Rory Gallagher: Η ηλεκτρική καταιγίδα του “Stage Struck”
Ο πολυαγαπημένος Ιρλανδός κιθαρίστας Rory Gallagher μπορεί να μην υπάρχει μαζί μας από το καλοκαίρι του 1995, όμως όπως όλοι οι σπουδαίοι μουσικοί το έργο και τα τραγούδια του ζουν και συντροφεύουν χιλιάδες οπαδούς του classic rock. To “Stage Struck” ηχογραφήθηκε το μεσοδιάστημα από το Νοέμβριο του 1979 ως και τον Ιούλιο του 1980 και κυκλοφόρησε στις 2 Νοεμβρίου 1980 από τη Chrysalis Records και αποτυπώνει την εκρηκτική ενέργεια της παγκόσμιας περιοδείας του για την προώθηση του στούντιο άλμπουμ "Top Priority".
Βρισκόμαστε την περίοδο που ο R. Gallagher έχει κερδίσει την καθολική αναγνώριση αλλά και λίγα χρόνια πριν αρχίσει η κατηφόρα με το αλκοόλ που δυστυχώς του στοίχισε μέχρι και τη ζωή…
Όταν πρωτάκουσα λοιπόν το “Stage Struck” ένιωσα ένα κύμα ηλεκτρικής ενέργειας να με κτυπά και ακόμη τριάντα χρόνια μετά την κυκλοφορία του όταν ξανακούω το συγκεκριμένο δίσκο νιώθω την ίδια φόρτιση όπως και τότε.
Η εισαγωγή του δίσκου είναι εκπληκτική και τσαμπουκαλίδικη με το “Shin Kicker” να δίνει το σύνθημα για την rock καταιγίδα που έρχεται στην συνέχεια. Μάλιστα ο R. Gallagher είχε δηλώσει ότι το “Shin Kicker” είναι η κορυφαία στιγμή του δίσκου και ότι η συγκεκριμένη εκτέλεση είναι αρκετά πρωτόγονη.
Το ατέλειωτο hard rockin blues παίξιμο από την “ταλαιπωρημένη” κιθάρα του Ιρλανδού δημιουργού μαγνητίζει με την αγριότητα και την τραχύτητα με την οποία αποδίδει μοναδικούς ύμνους όπως τα “Wayward Child”, “Moonchild”, “Bad Penny”, “Follow me” και το live album κλείνει με το κομμάτι που όλοι μάθαμε να παίζουμε στην κιθάρα το αθάνατο “Shadow Play” που πρωτογράφτηκε ενώ ήταν στο κρεβάτι με βαριά γρίπη.
Ερμηνείες γεμάτες ένταση και πάθος συνδυασμένες με μοναδικό hard rock feeling, με την κιθάρα του Ιρλανδού να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο ενώ το δίδυμο Gerry McAvoy στο μπάσο και ο Ted McKenna στα τύμπανα συμπληρώνει με δυναμικό τρόπο την εκρηκτικότητα των συνθέσεων.
Πολλοί οπαδοί του Rory Gallagher ίσως έχουν προτίμηση στο “Irish Tour” του 1974 και όντως είναι κι αυτό ένα εκπληκτικό άλμπουμ όμως το “Stage Struck” με τον Rory να δηλώνει: "Ναι, ο ήχος στο "Irish Tour" ήταν καλύτερος, το παραδέχομαι. Είχαμε πολλές δυσκολίες στη μίξη του Stage Struck. Στην Ευρώπη, εκτός από τα οκτώ κομμάτια του άλμπουμ, βάλαμε δύο επιπλέον κομμάτια σε ένα έξτρα single (συμπεριλαμβανομένου ενός ακουστικού μπλουζ) για να εξισορροπήσουμε κάπως την κατάσταση, επειδή τα τραγούδια του δίσκου ήταν πολύ σκληρά..."
Παράλληλα ο μπασίστας Gerry McAvoy του δίσκου αποκάλυψε ότι ο Rory του έλεγε συνεχώς τι τον ενθουσιάζει για τις live εμφανίσεις: «Μου αρέσει η σύνθεση του τρίου επειδή σου δίνει την απόλυτη ελευθερία να αυτοσχεδιάσεις και να αλλάξεις το ρεπερτόριο ανά πάσα στιγμή στη σκηνή. Υπάρχει μια μοναδική ένταση ανάμεσα σε τρεις μουσικούς που παίζουν μαζί". Με τον McAvoy να συμπληρώνει:
"Ο Rory ζούσε τη ζωή του μέσα από την κιθάρα του. Δεν ήθελε ποτέ να γίνει ένας mainstream σούπερ σταρ ή να πουλήσει τη μουσική του. Αυτό που έψαχνε πάντα στη σκηνή ήταν η ψυχή και η απόλυτη ζωντάνια".
Από την άλλη ο ντράμερ Ted McKenna σε μία παλιά του συνέντευξη εξομολογήθηκε ότι: "Ο Rory έδινε πάντα το 100% των δυνάμεών του και άφηνε την ψυχή του πάνω στο σανίδι. Ήταν ένας άνθρωπος με δύο προσωπικότητες: απίστευτα ήσυχος, ντροπαλός και ευγενικός στην καθημερινότητά του, αλλά μόλις ανέβαινε στη σκηνή μεταμορφωνόταν σε μια ασταμάτητη κινητήριο δύναμη. Ήταν, με την κυριολεκτική έννοια, "Stage Struck" (μαγεμένος από τη σκηνή)".
Ο McKenna θυμόταν επίσης την ταπεινότητα του Rory: "Μετά την οντισιόν μου, ο Rory με βοήθησε να κατεβάσω τα τύμπανα στο αυτοκίνητο. Στεκόταν εκεί κρατώντας το ταμπούρο μου και ο κόσμος του ζητούσε αυτόγραφα. Ήταν σαν τον Τζέκιλ και Χάιντ: ένας ήσυχος, ευγενικός και ταπεινός άνθρωπος στην καθημερινότητα, αλλά πάνω στη σκηνή μεταμορφωνόταν σε μια απόλυτη κινητήριο δύναμη".
Υ.Γ.: Η αρχική έκδοση του βινυλίου το 1980 περιλάμβανε οκτώ κομμάτια. Στις μεταγενέστερες επανεκδόσεις (όπως αυτή του 1999/2000), ο αδελφός και μάνατζέρ του, Dónal Gallagher, πρόσθεσε δύο bonus tracks ("Bad Penny" και "Keychain")
Φώτης Μελέτης
