«Όταν το ροκ γκρέμισε τα σφυροδρέπανα στη Σοβιετική Ένωση»
Αυτή η κλισέ φράση ότι "τίποτα δεν πρέπει να παίρνουμε ως δεδομένο και αυτονόητο" ισχύει και για το βασικότερο αγαθό για το οποίο έχει χυθεί αίμα από καταβολής υπάρξεως της ανθρωπότητας: την Ελευθερία! "Ελεύσομαι εκεί οπού ερώ, πηγαίνω εκεί που θέλω πραγματικά, εκεί όπου αγαπώ!" Αυτό επεκτείνεται και σε πιο απλά και ‘’μικρά πράγματα’’, όπως του να απολαμβάνουμε την Τέχνη, Κινηματογράφο, Μουσική, Διάβασμα Λογοτεχνικών Έργων, αβίαστα, χωρίς κανέναν απολύτως περιορισμό.
Και είναι σπουδαία κατάκτηση του Δυτικού Πολιτισμού και της Πατρίδας μας ότι όλα τα παραπάνω τα απολαμβάναμε και συνεχίζουμε να τα χαιρόμαστε, με εξαίρεση κάποιες μικρές σκοτεινές περιόδου όπου ήταν πιο σφιχτά τα πράγματα. Όλα αυτά που περιεκτικά προαναφέραμε δεν ήταν καθόλου αυτονόητα σε όλες τις χώρες του λεγόμενου Ανατολικού Μπλόκ κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου (1946-1989), στις οποίες υπήρχε ασφυκτική έως ισοπεδωτική πίεση ακόμα και στις πιο καθημερινές απλές ελευθερίες.
Μια από τις πλέον ενδιαφέρουσες πτυχές κατά την περίοδο εκείνη, ήταν η αντίθεση των κομμουνιστικών ελίτ στην έκρηξη και καθιέρωση της rock μουσικής και τη σθεναρή μάχη που έδωσαν πολλοί πολίτες εκείνων των χωρών για να μπορούν να γίνουν στοιχειωδώς κοινωνοί στην ακρόαση των πρώτων αλλά και μετέπειτα ακουσμάτων αυτού του επαναστατικού τότε είδους που απολάμβαναν ως καθημερινή πραγματικότητα οι πολίτες της Ελεύθερης Δύσης.
Θα επικεντρωθούμε στην ιστορία του "Μητρικού Σκάφους’’, της Ηγέτιδας Δύναμης των Κομμουνιστικών Χωρών, τη Σοβιετική Ένωση.
Η γέννηση της rock ως απότοκος του blues, της country αλλά και του swing ενσαρκώθηκε στη δεκαετία του 50 ως rock n roll, είχε ήδη ταρακουνήσει τα έως τότε χρηστά και καθώς πρέπει, ήδη στη Δύση και στη γενέτειρά του μουσικού αυτού είδους, τις ΗΠΑ, όπου οι παλαιότερες γενιές, γαλουχημένες με αξίες στηριγμένες σε έναν θρησκοληπτικό χριστιανοφανή αξιακό κώδικα θεώρησαν ότι "διαφθείρει τη νεολαία’’. Ωστόσο οι δυτικές χώρες βασίζοντας τον πολιτισμό τους στην ελευθερία και την αυτοδιάθεση του Προσώπου και του Πολίτη, σε καμία περίπτωση δεν προχώρησαν σε ισοπεδωτική, καθεστωτική λογοκρισία. Φυσικά η Σοβιετική Ένωση (στην οποία ήδη από την εποχή της Τσαρικής Ρωσίας δεν υπήρχε δημοκρατική παράδοση ούτε σαν μακρινή ιδέα) με το πνεύμα της συλλογικότητας σε βάρος της ελευθερίας σε βάρος του Προσώπου, εννοείται πως δεν θα μπορούσε να ανεχθεί ούτε στο ελάχιστο την ελεύθερη διακίνηση ενός μουσικού είδους, που σε πολλές εκφράσεις του είχε ως κυρίαρχη ιδέα την ατομική ελευθερία, την ελευθερία έκφρασης, την αμφισβήτηση κάθε κατεστημένης εξουσίας. Όλες οι παραπάνω ιδεολογίες, έρχονται σε ευθεία αντίθεση με την "κόκκινη πειθαρχία’’ του αυταρχικότατου σοβιετικού, κομμουνιστικού συστήματος.
Να τονιστεί εδώ βεβαίως ότι η ανελευθερία στην ελεύθερη καλλιτεχνική έκφραση δεν εφαρμόστηκε ξαφνικά και για πρώτη φορά με την έλευση της rock, καθώς την λογοκρισία και τις απαγορεύσεις είχε γευτεί προπολεμικά, από τη δεκαετία του 1930 ήδη ένα άλλο σπουδαίο αμερικανόφερτο είδος μουσικής, η jazz. Γιατί φυσικά ο αυτοσχεδιασμός, που αποτελεί το κύριο χαρακτηριστικό αυτού του είδους δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι συμβατό, με την υποχόνδρια σιδηρά πειθαρχία που απαιτούσαν το κομμουνιστικά καθεστώτα.
Εδώ αξίζει να αναφέρουμε, ότι εμφανίζεται ένα από τα πρώτα κινήματα πολιτιστικής αντίστασης μερίδας της νεολαίας με την παρουσία και δράση των "Stilyagi’’, μια κίνηση η οποία αντιτάχθηκε σθεναρά ενάντια στη σοβιετική ομοιομορφία μέσα από την υιοθέτηση της δυτικής μόδας, ακούγοντας jazz και swing.Αυτό το κίνημα εξασθένησε αρχές δεκαετίας του 1960. Ωστόσο, για τη jazz υπήρξε μια σχετική ανοχή εκεί στα μέσα της δεκαετίας του 1950, μετά τον θάνατο στου Στάλιν και την άνοδο του Χρουστσόφ στην εξουσία. Ο τελευταίος αποπειράθηκε να εγκαινιάσει μια περίοδο σχετικής φιλελευθεροποίησης, μια περίοδο κάπως πιο ανεκτική στις επιρροές που έρχονταν από τη Δύση, παρά ταύτα συχνά η εποχή του χαρακτηρίστηκε από μια αμφιταλάντευση μεταξύ βίαιης καταστολής από τη μια και σχετικής ανοχής από την άλλη.
