Παρασκευή

23 Δεκ

Ήρθε και μ’ επισκέφθηκε μετά από χρόνια, χτες, καθώς με είχε βάλει στα σχοινιά ο πρώτος επιθετικός ύπνος μετά το καλοκαίρι. Έμοιαζε σαν έναν από κείνους τους αγγέλους στο εξώφυλλο του “Heaven And Hell” των Sabbath. Με γαλάζια κελεμπία, ακούρευτα μαλλιά και λερωμένα φτερά. Κανονικό πνεύμα, όχι οινόπνευμα....>>

Παρασκευή, πρώτη ώρα. Eκκλησιασμός με πaρουσίες υποχρεωτικές, μαζί με το διπλανό Λύκειο, που μας χωρίζει μια μεσοτοιχία. Σταυροκοπιόμαστε βιαστικά και περνάμε τον πρόναο του πολυούχου, ίσια σ΄αυτή τη μυρωδιά από κερί ξεραμένο και ξύλο ποτισμένο από λιβάνι. Η λειτουργία δε θ’ αρχίσει, πριν όλος ο κόσμος χωρέσει μέσα....>>

Κάθε φορά που έπιανε ο Δεκέμβριος, η μουσική χρονιά έμοιαζε να αποστάζεται, πολλές φορές σε ένα και μόνο άλμπουμ, σε ένα και μόνο τραγούδι, που –χωρίς να το παίρνουμε είδηση- υπέγραφε τον τόπο και το χρόνο για πάντα. Συνήθως ήταν δίσκος, άλλοτε σε στιλπνή, άλλοτε σε κριτσανιστή ζελατίνα....>>

Ήταν ένα Σάββατο με βαριά συννεφιά και ανεκτό νέφος, σαν όλα τ΄ άλλα. 18 Νοεμβρίου 1989. Στο κέντρο της Αθήνας τα απορριμματοφόρα μάζευαν τα τελευταία απομεινάρια από την πορεία της προηγούμενης στην Αμερικάνικη Πρεσβεία, ενισχύοντας το μποτιλιάρισμα από Πολυτεχνείο, Κάνιγγος μέχρι και Σύνταγμα. ...>>

Πρώτες μέρες Νοεμβρίου του ’89, απόγευμα. Το MTV παίζει αβέρτα Phil Collins (“Another Day In Paradise”) και Lisa Stansfield (“Around The World”). Ξαφνικά το πρόγραμμα διακόπτεται από ένα έκτακτο δελτίο ‘MTV Νews’. Μια μιγάδα με τιρκουάζ λύκρα κορμάκι διαβάζει σε άπταιστα κόκνεϋ το auto-cue και ατακάρει χαμόγελο φασόν. ...>>

Παρασκευή

11 Νοέ

27 Μαρτίου του '88, αργάμισυ, πάνω στο κατάστρωμα του «Κνωσσός» που πάει για Κρήτη. Εν πλω για τις «πενταήμερες» (πολιτισμικά φορτισμένη ορολογία, μη διορθώσιμη). Λύκεια από παντού έχουν ανακατατευτεί σε παρέες της μιας βραδιάς. ...>>

Η TDK AD 90 ήρθε μέσα σε κρεμ φάκελλο αλληλογραφίας “By Air Mail”, πρώτες μέρες Νοεμβρίου του ’86. Η διεύθυνση, “28 Willoughby Road, London”, γραμμένη σε άψογα italics, από bic με χοντρή μύτη, μ’ έκανε να συντονίσω σε κλάσματα δευτερολέπτου. Με την αποστολέα είχαμε περάσει έναν Αύγουστο όλον παρατεταμένα απογεύματα μπροστά στο πικάπ, αμπελοφιλοσοφώντας και κρυφοκοιτάζοντας ο ένας τον άλλον. ...>>

Από τότε που οι έφηβοι των ‘80s αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε ότι άλλο ροκ κι άλλο ποπ, ότι το ροκ έχει παρελθόν βαρύ και βαθύ και η ποπ είναι επιφάνεια, το όνομα των Lynyrd Skynyrd το συνόδευαν μια σειρά από αλληλένδετους συνειρμούς....>>

«Θα ξαναπαίξουμε, ρε, το πιστεύω !». Ο Ντίνος Κωστάκης, αδυνατισμένος, αλλά με τη φωτιά να καίει στα μάτια του, ξανασυναντά τον «αδερφό του», τον κιθαρίστα Ηλία Λογγινίδη και τον άνθρωπο που τους βρήκε και τους έβαλε στο χάρτη σαν μπάντα, το Γιάννη Κουτουβό. Σε μια βεράντα κάπου στη Ρόδο με εκπληκτική θέα. Με το εγγονάκι του να παίζει αμέριμνο. Και τον ίδιο να αγναντεύει καθηλωμένος στην από κατασκευής στενάχωρη αναπηρική του πολυθρόνα....>>

«Μην τους κοιτάς αυτούς. Είναι πεθαμένοι και δεν το ξέρουνε». Η σιγουριά του με τάραξε. Το εξώφυλλο του δίσκου, αφημένο πρώτο στη στοίβα, πάνω στο γκρενά βελούδινο κουβερλί της τραπεζαρίας έμοιασε ξαφνικά σαν σκηνή απ΄το «Ζαφείρι και Ατσάλι». Τέσσερις τύποι κοκκαλωμένοι, σ΄ένα διάδρομο κλειστοφοβικό, με ένα πιτσιρίκι ανάμεσά τους, να έχει γυρίσει ανάγωγα την πλάτη....>>

 

// Live Favorites

// Rocktime Songs