Hydra: "DeHydration"

Οι Hydra είναι ουσιαστικά το προσωπικό μουσικό όραμα του Σουηδού Henrik Hedström, συνθέτη και μουσικού με μακρά παρουσία στη rock σκηνή της Στοκχόλμης.

Και εδώ υπάρχει μια πολύ ωραία ιστορία: Ο Hedström γνώρισε τον ντράμερ/ παραγωγό Daniel Flores το 2007, μέσω του Andreas Novak των Mind's Eye και House of Shakira. Οι δυο τους δούλεψαν αρχικά σε pop demos για τη Warner/Chappell, αλλά ο Hedström τελικά κατάλαβε ότι η καρδιά του βρισκόταν αλλού.  Το 2019 ο Flores επικοινώνησε ξανά μαζί του και του ζήτησε παλαιότερα και νεότερα τραγούδια του, ιδιαίτερα εκείνα με rock προσανατολισμό. Και κάπου εκεί άρχισε πραγματικά η ιστορία των Hydra.

Το τραγούδι που έγινε "γέφυρα": Ένα από τα τραγούδια του Hedström ήταν το: "A Million Miles" που το 2019 ηχογραφήθηκε από τους First Signal, ενώ το 2020 το "Beat Them All" του Hedström ηχογραφήθηκε από την Angelica. Αυτό έχει μεγάλη σημασία, γιατί ο Hedström δεν είναι απλώς κάποιος που αποφάσισε ξαφνικά να γράψει AOR το 2026. Έχει ήδη γράψει τραγούδια που δοκιμάστηκαν μέσα στην πραγματική αγορά του μελωδικού  rock και τώρα το "A Million Miles" επιστρέφει στον φυσικό του χώρο, στους Hydra.

Το "DeHydration" είναι λοιπόν το τρίτο studio album και το line-up έχει παραμείνει ουσιαστικά σταθερό: Henrik Hedström (πλήκτρα/ακουστικές κιθάρες/φωνητικά),  Andi Kravljaca (φωνή/κιθάρα), Jonny Trobro (μπάσο) και Daniel Flores (τύμπανα, πλήκτρα και φωνητικά). Και αυτή η σταθερότητα είναι σημαντική γιατί δεν ακούμε session μουσικούς  που μαζεύτηκαν ευκαιριακά για ένα project αλλά ακούμε μια πραγματική ομάδα που έχει πλέον τρία albums κοινής ιστορίας.

Και αν ο Hedström είναι ο "αρχιτέκτονας" των συνθέσεων, ο Kravljaca είναι η φωνή και το κιθαριστικό πρόσωπο των Hydra και πραγματικά, η επιλογή του είναι εξαιρετική. Η φωνή του μπορεί να πάει από τον περίλαμπρο Robbie LaBlanc μέχρι τον λατρεμένο Bobby Kimball και από εκεί στους "θρύλους" John Farnham,  Tommy Shaw, Rik Emmett  χωρίς να ακούγεται ως απομίμηση. Θα ήθελα να  υπογραμμίσω την ευελιξία της φωνής του και την ικανότητά του να τραγουδά τόσο ψηλά όσο και σε χαμηλότερες περιοχές.

Επίσης δεν είναι μόνο τραγουδιστής καθώς παίζει και όλες τις ηλεκτρικές κιθάρες. Αυτό εξηγεί γιατί η κιθαριστική αισθητική του album είναι τόσο συνεκτική. Ο Hedström επίσης κάνει κάτι εξίσου σημαντικό: δεν ανταγωνίζεται την κιθάρα. Τα keyboards του δεν υπάρχουν για να γεμίσουν απλώς τα κενά καθώς "χτίζουν"ατμόσφαιρα, αρμονίες, hooks, εισαγωγικά μοτίβα και κυρίως το "AOR DNA".

Και επειδή παίζει και  ακουστική κιθάρα, υπάρχει συνεχώς μια δεύτερη κιθαριστική υφή πίσω από τον Kravljaca και αυτό δίνει βάθος χωρίς να κάνει τον ήχο υπερφορτωμένο.

Για τον σπουδαίο DANIEL FLORES: έχουμε έναν από τους ανθρώπους που έχουν γίνει σχεδόν συνώνυμοι του σουηδικού μελωδικού  rock studio ήχο γιατί ο Flores έχει συνδεθεί με τους First Signal, Find Me, The Murder of My Sweet και φυσικά με μια σειρά από άλλα projects της σκανδιναβικής σκηνής. Στους Hydra έχει διπλό ρόλο τύμπανα και πλήκτρα και επιπλέον backing vocals.

Η εμπειρία του στην παραγωγή βοηθά σημαντικά ώστε το album να παραμένει καθαρό και δυναμικό, χωρίς να μετατρέπεται σε υπερβολικά "γυαλισμένο πλαστικό" AOR. Ο δίσκος  ξεκινά με "γκάζι καθώς το "This Time" περιγράφεται  ως ένα uptempo rocker, με μάλιστα μια ελαφρά αναφορά στους Saga στην πιο μελωδική τους περίοδο και είναι εξαιρετικό ως εναρκτήριο τραγούδι. Ακούμε πλουσιοπάροχα keyboards, εξαιρετική φωνητική ερμηνεία, καθαρό rhythm section, δεξιοτεχνικό κιθαριστικό solo και τεράστιο AOR ρεφραίν.

Ακολουθεί το "Fooled By Love Aagain" όπου  έχουμε το πρώτο single και κατά τη γνώμη μου ένα από τα πιο άμεσα τραγούδια του album. Σκανδιναβικό  AOR στην καθαρότερη μορφή του.