Προκειμένου να μπορέσουμε να συνειδητοποιήσουμε την αμείλικτη εχθρότητα της Σοβιετικής Ένωσης στη ροκ μουσική, είναι αναγκαίο να την εντάξουμε σε ένα ευρύτερο πλαίσιο ''σφιχτής'' περιοριστικής πολιτιστικής πολιτικής, στην οποία περιλαμβανόταν ο αμείλικτα ασφυκτικός έλεγχος πασών των Τεχνών, από Κινηματογράφο και Μουσική, έως και Λογοτεχνία. Το απρόσωπο σοβιετικό κράτος είχε ήδη θεμελιώσει μια πνιγηρή λογοκρισία στη νομοθεσία ήδη από τις δεκαετίες 1930-1940, εποχές απόλυτης κυριαρχίας του "πατερούλη’’ Στάλιν.
Ωστόσο, ακόμα και τα πιο σκληρά καθεστώτα, κατανοώντας κάποιες φορές και τις ανάγκες ελεύθερης έκφρασης μιας κοινωνίας, ούτως ώστε να είναι βέβαια ότι δεν θα "γυρίσουν’’ εναντίον τους με εκρηκτικά επαναστατικά ξεσπάσματα, χρησιμοποιούσαν και "βαλβίδες εκτόνωσης’’. Κατά αυτόν τον τρόπο μπορεί πιθανόν να εξηγηθεί το γεγονός, ότι το 1957, έλαβε χώρα στη Μόσχα το Παγκόσμιο Φεστιβάλ Νεολαίας και Φοιτητών, όπου εκεί η καταπιεσμένη νεολαία της Ρωσίας, είχε την ευκαιρία να γνωρίσει τη δυτική μουσική και άλλες πρωτοποριακές μουσικές εκφράσεις. Πολύ πιθανόν αυτό να ήταν το πρώτο κομβικό γεγονός, που άνοιξε τις πρώτες ισχνές χαραμάδες ελευθερίας, η οποία θα επικρατούσε ολοκληρωτικά περίπου τρεις δεκαετίες αργότερα. Ωστόσο η συνέχεια δεν ήταν καθόλου μα καθόλου εύκολη και ο αγώνας της μεγάλης εκείνης μερίδας της κοινωνίας και της νεολαίας που διψούσε και λαχταρούσε την απλή ελευθερία καλλιτεχνικής έκφρασης ενάντια στο αυταρχικό και γεμάτο ανασφάλειες καθεστώς, ήταν συνεχής, κοπιαστικός και τις περισσότερες φορές άνισος.

Μιλάμε κυριολεκτικά για ένα μπρα ντε φερ για γερά νεύρα και συνάμα συναρπαστικό ως καταγραφή ιστορίας. Με την αλλαγή φρουράς στο Κρεμλίνο και την έλευση του Λέονιντ Μπρέζνιεφ στην εξουσία, οι όποιες ελαφριές χαλαρότητες που ίσχυαν ως τότε εξαφανίστηκαν, καθώς η νέα εξουσία σκόπευε να εφαρμόσει πολιτική "σιδηράς πειθαρχίας’’. Ταυτόχρονα όμως θέριευε και σε μεγάλο μέρος της νεολαίας η φλογερή επιθυμία του να απολαύσουν τις καλλιτεχνικές κατακτήσεις της προοδευμένης Δύσης. Κυρίως τις δεκαετίες 1960-1970 η κυριαρχία της ροκ μουσικής στον ελεύθερο κόσμο ήταν αδιαμφισβήτητη. Φυσικά το παραπάνω για την ηγεσία και της αρχές της Σοβιετικής Ένωσης ήταν "κόκκινο πανί΄΄. Ένα είδος που αποθέωνε την ατομική ελευθερία, δεν ήταν δυνατό να γίνει αποδεκτό από τον απρόσωπο κομμουνισμό.
Την ίδια στιγμή που στις ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο και στην Ελλάδα μας ήταν δεδομένο, ότι μπορούσε κάποιος να βάλει στο πικ απ ένα δίσκο των Beatles, Rolling Stones, Who, Animals, ή να τα ακούσει από τα κρατικά ραδιόφωνα των χωρών αυτών και δεν συμμαζεύεται, στη Σοβιετική Ένωση είχε επιβληθεί πλήρης ‘’σιγή ασυρμάτου’’. Όμως η ελευθερία, βρίσκει πάντα τον δρόμο της ακόμα και στις πιο απάνθρωπες, αντίξοες καταστάσεις. Κατά το η ‘’πενία τέχνας κατεργάζεται’’ κάτι αντίστοιχο ισχύει και σε αυτή την περίπτωση.
Η καταπίεση και η άδικη, παράλογη ανελευθερία ανάγκασαν εκ των πραγμάτων τη σοβιετική νεολαία, η οποία είχε τα ίδια όνειρα με εκείνη των δυτικών χωρών, να βρεί τρόπους πρόσβασης στα καινούρια τότε ακούσματα, κάποιες δε μέθοδοι ήταν ιδιαίτερα ευρηματικές. Ο ένας τρόπος είναι κάτι που λογικά να φανταστεί κάποιος, δηλαδή η παράνομη αντιγραφή δυτικών δίσκων σε μαγνητοταινίες -κασέτες και η εξάπλωσή τους με γεωμετρική πρόοδο(ένας έδινε κασέτες σε δυο και εκείνοι με τη σειρά τους σε άλλους δυο ο καθένας και ούτω καθεξής).
