουν πάντα επικά αριστουργήματα όπως τα πλήρη Prog αντίστοιχά τους. Ένα άλλο υπέροχο σόλο κιθάρας παρουσιάζεται εδώ όπως και το τελευταίο κομμάτι. Αρκετά φοβερό τύμπανο, επίσης.
"Anya"
- Ω, τώρα αυτό είναι καλό. Σχεδόν με κάνει να σκέφτομαι έργα Prog Metal όπως το Ayreon, απλώς και μόνο λόγω της χρήσης υψηλών φωνητικών αρμονιών από το συγκρότημα και του δυνατού παιχνιδιού κιθάρας. Υπάρχουν επίσης μερικές στιγμές ψυχεδέλειας για τους πιο παραδοσιακούς οπαδούς του D.P. Αυτό κατά τη γνώμη μου είναι ίσως το πιο κοντινό ηχητικό κομμάτι στο παλιό DP hard rock-meets-space rock στυλ που προσφέρει το άλμπουμ. Αρκετά μακρύ, επίσης, αλλά όχι υπερβολικά. Σίγουρα εντυπωσιακό.
"Talk About Love"
– True Rock n’ Roll! Αυτοί οι τύποι δεν έφτασαν ποτέ στην πραγματικότητα από την άποψη της παραξενιάς των proggy, οπότε ένα παραδοσιακό τραγούδι από εκεί και πέρα ​​από αυτούς δεν είναι πραγματικά έκπληξη για μένα, δεν είναι απογοήτευση. Το περίμενα αυτό. Προσωπικά, απλώς απολαμβάνω τη βόλτα. Δεν είναι κακό τραγούδι, αλλά σίγουρα δεν είναι το πιο δυνατό σημείο για το κομμάτι συνολικά.
 "Time to Kill"
- Ξέρετε, αυτό πραγματικά με γυρίζει πίσω στις κλασικές ροκ μέρες. Όχι, δεν ήμουν εκεί γύρω τότε, αλλά μου δίνει την ίδια ατμόσφαιρα που έχουν όλα αυτά τα τραγούδια των Dooby Brothers και των Lynyrd Skynyrd. Δεν συμφωνείτε μαζί μου; Εντάξει...
"Ramshackle Man"
- Εντάξει, τώρα μπορώ να αρχίσω να βλέπω από πού προέρχονται οι άλλοι. Αυτό το τραγούδι ακούγεται σαν το τελευταίο! Ποιότητα, όχι ποσότητα, παιδιά.
"A Twist in the Tale"
– Ωχ, μου αρέσει, μου αρέσει! Η φωνητική δουλειά είναι ιδιαίτερα μεταδοτική εδώ, και η κιθάρα είναι για άλλη μια φορά εξαιρετική σε όλα τα επίπεδα. Μου αρέσει το πώς το τραγούδι αλλάζει τελείως κατεύθυνση στα μισά του δρόμου. Πραγματικά προοδευτικά πράγματα, εκεί. Για να μην αναφέρουμε το σόλο κιθάρας που έρχεται γύρω στις 02:19. Πραγματικά δημιουργικό και ευχάριστο. Άλλωστε,  είναι μια σταθερή προσπάθεια για μίμηση πρώιμου speed metal, όπως το Exciter των Judas Priest, αν και με ένα σύνολο ιδεών που καθοδηγούνται περισσότερο από μπλουζ.
"Nasty Piece of Work"
– Χμμ. Λοιπόν, μου αρέσει το οργανικό έργο στην αρχή, πολύ. Οι φωνητικές αρμονίες είναι επίσης αρκετά στοιχειωτικές. Είναι πιασάρικο, τελικά.
