Journey: "Freedom"

08/07/2022

Κατηγορία: Κριτικές

855

Αν και ούτε ο πιο φανατικός οπαδός των Journey θα στοιχημάτιζε ότι η θρυλική μπάντα θα ηχογραφούσε ποτέ νέα μουσική, το πρώτο άλμπουμ μετά το 2011 είναι γεγονός! Ο τίτλος "Freedom" καθόλου τυχαίος, θα μπορούσε να αντικατοπτρίζει τη διάθεση του Neal Schon.

 

Ο μέγας κιθαρίστας έχει πια τον πλήρη έλεγχο της μπάντας νομικά και εμπορικά και μπορεί πιο άνετα από ποτέ να αποφασίζει για το μουσικό και όχι μόνο μέλλον της (Freedom ήταν και ο αρχικός τίτλος του "Raised on Radio" το 1986) πριν τον αλλάξει ο Steve Perry).
Σε κάποιες συνεντεύξεις του από το 2015, ο Schοn άφηνε να εννοηθεί ότι θα τον ενδιέφερε μια soul/R’n’B κατεύθυνση σαν και αυτή του "Raised on Radio" για τον διάδοχο του "Eclipse" (2011). Ίσως όχι τυχαία λοιπόν ήρθε η πρόσληψη του Narada Michael Walden περισσότερο λόγω της δουλειάς του σαν παραγωγός (Whitney Houston, Mariah Carey) και δευτερευόντως σαν drummer. Και είναι γεγονός ότι το Freedom φέρει τη σφραγίδα του Walden με διακριτικές αλλά αναγνωρίσιμες R’n’B λεπτομέρειες στο σύνολο του άλμπουμ. Αυτό φαίνεται να αποδίδει καλά στις μπαλάντες και στα mid tempo κομμάτια.
Στα πιο rock κομμάτια όμως η παραγωγή και η μίξη ακούγονται συχνά προβληματικές. Είναι γνωστό άλλωστε ότι το άλμπουμ ετοιμάστηκε σε περίοδο lockdown με τα μέλη της μπάντας να ηχογραφούν σε διαφορετικά studios με αποτέλεσμα να διακρίνεται μια ασυνέχεια στην ακρόαση του άλμπουμ η οποία έγινε ήδη αντικείμενο σχολιασμού στα κοινωνικά δίκτυα ήδη από την κυκλοφορία των πρώτων singles.  
Όσο για τα performances της μπάντας στο Freedom, δε θα μπορούσαν παρά να είναι εντυπωσιακές. Πέρα από τον Schon που παίζει με μεγάλη όρεξη για πειραματισμό έχουμε την συμμετοχή του γνώριμου Randy Jackson στη θέση του Ross Valory που ενισχύει την R’n’B συνιστώσα.
Ειδική μνεία πρέπει να γίνει και στον Arnel Pineda ο οποίος ακούγεται πολύ πιο απελευθερωμένος από ποτέ από την ανάγκη να ακούγεται σαν τον Perry της Escape/Frontiers περιόδου δίνοντας πολύ πιο ενδιαφέρουσες ερμηνείες στα φωνητικά.   
Το άλμπουμ ξεκινά με το "Together We Run" με εμφανή στόχο να προσομοιώσει την εισαγωγή του "Escape" με το "Dont stop Believing".
Τέτοιες προσπάθειες συνήθως αποτυγχάνουν βέβαια και αυτό συμβαίνει και εδώ με ένα μάλλον αδύναμο album opener.
Το "Don’t Give up on Us" είναι ένα ιδανικό 2ο κομμάτι στο sequencing σε γνώριμο AOR ύφος που ικανοποιεί τους παραδοσιακούς φίλους της μπάντας.
Η πρώτη μπαλάντα του δίσκου έρχεται στο "Still believe in Love" ένα πανέμορφο ατμοσφαιρικό κομμάτι που στέκεται αντάξια στο επίπεδο των Journey ballads.