Με αυτή τη μέθοδο, η διάδοση ήταν ραγδαία και η ειρωνεία είναι ότι και το ίδιο το καθεστώς συνέβαλε άθελά του σε αυτή, ακριβώς επειδή παρείχε στην αγορά της ρωσικής κοινωνίας πολύ φθηνά μαγνητόφωνα! Aυτή η μέθοδος έμεινε στην ιστορία με το όνομα "Μagnitiztad’’. Ο άλλος τρόπος ήταν τόσο ευρηματικός, ευφάνταστος και πραγματικά απίστευτος, που καταδεικνύει το πόσο εφευρετικό μπορεί να γίνει το ανθρώπινο πνεύμα, όταν πρόκειται να αντιμετωπίσει ακραίες καταστάσεις, oνομάστηκε "Roetgeniztad’’. Χρησιμοποιημένες ακτινογραφίες από νοσοκομειακές-ιατρικές εξετάσεις, κομμένες σε κυκλικό σχήμα λειτουργούσαν όπως το βινύλιο πάνω στο οποίο αντιγράφονταν δυτικά ροκ τραγούδια, και κυκλοφορούσαν σχεδόν ανενόχλητα κάτω από τη μύτη των πανίσχυρων σοβιετικών αρχών διαδίδοντας και με αυτόν τον τρόπο τη ροκ μουσική στη νεολαία αυτής της κοινωνίας. Βέβαια η ποιότητα εγγραφής των τραγουδιών στη συγκεκριμένη περίπτωση ήταν πολύ κάτω του μετρίου, καθώς οι ακτινογραφίες δεν είχαν σε καμία περίπτωση την αντοχή των δίσκων, ωστόσο και αυτή η μέθοδος δείχνει την έντονη λαχτάρα της νεανικής κοινωνίας της Σ. Ένωσης για ελευθερία πολιτιστικής έκφρασης! Mία ακόμα έκφραση αντίστασης, πιο ριψοκίνδυνη, είναι κάτι που θα φανταζόταν κάποιος χρησιμοποιώντας την κοινή λογική. Παράνομα πάρτυ-συγκεντρώσεις που επί της ουσίας μετατρέπονταν σε μίνι συναυλίες, μόνο που οι θαμώνες φρόντιζαν να κρατούν την ένταση του ήχου χαμηλά, προκειμένου οι πανίσχυρες σοβιετικές αρχές να μην τους αντιλαμβάνονται. Και εδώ μπαίνει το θέμα ποιες ήταν ακριβώς αυτές οι αρχές;;;
Ποιοι ήταν εκείνοι οι φοβεροί μηχανισμοί καταστολής που σκοπός τους ήταν να διαφυλάξουν και να προστατέψουν την "αγνή ψυχή’’ των πολιτών της Σοβιετικής Ένωσης (φυσικά για αυτούς, αλλά χωρίς αυτούς) από την αλλοτρίωση που θα έφερνε η εισβολή της "ηθικά σάπιας’’ δυτικής ροκ;;; Σίγουρα πολλοί από εσάς θα σκεφτείτε την διάσημη μυστική υπηρεσία KGB και όντως θα έχετε δίκιο! Όντως είχε την υψηλή εποπτεία και έδινε κατευθύνσεις, ωστόσο επειδή ήταν επιφορτισμένη κυρίως με θέματα εξωτερικής ασφάλειας, το κυρίως βάρος της επιβολής λογοκρισίας πήγε σε δυο άλλους οργανισμούς που λειτουργούσαν ως συγκοινωνούντα δοχεία.
Η Glavlit, η Κεντρική διεύθυνση Υποθέσεων Λογοτεχνίας και Εκδόσεων υπήρξε ο "εγκέφαλος" του πνεύματος της λογοκρισίας και αυστηρού ελέγχου των έντυπων καλλιτεχνικών δημιουργημάτων (εφημερίδες, βιβλία, δημοσιεύσεις, στίχοι τραγουδιών). Το δε πρακτικό, καθαρά εκτελεστικό σκέλος της εφαρμογής της καταπιεστικής πολιτικής την είχε αναλάβει η Κομσομόλ. Αυτή ήταν η πανίσχυρη οργάνωση της νεολαίας του ΚΚΣΕ, η οποία στα πρότυπα της αντίστοιχης νεολαίας του ναζιστικού κόμματος, είχε την αποστολή της πολιτικής, πολιτιστικής και ιδεολογικής προπαγάνδας μέσα στο νεανικό κομμάτι της σοβιετικής κοινωνίας. Ιδρύθηκε το 1918 και τα μέλη της προέρχονταν ακριβώς από το δυναμικότερο κομμάτι των νέων, αφού οι ηλικίες κυμαίνονταν από 14 έως 28 ετών και αριθμούσε μέχρι και δεκάδες εκατομμύρια.
Επρόκειτο για φανατισμένους και πολύ σκληρούς νέους, οι οποίοι θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν και "πολιτιστική αστυνομία’’ της νεολαίας, τη στιγμή που οι αρμοδιότητές τους έφταναν μέχρι και του σημείου να ελέγχουν την εμφάνιση, το ντύσιμο και το κούρεμα των συνομηλίκων τους. Η αυταρχική, στυγνή κομμουνιστική ηγεσία της Σοβιετικής Ένωσης, αλλά και των άλλων κρατών του Ανατολικού Μπλοκ θεωρούσε ιερό καθήκον της να ‘’προφυλάξει’’ τον λαό της και ιδιαίτερα τη νεολαία της από τη ''μόλυνση'' της δυτικοποίησης. Με αυτόν τον τρόπο έχουμε σε αυτή την περίπτωση μια υστερική δαιμονοποίηση της ροκ που αγγίζει τα όρια της παράνοιας και όμως υπήρξε πραγματικό γεγονός. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η "Beatlemania’’ η οποία έφτασε στο αποκορύφωμά της στη Δύση στα μέσα της δεκαετίας του '60, χρησιμοποιήθηκε από τον σοβιετικό μηχανισμό προπαγάνδας και λογοκρισίας ως επιχείρημα που καταδείκνυε την "ηθική παρακμή’’ της δυτικής νεολαίας, καθώς οδηγούσε στην απειθαρχία, την ανυπακοή και την άγρια επαναστατική συμπεριφορά των νέων, άρα και την αμφισβήτηση κάθε συστήματος εξουσίας. Και φυσικά η στοχοποίηση των Beatles, ήταν μόνο η αρχή, καθώς στάθηκε η αφορμή για να μπουν σε μαύρη λίστα μια σειρά από διάσημα συγκροτήματα και καλλιτέχνες, που μάλιστα κάλυπταν ένα ευρύτερο φάσμα μουσικών ειδών και όχι μόνο τη ροκ.

Έτσι λοιπόν σε μια σχεδόν επίσημη λίστα απαγορεύσεων που συνέταξε η Κομσομόλ, βρίσκουμε για παράδειγμα ως "κατηγορούμενους’’ τους ΑC/DC, Judas Priest και Iron Maiden για βία και φανατισμό, τους Kiss και Black Sabbath για αποκρυφισμό και μυστικισμό, τους Pink Floyd για κοινωνική κριτική, τους Sex Pistols για punk αναρχισμό, αλλά και τις Donna Summer και Tina Turner για "ερωτισμό’’. Εκείνη η λίστα περιελάμβανε 38 μπάντες και καλλιτέχνες και πραγματικά το ύφος και το πνεύμα της δεν διαφέρει σε τίποτα από εκείνες των θρησκόληπτων, ζηλωτικών και φανατικών χριστιανικών πουριτανικών οργανώσεων της Δύσης που για άλλους λόγους είχαν συντάξει αντίστοιχα γραπτά κείμενα, στρατευμένα ενάντια στη ροκ. Και στις δυο περιπτώσεις, το πνεύμα αυταρχισμού είναι ακριβώς το ίδιο.