Με το "Labyrinth Of Love" "κατεβαίνουμε" ταχύτητα και έχουμε ένα από τα μεγάλα highlights καθώς πρόκειται για πανέμορφη ερωτική μπαλάντα, με έντονο West Coast χαρακτήρα. Αυτό που μου αρέσει ιδιαίτερα είναι ότι δεν γίνεται "γλυκανάλατη", υπάρχει πιάνο, υπάρχει παθιασμένη φωνητική ερμηνεία και μετά έρχεται το κιθαριστικό solo. Εδώ ο Kravljaca δείχνει ότι μπορεί να κάνει κάτι πολύ περισσότερο από shred.

Με το "Hiding In Plain Sight" ξανά γκάζι. Ένα δυναμικό μελωδικό κομμάτι  με πολύ έντονο κλασικό AOR χαρακτήρα. Θυμίζουν τους σπουδαίους Strangeways, ενώ υπάρχουν επίσης επιρροές από Survivor/Pride of Lions. Εδώ πραγματικά ακούμε τη σουηδική σχολή.

"A Million Miles": Εδώ έχουμε το πιο ιστορικά ενδιαφέρον κομμάτι. Όπως είπαμε, είναι σύνθεση του Hedström που είχε ήδη ηχογραφηθεί από τους First Signal το 2019.  Άρα η Hydra εκτέλεση είναι σαν επιστροφή του τραγουδιού στην "πηγή" και το αποτέλεσμα φαίνεται να είναι εξαιρετικό. Ξεκινά σχεδόν σαν μπαλάντα και μετά ανοίγει η μελωδία, τα πλήκτρα, η κιθάρα που "κεντά", το πλούσιο ρεφραίν   και η αίσθηση της αρένας. Για μένα, από τα 3 κορυφαία του δίσκου. Στην σύνθεση 'Halfway To Nowhere" έχουμε το μεγάλο αισθηματικό έπος. Power ballad αλλά ευτυχώς όχι υπερβολικά μελό. Η φωνή του Kravljaca είναι τόσο εκφραστική που το τραγούδι καταφέρνει πραγματικά να περάσει κάτω από την "άμυνα" του ακροατή και αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη επιτυχία του album γιατί AOR χωρίς συναίσθημα είναι απλώς ωραία παραγωγή ενώ το AOR με συναίσθημα γίνεται τραγούδι που θυμάσαι. Και μετά...

"Bringing On The Thunder": Το τραγούδι κάνει ακριβώς αυτό που υπόσχεται ο τίτλος…Thunder: πιο βαρύ, περισσότερη κιθάρα και θα το χαρακτηρίζα ως ένα βαρύ AOR άσμα με ένα υπέροχο ρεφρέν.

Με το "Somebody To Love" συνεχίζουμε στο ίδιο δυναμικό κλίμα μελωδικοροκάδικη σύνθεση και εδώ το rhythm section των Trobro/Flores είναι σφιχτοδεμένη και μετρονομική, ενώ τα κιθαριστικά του Kravljaca παραμένουν σε πρώτο πλάνο. Αυτό είναι ένα από τα πιο "ζωντανά" σημεία του album.

Στο "Depending On A Miracle" επιστρέφουμε στην ballad πλευρά αλλά όχι ακριβώς στο ίδιο σημείο με το "Halfway to Nowhere" καθώς εδώ υπάρχει περισσότερη δραματικότητα. Η σύνθεση χτίζει σταδιακά και η φωνή του Kravljaca "ανεβαίνει" μαζί της. Εδώ θα έβαζα τους Hydra πολύ κοντά στην παράδοση των μέγιστων Journey, Survivor, Giant.

"Don’t Tell Me It’s Too Late": Εδώ έχουμε ένα από τα πιο καθαρόαιμα AOR τραγούδια. Οι επιρροές από Giant και Harem Scarem είναι τα σημεία αναφοράς και αυτή είναι, νομίζω,  μια πολύ εύστοχη σύγκριση, γιατί έχουμε μελωδική κιθάρα, καλογυαλισμένη ρυθμικότητα, φωνητικές αρμονίες και πλούσιο ρεφραίν. Αυτό είναι το τραγούδι που θα μπορούσε κάλλιστα να βρίσκεται σε album του 1989 αλλά με παραγωγή 2026.

Και το album κλείνει με τον ύμνο 'The Winner". Ο τίτλος δεν είναι τυχαίος καθώς το τραγούδι μιλά για την απόρριψη των ανθρώπων που σου είπαν ότι δεν μπορείς να τα καταφέρεις — και την απόδειξη ότι έκαναν λάθος. 

Το "DeHydration" δεν προσπαθεί να ανακαλύψει εκ νέου το AOR. Δεν χρειάζεται να επανεφεύρει το genre το κάνει όμως πολύ καλά και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο κομπλιμέντο που μπορείς να κάνεις σε ένα AOR album το 2026. Γιατί το ρεφραίν, αρμονία, δεξιοτεχνική κιθαρωδία, πλήκτρα και  συναίσθημα. Αν τα κάνεις καλά, δεν χρειάζεσαι πειραματισμούς. Το μοναδικό ίσως μειονέκτημα και εδώ θα είμαι λίγο αυστηρός. Παρατήρω ότι το album έχει λίγο περισσότερα soft/slow tracks απ' όσα θα προτιμούσα και οι Hydra δεν είναι ιδιαίτερα πρωτότυποι σε επίπεδο ύφους. Αλλά για έναν λάτρη του κλασικού AOR; Αυτό μάλλον είναι πλεονέκτημα παρά μειονέκτημα.

Νότης "Depending On A Miracle" Γκιλλανίδης