Rock This Time
ARK: Ο ήχος που ένωσε το metal, το flamenco και την jazz
Μία παρέα από την παγωμένη Νορβηγία κατόρθωσε με ολοκληρωμένα δύο μόνο άλμπουμ και ειδικά με το μνημειώδες "Burn the Sun" (2001) να λογίζεται μέχρι σήμερα ως ένα από τα κορυφαία αριστουργήματα του progressive metal.Οι Ark απέδειξαν πώς είναι να παίζεις τεχνική μουσική γεμάτη με συναίσθημα και μελωδία και παρότι η πορεία τους ήταν σύντομη και η μοίρα τους επιφύλασσε ένα πρόωρο τέλος, το αποτύπωμά τους έμεινε ανεξίτηλο.
Το "Head Games" των Foreigner απέκτησε επιτέλους την έκδοση που του άξιζε
Υπάρχουν ορισμένοι δίσκοι που δεν αποτελούν απλώς σημαντικούς σταθμούς στην πορεία ενός συγκροτήματος, αλλά αποτυπώνουν με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο μια ολόκληρη εποχή του rock. Το "Head Games" των υπέρτατων Foreigner είναι αναμφίβολα ένας από αυτούς.
MSG - One Night at Budokan: Ο απόλυτος κιθαριστικός θρίαμβος του Michael Schenker
Από μικρός στα βάσανα ο δεξιοτέχνης γερμανός κιθαρίστας Michael Schenker, αρχικά με τον αδελφό του Rudolf στους περίφημους και άγνωστους τότε, Scorpions και έπειτα στους θρυλικούς UFO όπου κυκλοφόρησε μαζί τους στη δεκαετία του ‘70 ένα σερί εκπληκτικών δίσκων.
Bon Jovi: Worst to Best
Ακούγοντας hard n’ heavy μουσική από το 1982 και αμετανόητος οπαδός της από το 1986, θεωρώ πως οι μπάντες που άλλαξαν το ρου της rock ιστορίας είναι αυτές που κατάφεραν και πάντρεψαν το ροκ με άλλα είδη μουσικής. Οι Pink Floyd πάντρεψαν το rock με την ψυχεδέλεια και έγιναν η πιο σκεπτόμενη μπάντα όλων των εποχών.
Όταν τα φλάουτα ροκάρουν
Από τα μέσα της δεκαετίας του '60 εως και τα μέσα της δεκαετίας του΄70 ο λεγόμενος prog-rock ήχος μας χάρισε σπουδαία άλμπουμ αλλά και μία σειρά από εξαιρετικά επιπέδου συγκροτήματα τα οποία πειραματίστηκαν με ήχους, όργανα και ρυθμούς που έδωσαν άλλη διάσταση στην ροκ μουσική και ανέδειξαν την πιο τεχνική και συνάμα πιο πειραματική πλευρά της.
Heavens Edge: "Philadelphia"
"Ακούμε" την επιστροφή μιας μπάντας με βαθιές ρίζες στη Φιλαδέλφεια και είμαστε ευτυχείς καθώς η δεκαετία του '80 και οι αρχές της δεκαετίας του '90 έφεραν, κατά τη γνώμη μου, την καλύτερη μουσική και το υψηλότερο ταλέντο οποιασδήποτε εποχής στην ιστορία της μουσικής. Υπήρχαν πολλοί μαζικά δημοφιλείς καλλιτέχνες και υπήρχαν ακόμη περισσότεροι που θα έπρεπε να είναι γνωστά ονόματα.
The Ramones: (It feels like) Somebody Put Something In My Drink
Πάρτυ Καταληψιών στην ΑΣΟΕΕ, Νοέμβριος ’88. Bότκα σε πλαστικό κυπελλάκι σούπερ μάρκετ, «100 δραχμές για το ταμείο ρε μάγκα» και τα ηχεία να γδέρνουν τα τσιμέντα. “Another night out on the street - Stopping for my usual seat - Oh, bartender, please”.
Ψάχνοντας τα ίχνη των SIGNAL
Το 1989, η Marcie Free (τότε Mark Free) ένωσε τις δυνάμεις της με μια παρέα σπουδαίων session μουσικών και τον παραγωγό των Journey, Kevin Elson. Το αποτέλεσμα; Να δημιουργηθεί ένα από τα κορυφαία μελωδικά ροκ άλμπουμ όλων των εποχών χωρίς όμως την ανάλογη επιτυχία και την ανάλογη συνέχεια. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.
Mahavishnu Orchestra: "The Inner Mounting Flame", η σύνδεση Δύσης κι Ανατολής στα ‘70s
Ο John McLaughlin πίσω στα τέλη των ‘60s, ήταν γνωστός τοις άπασα για την υψηλή τεχνική του στην κιθάρα έχοντας θητεύσει στη μπάντα του Miles Davis τον καιρό που το jazz rock / jazz fusion άρχιζε να παίρνει σάρκα και οστά.
The Cure Live 1984: Όταν το Hammersmith Odeon «βυθίστηκε» στο post-punk
Το 1984 είναι μια παράξενα δημιουργική χρονιά για τους Cure και ειδικά για τον «εγκέφαλό» τους, τον Robert Smith. Μια παρένθεση εδώ απαραίτητη: Οι Cure είναι ο Robert Smith και μόνο αυτός. Το γνωστό goth icon που με σήμα κατατεθέν την κιθάρα του, μόνιμη σύντροφο στις μουσικές περιπλανήσεις του και ορμώμενος από ιδιοφυείς καταβολές ήταν (και εξακολουθεί να είναι) ο βασικός συνθέτης, ο στιχουργός, ο ερμηνευτής, το αίμα που κυλάει στις φλέβες των Cure.
Ροή
Zebra: Nέο τραγούδι και βίντεο κλιπ
O Bruce Dickinson στο Release Athens 2027
Bon Jovi: Worst to Best
Talking Heads: (Mόνον) Αληθινές Ιστορίες