H σοβιετική προπαγάνδα, πάνω στην αγχωμένη προσπάθειά της να "υπερασπιστεί’’ τον τρόπο ζωής της δικής της κοινωνίας, επιστράτευσε ακόμα και την τηλεόραση, αφού σοβιετικά δελτία ειδήσεων προέβαλαν ανελλιπώς εικόνες από ροκ συναυλίες, που ελάμβαναν χώρα στη Δύση, τονίζοντας τη χρήση ναρκωτικών ή τις βίαιες εκδηλώσεις σε αντιπαραβολή με αντίστοιχες σοβιετικές εκδηλώσεις, στις οποίες κυριαρχούσε η πειθαρχία και η τάξη. Άλλο ένα επιχείρημα που χρησιμοποιήθηκε από το καθεστώς ήταν και η ακραία θεωρία των ‘’υποσυνείδητων μηνυμάτων’’ σε δίσκους βινυλίου, επιπροσθέτως δε κατηγορούσαν τους δυτικούς ραδιοσταθμούς Radio Free Europe και Voice of America ότι με πλάγιους τρόπους προσπαθούσαν να μετατρέψουν την ψυχοσύνθεση των σοβιετικών νέων προς το δυτικότερο.
Η καταστολή κάλυπτε όλες τις πτυχές της σοβιετικής κοινωνίας από τα σχολεία, όπου μαθητές τιμωρούνταν για ‘’προκλητικό δυτικό ντύσιμο’’ μέχρι και στους χώρους εργασίας, όπου κάποιος που θα διέπραττε το ‘’έγκλημα’’ να ακούσει ροκ ή να πάει σε κάποια "παράνομη’’ συναυλία είχε την επίπτωση της άμεσης υποτίμησης στον επαγγελματικό του χώρο. Για να μην αναφερθούμε στους λαθρεμπόρους βινυλίων και κασετών, οι οποίοι αντιμετώπιζαν ακόμα και την σκληρότατη ποινή στα κολαστήρια που έμειναν στην ιστορία με το όνομα "γκούλαγκ’’..!!! Kαι είναι γεγονός όντως ότι επί Λέονιντ Μπρέσνιεφ, το καθεστώς λογοκρισίας και ελέγχου είχε γίνει πιο αποπνικτικό και ασφυκτικό, ωστόσο παράλληλα, η έκδηλη ανάγκη για ελευθερία έκφρασης "ούρλιαζε’’ μέσα στις καρδιές της σοβιετικής νεολαίας, η οποία μετέτρεπε την καθημερινότητα ως εμφανή πλέον τρόπο ύπαρξης μιας κοινωνίας με ταυτότητα τη ροκ κουλτούρα. Και δεν ήταν μόνο στη μουσική αλλά και στη γενικότερη συμπεριφορά, όπως πχ στο ντύσιμο με τζιν υφάσματα κ.ά. Αυτή η παράλληλη πραγματικότητα δεν ήταν δυνατόν ούτε να αγνοηθεί, αλλά ούτε και να καταπνιγεί με "σιδηρά πυγμή’’. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο, ακόμα και αυτό το άτεγκτο και απάνθρωπο καθεστώς εφάρμοσε μια εκ των πραγμάτων ελεγχόμενη χαλάρωση που σήμαινε μια κάποια νομιμοποίηση φυσικά αυστηρά διαχειριζόμενη. Το κράτος επιτρέπει μεν τη ροκ κουλτούρα και κάθε δραστηριότητα που συνεπάγεται αυτό(συναυλίες, ακρόαση ξένων συγκροτημάτων, δημιουργία ντόπιων σχημάτων), ωστόσο δε υπό ασφυκτική επιτήρηση και με αυστηρούς κανόνες.
Σε αυτή τη λογική εντάσσεται για παράδειγμα η ίδρυση του περίφημου Leningrad Rock Club, με το οποίο θεσμοθετήθηκαν για πρώτη φορά η διεξαγωγή ροκ συναυλιών από σοβιετικά ροκ συγκροτήματα. Βέβαια αυτό το club λειτουργούσε υπό την απόλυτη εποπτεία των KGB και Κομσομόλ, που ενέκριναν τις μπάντες ύστερα από εξεταστικές ακροάσεις. Και όπως θα μπορούσε να φανταστεί κάποιος που έχει λογική οι θεσμοί αυτοί εστίαζαν τον έλεγχό τους ιδιαιτέρως στους στίχους των τραγουδιών, ούτως ώστε να μην περνάει η παραμικρή υποψία ή υπόνοια αντικαθεστωτικού περιεχομένου. Αυτό, το Leningrad Rock Club, δημιούργησε προηγούμενο, έβαλε τα θεμέλια, για να υπάρξει αργότερα μια αντίστοιχη κίνηση στη Μόσχα με το άνοιγμα του Moscow Rock Laboratory, το έτος 1985, ένας επίσης πλήρως εξοπλισμένος χώρος για συναυλίες και πρόβες, φυσικά όμως πάντα με την αντίστοιχη επιτήρηση. Ένας άλλος αρκετά έξυπνος τρόπος που χρησιμοποιήθηκε από το καθεστώς, πάντα μέσα στα πλαίσια της τακτικής "καρότο και μαστίγιο’’ ήταν η δημιουργία των λεγόμενων VIA (Φωνητικά Οργανικά Σύνολα), δηλαδή συγκροτήματα που είχαν ένα κάποιο ήπιο ροκ ηχόχρωμα, απολύτως εγκεκριμένα από το κράτος, οι στίχοι των οποίων περίπου εξυμνούσαν το σοβιετικό τρόπο ζωής και το καθεστώς. Τα τραγούδια , μάλιστα ήταν γραμμένα από την Επίσημη "Ένωση Σοβιετικών Συνθετών’’.
Η ειρωνεία είναι ότι ίσως αυτή η χαλάρωση δεν αποκλείεται να είναι εκείνη που άνοιξε τον δρόμο για την πλήρη πολιτιστική απελευθέρωση που επήλθε αργότερα, η οποία με τη σειρά της συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό και στην ολοκληρωτική πτώση του Κομμουνιστικού Καθεστώτος. Μέσα από όλη αυτή την κατάσταση, γεννήθηκε ένας αριθμός από αρκετά μουσικά σχήματα, συγκροτήματα και μπάντες που κάλυπταν μάλιστα ένα ευρύ φάσμα μουσικών ειδών, από hard rock, heavy metal, punk, gothic μέχρι και synth pop ή new wave. Αυτοί οι σχηματισμοί εννοείται πως αρχικά λειτουργούσαν σε παράνομο ή ημιπαράνομο καθεστώς δραστηριοτήτων, πραγματοποιώντας ηχογραφήσεις μυστικά με δικό τους αυτοσχέδιο εξοπλισμό σε δικούς τους χώρους που μετέτρεπαν σε studio, μέχρι να αναγνωριστούν από το δύστροπο και σκληρό καθεστώς και αυτό χάρη στην παλλαική δημοφιλία που κέρδισαν σιγά σιγά με το πέρασμα των χρόνων.