"Solitaire"
– Το αγαπημένο μου τραγούδι στον δίσκο. Πολύ καθηλωτικό και ποτέ βαρετό. Είμαι απόλυτα ερωτευμένος με τη μελωδία, και ενώ το τύμπανο ακούγεται αρκετά βασικό στην πρώτη ακρόαση, οι επαναλαμβανόμενες ακροάσεις σε αυτό το τραγούδι θα αποκαλύψουν την αληθινή μεγαλοφυΐα των ντραμς του Ian Paice. Στην πραγματικότητα, όλοι οι μουσικοί φαίνεται να είναι στην κορυφή της ικανότητας τους με αυτό το κομμάτι. Ούτε ένας αδύναμος κρίκος. Το συγκρότημα μπορεί να τσακώνονταν αυτό το διάστημα, αλλά ειλικρινά δεν μπορώ να το ακούσω πουθενά. Ίσως γιατί είμαι μέγιστος θαυμαστής των Deep Purple για να παρατηρήσω τις λεπτές αποχρώσεις; Δεν είμαι πραγματικά σίγουρος, νομίζω ότι η μουσική εδώ είναι πολύ ευχάριστη και σταθερή. Όχι, όχι απαραίτητα το καλύτερό τους, αλλά σίγουρα όχι το χειρότερο τους.
"One Man's Meat"
- Ένα ωραίο, βαρύ rocking άλμπουμ πιο κοντά. Θα μπορούσα να το κάνω χωρίς αυτό, προσωπικά, καθώς δεν προσθέτει τίποτα ιδιαίτερα, αλλά πραγματικά, οκτώ ποιοτικά τραγούδια και δύο όχι και τόσο υπέροχα τραγούδια αξίζει να αγοράσετε αυτό το άλμπουμ. Εξάλλου, τα συγκροτήματα, όσο σπουδαία κι αν είναι, δεν μπορούν να έχουν 100% νικητή κάθε φορά και νομίζω ότι η φωτιά κάτω από την οποία πέφτει αυτό το άλμπουμ είναι λίγο άδικη. Η μουσική που βρίσκεται μέσα στο άλμπουμ είναι στην πραγματικότητα εξαιρετική! Τίποτα δεν είναι ιδιαίτερα προοδευτικό ή αξιομνημόνευτο σε αυτά, και όμως μπορώ να στοιχηματίσω ότι τουλάχιστον μερικά από τα τραγούδια που βρέθηκαν στον δίσκο  θα παραμείνουν στο μυαλό σας για πολύ καιρό  μετά το αρχικό άκουσμα  του δίσκου.
Τελικά, το "The Battle Rages On…" είναι ένα καλό άλμπουμ, αλλά μάλλον δεν βρίσκεται για αρκετούς οπαδούς της μπάντας μεταξύ των πιο αξιοσημείωτων δημιουργιών  του συγκροτήματος.
Η μουσική εδώ είναι ένα αρκετά ενδιαφέρον μείγμα ροκ και πρώιμων metal επιρροών, το μεγαλύτερο μέρος του καλύτερου υλικού  εμφανίζεται στην αρχή και στο τέλος του άλμπουμ.
Το "Lick it Up" και το "Nasty Piece of Work" είναι οι επιλογές μου για τα καλύτερα ροκ τραγούδια εδώ τόσο για φωνητική απόδοση όσο και για στιβαρό low end κιθάρα riff.
Τα δύο καλύτερα τραγούδια μας εδώ είναι τα πιο αντισυμβατικά για το συγκρότημα και ειρωνικά αρκετά παρόμοια με κάποια από τα έργα που κατέληξε να υποβάλει ο Ritchie Blackmore κατά τη σύντομη αναβίωση της καριέρας των Rainbow.
Αυτό το άλμπουμ αγοράστηκε από εμένα πριν από περίπου 30 χρόνια και είχα μείνει εντυπωσιασμένος όταν κάποιες μαθήτριες μου στην Α΄ Λυκείου το είχαν αγοράσει  και το άκουγαν στο cd player  τους (;;) το 1995.
Αυτό το άλμπουμ είναι τόσο θύμα της χρονιάς που κυκλοφόρησε όσο και όταν συνδέθηκε με τη διάλυση του συγκροτήματος. Συνιστάται στους λάτρεις του Classic Rock και του metal των αρχών της δεκαετίας του '70. Μην αφήσετε την έλλειψη ενδιαφέροντος να σας ξεγελάσει, υπάρχει ποιοτικό υλικό εδώ.

Νότης "Ramshackle Man" Γκιλλανίδης