Το Σάββατο εκείνου του αρχαίου Δεκέμβρη, από τον πληθυσμό του πάρτυ, ήμουν ο μικρώτερος - ούτε πού’ χα κλείσει τα δέκα....>>

Τα τελευταία Χριστούγεννα της δεκαετίας δεν είναι ούτε μισή βδομάδα μακριά. Πέμπτη, 21 Δεκεμβρίου ’89 Πατησίων 351, δίπλα στο σταθμό του Ηλεκτρικού «Άνω Πατήσια», απέναντι απ’ την εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας....>>

Καμία επιτυχία δεν έρχεται τυχαία. Ή, τουλάχιστον, έτσι ήταν ο κανόνας κάποτε. Τότε που οι μουσικοί δεν ήταν μόνον οπτικά βοηθήματα για να βιώνουν τα εκατομμύρια των καταναλωτών τις φαντασιώσεις τους. Ούτε ήταν τίποτε χωρίς παρελθόν προκαστασκευασμένες ρέπλικες, στοιχισμένες με το μουσικό I.Q. μιας δεδομένης εποχής. Να πώς έφτασε, ας πούμε, ο Steve Winwood στο “Back In The High Life”. Τον προγούμενο αιώνα. ...>>

Ήρθε και μ’ επισκέφθηκε μετά από χρόνια, χτες, καθώς με είχε βάλει στα σχοινιά ο πρώτος επιθετικός ύπνος μετά το καλοκαίρι. Έμοιαζε σαν έναν από κείνους τους αγγέλους στο εξώφυλλο του “Heaven And Hell” των Sabbath. Με γαλάζια κελεμπία, ακούρευτα μαλλιά και λερωμένα φτερά. Κανονικό πνεύμα, όχι οινόπνευμα....>>

Στους κύκλους της μουσικής βιομηχανίας ήταν γνωστό το δηλητηριώδες, όσο και συχνά εύστοχο, inside joke. Εκεί που ο πρώτος δίσκος έχει κάνει θραύση, μυώδης, καλυγυμνασμένος και γεμάτος ενέργεια, καταφθάνει ο δεύτερος με την πλαδαρή κοιλιά να κρέμεται και απογοητεύει τους πάντες. ...>>

Κάθε φορά που έπιανε ο Δεκέμβριος, η μουσική χρονιά έμοιαζε να αποστάζεται, πολλές φορές σε ένα και μόνο άλμπουμ, σε ένα και μόνο τραγούδι, που –χωρίς να το παίρνουμε είδηση- υπέγραφε τον τόπο και το χρόνο για πάντα. Συνήθως ήταν δίσκος, άλλοτε σε στιλπνή, άλλοτε σε κριτσανιστή ζελατίνα....>>

Παρασκευή, πρώτη ώρα. Eκκλησιασμός με πaρουσίες υποχρεωτικές, μαζί με το διπλανό Λύκειο, που μας χωρίζει μια μεσοτοιχία. Σταυροκοπιόμαστε βιαστικά και περνάμε τον πρόναο του πολυούχου, ίσια σ΄αυτή τη μυρωδιά από κερί ξεραμένο και ξύλο ποτισμένο από λιβάνι. Η λειτουργία δε θ’ αρχίσει, πριν όλος ο κόσμος χωρέσει μέσα....>>

«Δες το, εδώ ! Φαίνεται καθαρά ! Εδώ λέει “KΙLL OΖΖΥ”. Εδώ κάτω, με το αίμα!». Κρατά στα χέρια της το δίσκο και με ανησυχία μου τον γυρίζει πιάτο μπροστά μου....>>

1η Σεπτεμβρίου 1991 αργά το μεσημέρι. Μέσα σ’ ένα αρχαίο Triumph πακτωμένο με δύο ΑΕΚτζήδες, δύο Ολυμπιακούς, ένα Βάζελο οδηγό και χωρίς κανένα εισιτήριο κατευθυνόμαστε στο Καραϊσκάκη για το πρώτο μεγάλο ντέρμπυ της χρονιάς. Ολυμπιακός – ΑΕΚ. ...>>

Μέσα Νοεμβρίου του ’89, απόγευμα, Πλατεία Βικτωρίας. Οι πρώτες επίμονες βροχές έχουν κάνει την Αριστοτέλους πιο γλιστερή κι από χριστουγεννιάτικο παγοδρόμιο. ...>>