H μονοπωλιακή κρατική δισκογραφική εταιρεία "Melodiya’’ κυριολεκτικά σνόμπαρε τη ροκ μουσική μέχρι απέχθειας, συνεπώς δεν υπήρχε άλλη δυνατότητα. Είναι πολύ ενδιαφέρον να έχουμε μια εικόνα των συγκροτημάτων αυτών, από τα οποία ορισμένα ήταν ιδιαιτέρως αξιόλογα. Οι αντίξοες συνθήκες με τις οποίες είχαν να κάνουν οι σοβιετικές μπάντες, τις ανάγκασε εκ των πραγμάτων να αναπτύξουν μια μοναδικό ευφυή τρόπο και ευρηματικότητα την ικανότητα να περνάνε φιλελεύθερα, επαναστατικά και κριτικά προς το καθεστώς μηνύματα μέσα από τους στίχους τους, ούτως ώστε να μην τους αντιλαμβάνεται η λογοκρισία.

Κορυφαία δουλειά πάνω σε αυτό έκανε ο Viktor Tsoi, frontman του σπουδαιότερου ίσως σοβιετικού ροκ συγκροτήματος που υπήρξε ποτέ, των Kino (1981-1990). Mέσα από λογοτεχνικές μεταφορές και απλό λόγο μετέφερε μέσα από τα τραγούδια του μηνύματα αντίστασης, κριτικής και ελεύθερης έκφρασης κυριολεκτικά κάτω από τη μύτη των επιτροπών λογοκρισίας. Η ποιητική ικανότητα και η στιχουργική δεινότητα του Τσόι μέσα από την post punk/new wave μουσική του συγκροτήματος υπήρξαν ένας καθοριστικός πυλώνας αντίστασης με το γάντι ενάντια στην πολιτιστική λογοκρισία του καθεστώτος.
Οι Kino ήταν ιδιαιτέρως σημαντικοί, ακριβώς γιατί κατόρθωσαν να ξεπεράσουν τα στενά σύνορα της Σοβιετικής Ένωσης και να ‘’ακουστούν’’(ήταν οι πρώτοι) στη Δύση, συμπαρασύροντας και άλλα αξιόλογα συγκροτήματα συμπατριωτών τους. Αυτό κατέστη εφικτό χάρη σε δυο σημαντικές προσωπικότητες της Δύσης προερχόμενες από τον καλλιτεχνικό, αλλά και τον χώρο της διπλωματίας.
Η πρώτη ήταν η νεαρή Αμερικανίδα τραγουδίστρια Joanna Stingray από το Los Angeles, η οποία το 1984 έκανε τη θαρραλέα κίνηση να ταξιδέψει στο Leningrad, και να γνωρίσει από πρώτο χέρι τις δραστηριότητες των σοβιετικών ροκ μουσικών. Συνδέθηκε με στενή φιλία με τον Viktor Tsoi, αλλά και τον Μπόρις Γκρεμπένστσικοφ ιδρυτή ενός άλλου σπουδαίου συγκροτήματος των Aquarium. Παντρεύτηκε μάλιστα τον κιθαρίστα των Kino, τον Γιούρι Κασπάριαν. Το 1986 κατάφερε, φεύγοντας από τη Σ. Ένωση, να "φυγαδεύσει’’ λαθραία από τις αποσκευές της μπομπίνες με τραγούδια τεσσάρων σοβιετικών συγκροτημάτων (Kino, Aquarium, Alysa, Stanye Igry) και τα κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ με την μορφή ενός διπλού δίσκου με τίτλο "Red Wave’’ κάνοντας τη μουσική τους ευρύτερα γνωστή στη Δύση και ευαισθητοποιώντας την κοινή γνώμη για την πολιτιστική κατάσταση στη χώρα αυτή. Yπάρχει δε το εξής χαρακτηριστικό περιστατικό που πραγματικά αναδεικνύει την Stingray ως πραγματική ηρωίδα.
Ένας Αμερικανός τραπεζίτης που συνδεόταν με το management του David Bowie είχε επισκεφθεί το Leningrad και επιστρέφοντας σύστησε στον Bowie τη μουσική των Aquarium μέσα από κασέτες που πήρε. Ο Bowie, εντυπωσιασμένος, υποσχέθηκε από την πλευρά του στον Grebenshchikov να ενισχύσει τη μπάντα του με μια κόκκινη Fender Stratocaster την οποία ανέλαβε να μεταφέρει η Stingray που γνώριζε πλέον τα κατατόπια στη Σ. Ένωση. Βέβαια, οι σοβιετικές τελωνειακές αρχές επέβαλαν τον κανόνα, κάθε μουσικός εξοπλισμός που έκανε είσοδο στη χώρα κατά τον ίδιο τρόπο βγαίνει κατά την αναχώρηση, οπότε οι συνεργάτες των Aquarium στρώθηκαν στη δουλειά και κατασκεύασαν ένα πιστό αντίγραφο της κιθάρας με το οποίο αναχώρησε ξανά η Stingray,ουτως ώστε ο Grebenshchikov να κρατήσει τη γνήσια. Το δεύτερο πρόσωπο κλειδί ήταν ο Γάλλος διπλωμάτης Joel Bastenair, πολιτιστικός ακόλουθος στη Γαλλική Πρεσβεία στη Μόσχα, ο οποίος λάτρεψε τη μουσική των Kino, σε βαθμό που κανόνισε με τη γαλλική δισκογραφική εταιρεία Off The Track τη δημιουργία του άλμπουμ "Les Dernier Des Heros’’ που κυκλοφόρησε το 1989. Χρησιμοποιώντας υπερσύγχρονο δυτικό εξοπλισμό, οι Kino ηχογράφησαν ξανά σε νέα εκδοχή κάποια παλαιότερα τους τραγούδια στα studio που είχε ο Γάλλος παραγωγός στη Μόσχα, ενώ το μιξάζ ολοκληρώθηκε στα Studio du Palis de Congrais στο Παρίσι, όπου ο Τσόι και ο Κασπάριαν κατάφεραν να είναι παρόντες, έχοντας πάρει visa εξόδου με ιδιαίτερη δυσκολία. Αν και το άλμπουμ δεν είχε αυτό που θα λέγαμε σαρωτική επιτυχία, πέτυχε τον σκοπό του, διότι για πρώτη φορά το σοβιετικό ροκ ‘’βγήκε από το καβούκι του’’ και απέκτησε κάποια διεθνή αναγνώριση.