 

Η συνέχεια είναι πιο δυναμική με το "You got the Best or Me" ένα κλασικό AOR hit με signature Journey ήχο. Εδώ όμως φαίνεται ότι η παραγωγή στο συγκεκριμένο κομμάτι ατύχησε αφού στοιχεία του κομματιού (κιθάρα, φωνητικά) ακούγονται σχετικά "θαμμένα" στο mix , ενώ και η διάρκειά του είναι κάπως μεγάλη με το τελευταίο λεπτό μάλλον αχρείαστο.
Το "Live to love Again' είναι η δεύτερη μπαλάντα του δίσκου γραμμένη από τον Jonathan Cain.
Θυμίζει κάποιες από τις solo δουλειές του και μερικές μπαλάντες από το "Arrival" (2001) και απευθύνεται περισσότερο στο adult contemporary κοινό των Journey.
Το "Come Away with Me" είναι ένα από τα δυνατά rockers του "Freedom" με αξιόλογη κιθάρα από τον Schon.
Eδώ όμως ο ήχος είναι αρκετά old school. Θα μπορούσε να είναι ένα rock κομμάτι που θα ήθελε να έχει ένας pop star σε ένα pop δίσκο στα 80s.
Το "After glow" είναι η τρίτη μπαλάντα και μια εξαίρετη σύνθεση και ενορχήστρωση με τον επανακάμψαντα Deen Castronovo στα φωνητικά.
Μια από τις καλύτερες στιγμές του άλμπουμ  με άψογα φωνητικά, τέλεια κιθάρα αλλά και θαυμάσια drums από τον Walden.
Το "Let it Rain" είναι η πιο ξεκάθαρη απόδειξη για την experimental διάθεση του "Freedom": ένα bluesy τζαμάρισμα που ο Neal Schon νιώθει πλέον άνετα να συμπεριλάβει σε ένα άλμπουμ των Journey.
Η μπάντα ακούγεται μάλλον να απολαμβάνει να παίζει κάτι διαφορετικό ενώ ο Pineda δείχνει και την ποιότητά του σαν performer σε κάτι που δεν χρειάζεται να ακούγεται σαν τον μέγιστο προκάτοχό του. Ομοίως ενδιαφέρον είναι και το "Holdin On" με τον Pineda ξανά σε άκρως ενδιαφέρουσα ερμηνεία (που θυμίζει έντονα την πρώιμη περίοδο του Perry στα 70s) και τον Schon σε ένα εξαιρετικό riff.  
Το "Αll Day all Night" επιστρέφει την ακρόαση σε πιο κλασικό Journey ύφος με αισθητές και εδώ R’n’B λεπτομέρειες που του δίνουν χαρακτήρα. Το "Don’t Go" είναι με διαφορά το πιο απλό κομμάτι του "Freedom" και σχεδόν αδιάφορο.  
Το "United we Stand"  είναι το τελευταίο single από το άλμπουμ και ένα πιο παραδοσιακό AOR κομμάτι "στολισμένο" για άλλη μια φορά στο ‘Freedom’ με soul-R’n’B πινελιές ήτοι horns στο mix και τα σχετικά. Το "Life Rolls On" είναι ευχάριστο, αλλά όχι κάτι που ξεχωρίζει.
Ο επίλογος του "Freedom" είναι και η κορυφαία στιγμή του, με το "Beautiful as you Are".
Το οποίο είναι ένα αρχοντικό κομμάτι που δείχνει την κλάση και το πλούσιο ταλέντο και της μπάντας και του παραγωγού Walden. Ξεκινά σαν καντάδα με φωνητικά και ακουστική κιθάρα και εξελίσσεται, σε anthemic AOR rocker με τεράστια keyboards από τον Cain και ένα instrumental μέρος με εκκωφαντικό drumming από τον Walden.
Τέτοια κομμάτια (μόνο) πρέπει να κυκλοφορούν μπάντες σαν τους Journey!
Το "Freedom" είναι ένα άλμπουμ που θέλει πολλές ακροάσεις. Κάποιοι θα το αγαπήσουν κάποιοι θα το αντιπαθήσουν κάποιοι θα περάσουν και από τις δύο φάσεις, σίγουρα δε θα περάσει αδιάφορο. Είναι γεγονός ότι 11 χρόνια είναι πολλά χωρίς νέο υλικό και οι προσδοκίες που καλλιεργούνται είναι τόσο υψηλές που δεν μπορούν να ικανοποιηθούν στο μέγιστο βαθμό.
Γι αυτό και είναι ανώφελο να συγκριθεί το νέο άλμπουμ με το "Escape" και το "Frontiers".
Το "Freedom" είναι απλά ένα στιγμιότυπο των Journey όπως η μπάντα συνθέτει και παίζει μουσική στο σήμερα. Αυτό θέλουν να μας προσφέρουν να ακούσουμε, αυτό πρέπει να κρίνουμε. Εναπόκειται στους οπαδούς και φίλους της μπάντας αν θα δώσουν αυτή την ευκαιρία…


Γιώργος Γεωργακαράκος

// Old Time Rock

// Live Favorites

// Rocktime Songs