Paul Laine: "The Long Road Back"
"Είναι ένα μουσικό ταξίδι πίσω στις ρίζες μου, αλλά είναι επίσης μια αντανάκλαση κάθε μιλίου που έχω ταξιδέψει για να φτάσω εδώ. Κάθε τραγούδι κουβαλάει ένα κομμάτι της ζωής που έχω ζήσει, των ανθρώπων που έχω γνωρίσει και των μαθημάτων που έχω πάρει στην πορεία. Από πολλές απόψεις, αυτός ο δίσκος μοιάζει σαν να κλείνει τον κύκλο του. Μετά από όλα αυτά τα χρόνια, είμαι ευγνώμων που επιτέλους μοιράζομαι αυτό το κεφάλαιο με όλους όσους το περίμεναν".
Σύμφωνα με τον ίδιο τον Laine ο δίσκος έχει έντονα νοσταλγικό χαρακτήρα και στιχουργικά και μουσικά αντανακλά τις εμπειρίες, τις σχέσεις και τα μαθήματα ζωής που αποκόμισε όλα αυτά τα χρόνια. Υφολογικά το άλμπουμ κινείται στα μονοπάτια του κλασικού melodic rock / AOR, με ξεκάθαρες επιρροές από τη χρυσή εποχή των Bon Jovi.
Ξεκίνημα με τα "Love Me Or Leave Me" και "Don't Let Me Go Tonite" όπου όντως το πνεύμα των Bon Jovi είναι έντονο και κυρίαρχο. Το "Someday" ρίχνει τις ταχύτητες με τις AOR μελωδίες να παραμένουν στο έπακρο όπως και το "Come Back To Me" που ακολουθεί απλά πιο ταχύ τέμπο. Το "Save Me Saturday Night" είναι βγαλμένο από τα δοξασμένα '80s με ρεφρέν "φτιαγμένο" από την φάμπρικα του Desmond Child. Το "Her Name Is Trouble" ακολουθεί σε πιο hard 'n heavy ρυθμούς με την κιθάρα του Michael Schau και τη φωνή του Paul Laine να εντυπωσιάζουν θυμίζοντας κάτι ανάμεσα σε Guns n' Roses και Linkin Park/Nickelback. Η μπαλάντα "Heaven And Earth Collide" αναδεικνύει την ερμηνευτική ευαισθησία του Paul Laine ενώ το "Bad Habit" ανεβάζει στροφές σε πιο hard rock φόρμες αφού τα δυναμικά τύμπανα του Scotty “Hooch” Taylor και το εξαιρετικό κιθαριστικό σόλο ειδικά στο φινάλε του κομματιού το απογειώνουν αρκετά.
Το "Kiss Me California" αποτυπώνει μοναδικά την μελαγχολία του δειλινού και τις αναμνήσεις ενώ τόσο η μελωδική γραμμή του τραγουδιού όσο και τα πλήκτρα του Andrew Oye και η πολύ γλυκιά ερμηνεία του Laine είναι υπέροχες όπως και το ίδιο συμβαίνει σχεδόν με το "The Ones That Got Away". Το άλμπουμ κλείνει με το εξαιρετικό "Now That You Don't Love Me Anymore" όπου ο ρομαντισμός, η ερωτική ερμηνεία του Paul Laine σε συνδυασμό με τα μελαγχολικά πλήκτρα του Andrew Oye και το κιθαριστικό σόλο του Michael Schau παραπέμπουν ευθέως στις χρυσές εποχές των Bon Jovi.
Κάνοντας μία σύνοψη τι ακούσαμε στο εν λόγω άλμπουμ νομίζω ότι, τα λόγια του Paul Laine περιγράφουν άψογα την μουσική αύρα που διακατέχει το "The Long Road Back" λέγοντας ο ίδιος: "Ήμουν απίστευτα τυχερός που έκανα δίσκους με τους Danger, τους Darkhorse, τους The Defiants, τους Shugaazer και τους Jetset Junkies. Κάθε μία από αυτές τις εμπειρίες με δίδαξε κάτι και μου έδωσε αναμνήσεις που θα κουβαλάω πάντα μαζί μου. Αλλά κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού μου, ήξερα πάντα ότι ο δρόμος τελικά θα με οδηγούσε σπίτι - εκεί που ξεκίνησαν όλα. Απλώς ένα παιδί με μια κιθάρα, που προσπαθεί να κατανοήσει την αγάπη, τη ζωή, την απώλεια, την ελπίδα και όλα όσα υπάρχουν μεταξύ τους μέσα από τραγούδια. Ελπίζω αυτά τα τραγούδια να βρουν μια θέση στην ιστορία σας, όπως ακριβώς έγιναν μέρος της δικής μου".
Σίγουρα στις κορυφαίες και πιο ποιοτικές κυκλοφορίες του μελωδικού hard rock για την φετινή χρονιά ή αλλιώς είναι ο δίσκος που έπρεπε να είχαν κάνει οι Bon Jovi εδώ και χρόνια!!!
Φώτης Μελέτης