Αποτέλεσε για τους Kino το "εισιτήριο’’ προκειμένου να παίξουν ζωντανά σε φεστιβάλ στη Γαλλία, την Ιταλία και τη Δανία. Συγκεκριμένα η περίπτωση του Βίκτωρ Τσόι υπήρξε εκείνη της σπουδαιότερης μορφής της ροκ στη Σ. Ένωση. Και σε αυτή την ανάδειξη συνέβαλε δυστυχώς και ο θάνατός του από τροχαίο δυστύχημα, που έλαβε χώρα τον Αύγουστο του 1990 στη Λετονία. Ήταν μόλις 28 ετών. Ο θάνατός του ήρθε τη στιγμή που οι Kino ήταν στο απόγειο της δόξας τους, μόλις το καλοκαίρι του ιδίου έτους είχαν δώσει στο Στάδιο της Μόσχας μια πανηγυρική συναυλία συγκεντρώνοντας 60.000 θεατές. Επίσης ακριβώς την προηγούμενη ημέρα είχε μόλις ολοκληρώσει ηχογραφήσεις για καινούριο άλμπουμ. Ο Viktor Tsoi βρισκόταν εκείνο τον καιρό στην ανώτερο σημείο της δημοτικότητάς του συν τοις άλλοις και χάρη στο τραγούδι "Αλλαγές’’, το οποίο ήταν σύνθημα των διαδηλώσεων που απαιτούσαν την πλήρη κατάρρευση του Σοβιετικού καθεστώτος. Στα παραπάνω προσθέστε την ελλιπή και βιαστική έρευνα των αρχών για τα αίτια του δυστυχήματος, καθώς και την άρνηση τους στο παραδώσουν τη σωρό του Tsoi στη σύζυγό του Μαριάννα, προκάλεσαν τεράστια καχυποψία στην κοινή γνώμη και στους θαυμαστές του για το κατά πόσο το συμβάν ήταν ένα ακόμα τροχαίο. Η κηδεία του, πήρε τη μορφή λαικού προσκυνήματος και η αίσθηση ότι υπήρχε μια πολιτική δολοφονία οργανωμένη από την KGB περιπλανιόταν στον αέρα, δίχως όμως να υπάρχουν στιβαρές αποδείξεις. Αν θέλαμε να συνοψίσουμε περιληπτικά, θα μπορούσαμε να διαχωρίσουμε τη σοβιετική ροκ και τις μπάντες της σε τέσσερις μεγάλες κατηγορίες.

1. Η Σχολή του Leningrad (Αγία Πετρούπολη)
Ίσως η πιο κοσμοπολίτικη πόλη με το περίφημο Leningrad Rock Club υπήρξε ο τόπος που χτυπούσε η καρδιά του σοβιετικού ροκ, καθόριζε σημαντικά τις πολιτιστικές εξελίξεις και έδινε το έναυσμα για ότι συνέβαινε στην υπόλοιπη Σοβιετική Ένωση. Κύριοι εκπρόσωποι αυτού του ρεύματος ήταν φυσικά οι Aquarium του Boris Grebenschikov, των οποίων η μουσική ήταν ένας συνδυασμός post punk και folk rock με μελετημένους και ''ψαγμένους'' στίχους, ενώ στον ήχο τους μπορεί να διακρίνει κανείς και ανατολίτικα στοιχεία. Το επίτευγμά τους ήταν πώς ''πάντρεψαν'' τη δυτική folk rock με την πλούσια ρωσική λογοτεχνική παράδοση.
Η δε άγρια, επαναστατική εμφάνισή τους στο Φεστιβάλ της Τιφλίδας το 1980 (ένα από τα πρώτα επίσημα ροκ φεστιβάλ στη Σ. Ένωση) στοίχισε στον Grebenshchikov τη δουλειά του, ενώ απαγορεύτηκαν οι επίσημες εμφανίσεις του από τις Αρχές. Toν Grebenshchikov τον αποκάλεσαν και "Ρώσο Bob Dylan’’, εξαιτίας της όντως έντονης στιχουργικής επιρροής του από τον διάσημο Αμερικανό καλλιτέχνη. Ένα άλλο συγκρότημα που μάλιστα κινείτο μεταξύ hard rock και new wave ήταν οι Alysa, που διακρίνονταν για τις ζωντανές εμφανίσεις τους και μάλιστα υπήρξαν η πρώτη σοβιετική μπάντα που είχαν οργανωμένο fan club. Oι οπαδοί τους μάλιστα ονομάστηκαν, "Ο στρατός της Alysa’’. Aρχηγός τους υπήρξε ο ταλαντούχος Konstantin Kinchev. Πιο επιθετικοί και πιο πολιτικοποιημένοι υπήρξαν οι Televizor, μια post punk/dark wave μπάντα, οι οποίοι δεν δίσταζαν να έρθουν σε ευθεία αντιπαράθεση, σε άμεση ‘’κόντρα’’ με το καθεστώς.
Υπεύθυνος για αυτό ήταν ο frontman Μιχαήλ Μπορζίκιν και οι στίχοι που έγραφε. Στην ίδια σχολή μπορούμε να προσθέσουμε και τους Zoopark, με rhythm and blues ήχο και επιρροές από Lou Reed και Bob Dylan, που σάρκαζαν με τους στίχους τους την καθημερινότητα της Σοβιετικής νεολαίας.
2. "Η Σχολή της Μόσχας"
Εδώ έχουμε το κορυφαίο heavy metal συγκρότημα της Σοβιετικής Ένωσης, τους εξαιρετικούς Aria. Το μουσικό τους επίπεδο ήταν κορυφαίο και η καλλιτεχνική τους ποιότητα άρτια, καθώς οι κιθάρες, οι στίχοι και τα φωνητικά του frontman του Βαλέρι Κιπέλοφ συνιστούσαν την οργανωμένη και πολύ καλή δουλειά που είχε γίνει. Δεν είχαν να ζηλέψουν τίποτα από αντίστοιχα σχήματα της Δύσης, τους είχαν αποκαλέσει δε "Iron Maiden’’ της Σοβιετικής Ένωσης. Υπάρχουν επίσης οι σουρεαλιστικοί, εκκεντρικοί Zwuki Mu, με πιο avant garde ήχο και ζωντανές εμφανίσεις θεατρικού vaudeville. Η φήμη τους μάλιστα έφτασε μέχρι τα αυτιά του διάσημου παραγωγού Brian Eno. Σε αυτή τη σχολή βρίσκουμε και τους προπάτορες-πρωτοπόρους του σοβιετικού ροκ, τους περίφημους Mashina Vremeni, που ιδρύθηκαν το 1969 και κινούνταν πάντα στο κλασικό μελωδικό ροκ. Υπήρξαν μάλιστα από τις μπάντες που κατάφεραν τη δύσκολη αποστολή να γίνουν αποδεκτοί από το κράτος στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Η glam metal έχει την τιμητική της με τους εκπροσώπους της perestroika, τους Gorky Park, ίσως το καλύτερα εξαγώγιμο προιόν της σοβιετικής ροκ, καθώς τραγουδούσαν στα αγγλικά. Το δε video του τραγουδιού τους με τίτλο "Bang’’ έτυχε συχνής προβολής από το πανίσχυρο τότε αμερικανικό μουσικό νεανικό κανάλι, το περίφημο MTV. Να σημειωθεί εδώ ότι είχαν στις ΗΠΑ την αμέριστη συμπαράσταση και στήριξη του Frank Zappa και των Jon Bon Jovi και Richie Sambora.
3. "Η Σχολή των Ουραλίων"
Στα Ουράλια όρη βρίσκεται η βιομηχανική πόλη Σβέρντλοβσκ (το σημερινό Εκατερίνμπουργκ), το σκοτεινό κλίμα της οποίας επηρέασε τη τα συγκροτήματα που γεννήθηκαν εκεί. Το πιο ξακουστό ήταν οι Nautilus Pompilius, oι οποίοι στους στίχους τους χρησιμοποιούσαν ποιήματα από τον λογοτέχνη Ιλία Κορμίλτσεφ και στρέφονταν επίμονα ενάντια στο σοβιετικό καθεστώς και την ιδεολογία του. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την αντεπίθεση από το καθεστώς περιορίζοντας ασφυκτικά την καλλιτεχνική τους ελευθερία, γεγονός που ανάγκασε κάποια μέλη, όπως τον κιθαρίστα Andrei Sadnov να διακόψουν για μεγάλο διάστημα τη συμμετοχή και δραστηριότητά τους και να στραφούν σε άλλα επαγγέλματα για να επιβιώσουν. Πέρα από τους εμπνευσμένους στίχους, το συγκρότημα είχε ως χαρακτηριστικό τη χρήση του σαξοφώνου που έδινε ιδιαίτερο χρώμα στον post punk ήχο τους. To άλλο συγκρότημα το οποίο διακρίθηκε από αυτή τη σχολή ήταν οι Agatha Cristie, μια μπάντα με gothic rock παρακμιακή αισθητική, που γνώρισαν την κορύφωση της δόξας τους στη δεκαετία του 1990.
Από την άλλη, στον αντίποδα της απαισιοδοξίας, υπήρχαν οι Chayf, oι οποίοι συνδύαζαν folk rock και reggae, τονίζοντας τη θετική πλευρά της ζωής με τα ‘’παρείστικα’’ ακουστικά τραγούδια τους. Η πορεία προς την ελευθερία άρχισε να παίρνει πιο δυναμική μορφή στα χρόνια της δεκαετίας του 1980. Αρχικά οι εξελίξεις φαίνονταν να είναι δυσμενείς, καθώς υπήρξε μπουκοτάζ στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μόσχας του 1980 από τις περισσότερες δυτικές χώρες, ενώ επιπροσθέτως η εισβολή της Σ. Ένωσης στο Αφγανιστάν φαινόταν να επιδεινώνει ακόμα περισσότερο τις σχέσεις με τις ΗΠΑ, το πρώτο γεγονός ήταν εκ των πραγμάτων ένα ακόμα άνοιγμα της ΕΣΣΔ στον ελεύθερο κόσμο. Κι όπως λέει το ρητό "το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον’’, μετά τη σύντομη θητεία του Γενικού Γραμματέα του Κ.Κ., του επίσης αυστηρού σε θέματα καταστολής, Yuri Adropov (διαδέχθηκε τον Breznev στο τιμόνι της ΕΣΣΔ από το 1982 έως το 1984), τα ηνία ανέλαβε ο θρυλικός πλέον Μιχαήλ Γκορμπατσώφ.
Με τις ιστορικές μεταρρυθμίσεις του, glasnost (διαφάνεια) και perestroika (μεταρρύθμιση) απελευθέρωσε την οικονομία, την κοινωνία και τον πολιτισμό προς τη Δύση. Το βασικότερο στοιχείο ήταν πώς και ο ίδιος "διψούσε’’ κυριολεκτικά να δει την πατρίδα πιο ανοικτή και ελεύθερη. Εδώ πρέπει να τονιστεί και το γεγονός ότι ο ίδιος και η σύζυγός του υπήρξαν στη νεότητά τους θερμοί θαυμαστές του Elvis Presley και των Beatles και αυτό είχε ευεργετική επίπτωση φυσικά και στο πολιτιστικό-μουσικό γίγνεσθαι. Ο Γκορμπατσώφ καλλιέργησε μια πολύ καλή σχέση με τον τότε Αμερικανό Πρόεδρο Reagan και πέρα από τις διαπραγματεύσεις για τον πυρηνικό αφοπλισμό, υπέγραψαν μια συμφωνία για πολιτιστική συνεργασία.
Το αποτέλεσμα αυτού "Άνεμου της Αλλαγής’’ ήταν επιτέλους οι πρώτες εμφανίσεις δυτικών καλλιτεχνών και συγκροτημάτων. Τεράστια ονόματα όπως οι Queen, Elton John, Iron Maiden, Pink Floyd, Bob Dylan, UB40, Status Quo και πολλοί άλλοι έβαλαν στον χάρτη των περιοδειών τους τη Μόσχα, πραγματοποιώντας ζωντανές εμφανίσεις, προσφέροντας ανακούφιση και δικαίωση σε ένα στερημένο πολιτιστικά κοινό. Το απόλυτο όμως γεγονός, που αποτελεί καρπό όλων των θυσιών και σκληρών αγώνων που έδωσαν τα φιλελεύθερα στρώματα της σοβιετικής κοινωνίας ύστερα από δεκαετίες, υπήρξε το Moscow Music Peace Festival που διεξήχθη στις 12 και 13 Αυγούστου του 1989, το οποίο έμεινε στην Ιστορία, ως ένα από τα σημαντικότερα συναυλιακά γεγονότα από καταβολής μουσικής.

20 ακριβώς χρόνια ύστερα από το μεγαλειώδες Woodstock και λίγους μήνες πριν από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, το συγκεκριμένο φεστιβάλ απέκτησε απίστευτο συμβολισμό. Ενώ ήταν επικεντρωμένο στη hard rock/heavy metal, προσέξτε το γεγονός ότι στον τίτλο του δεν περιέχει τον όρο rock, αναδεικνύοντας ότι ακόμα και τότε οι προκαταλήψεις και αγκυλώσεις καλά κρατούσαν στον σκληρό πυρήνα μιας κοινωνίας γαλουχημένης με ισχυρά συλλογικά συμπλέγματα. Η τεράστια επιτυχία του φεστιβάλ, που πραγματοποιήθηκε στο χωρητικότητας 75.000 θεατών στάδιο "Lenin’’ στη Μόσχα έδωσε έναν αέρα και μια αίσθηση ότι το μέλλον της σοβιετικής-ρωσικής κοινωνίας θα ήταν κάτι παραπάνω από αισιόδοξο.
Οι καλλιτέχνες και τα συγκροτήματα που συμμετείχαν στο φεστιβάλ ήταν πραγματικά η αφρόκρεμα της hard rock/glam metal και μάλιστα στο απόγειο της σταδιοδρομίας τους. Ναυαρχίδες ήταν οι βετεράνοι Ozzy Osbourne και Scorpions και ακολουθούσαν ονόματα όπως οι Bon Jovi, Motley Crue, Cinderella, Skid Row καθώς και ο Jason Bonham, γιος του αείμνηστου ντράμερ των Led Zeppelin τουJohn Bonham, με τη μπάντα του.
Από σοβιετικής πλευράς πήραν μέρος φυσικά οι Gorky Park, οι Nuance και οι Brigada S. Για μερικές ημέρες η πρωτεύουσα του παγκόσμιου κομμουνισμού φιλοξενούσε μια γιορτή της ροκ κυριολεκτικά. Για τους παλαιότερους κατοίκους της Μόσχας οι καλλιτέχνες ήταν απλά οι ‘’μαλλιάδες με τα δερμάτινα’’. Για τη νεολαία της εποχής όμως, που τους είχε αγαπήσει μέσα από τις παράνομες κασέτες, ήταν οι ήρωές τους και ήταν συγκλονισμένοι, που θα τους έβλεπαν από κοντά. Φυσικά η επιτυχία ήταν μεγάλη και το φεστιβάλ προβλήθηκε μέσω του ΜΤV ζωντανά σε πάρα πολλές χώρες μετατρέποντάς το πολιτιστικό-μουσικό γεγονός εκείνου του καλοκαιριού. Οι Jon Bon Jovi, Sebastian Bach και Tom Keifer έκαναν ενθουσιώδεις δηλώσεις, ενώ ο κιθαρίστας των Gorky Park, Alex Belov, μίλησε για νέο Woodstock, ίσως υπερβολικά. Τα εύσημα για την οργάνωση ανήκουν στον Αμερικανό μουσικό manager Doc Mac Ghee και τον Σοβιετικό μουσικό Stas Namin, οι οποίοι είχαν κάθε λόγο να είναι ευχαριστημένοι με το αποτέλεσμα.
Τα έσοδα των συναυλιών πήγαν στο ίδρυμα για την καταπολέμηση των ναρκωτικών ‘’Make a Difference Foundation’’ που ανήκε στον πρώτο. Η υπερεπιτυχημένη διοργάνωση του "Moscow Peace Music Festival’’ έστρωσε τον δρόμο για μια από τις πολυπληθέστερες συναυλίες στην ιστορία της ροκ, 2 χρόνια αργότερα στις 28 Σεπτεμβρίου του 1991 στο aεροδρόμιο Tushino της Μόσχας, στην οποία οι Metallica και οι AC DC έπαιξαν μπροστά σε 1.600.000 θεατές!!!
Λίγο καιρό μετά προς τα Χριστούγεννα εκείνου του έτους διαλύθηκε η Σοβιετική Ένωση, όπως τη γνωρίζαμε μέχρι τότε. ‘Επειτα από μια μακρά περίοδο στυγνής αυταρχικής καταπίεσης που διήρκεσε 7 δεκαετίες μια κοινωνία φάνηκε επιτέλους ότι ήταν ελεύθερη να εκφρασθεί καλλιτεχνικά. Από τα συμφραζόμενα, συνεπώς, διαφαίνεται ξεκάθαρα το γεγονός πως η ροκ μουσική βοήθησε σημαντικά στο να λήξει ο Ψυχρός Πόλεμος, και αυτό δεν αποτελεί καθόλου υπερβολή ως παραδοχή, εξάλλου υπήρξε και δήλωση του πρώην Προέδρου των ΗΠΑ, Jimmy Carter, σε συνέντευξη του στο ντοκυμαντέρ "Free to Rock’’, ύστερα από την κατάρρευση του Ανατολικού Μπλόκ και της Σοβιετικής Ένωσης. Ακριβώς για αυτόν τον λόγο υπάρχει έντονη η αίσθηση, ότι η διάδοση της ροκ στην ΕΣΣΔ και στις άλλες κομμουνιστικές χώρες, δεν αποκλείεται καθόλου, να αποτελούσε μια αριστουργηματική ψυχολογική επιχείρηση της CIA, oύτως ώστε να ‘’πέσει το κάστρο από μέσα’’. Υπάρχει μάλιστα η έντονη φημολογία ότι το τραγούδι "Wind of Change’’ των Scorpions, δεν ήταν τόσο αγνό και αυθόρμητο, και πώς εντάσσεται εσκεμμένα σε αυτό το project.
Υπάρχουν αρκετές ενδείξεις για αυτό, ωστόσο είναι μια θεωρία που δεν μπορεί να αποδειχθεί και παραμένει μέχρι σήμερα στη σφαίρα της συνωμοσιολογίας. Ξέρετε όμως κάτι;;; Και αλήθεια να είναι, είναι πολύ καλύτερα και πιο όμορφα που ο συγκεκριμένος πόλεμος νικήθηκε με αυτόν τον τρόπο και όχι με εκατόμβες θυμάτων από μια πιθανή πυρηνική αναμέτρηση, άρα καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι όντως η ροκ μουσική έσωσε κυριολεκτικά ζωές!
Δημήτρης Πολίτης
Ροή