Όπως καθένα από αυτά τα ροκ άλμπουμ που θα ακούγεται για γενιές και μάλιστα απνευστί, από το πρώτο μέχρι και το τελευταίο του κομμάτι, έτσι κι αυτό έχει τη μαγεία του, τις συνταγές, τα μυστικά και τα απόκρυφά του. Για να αναφερθείς σ΄αυτό πρέπει να υπάρχει λόγος....>>

Με τις χρονομηχανές πρέπει να τά' χει κανείς καλά. Όταν θα μπορούμε να τις παραγγείλουμε για να ξεφύγουμε απ΄το μελλοντικό παρόν που κατεργάζονται άλλοι για μας, καλό θά΄ναι να θυμόμαστε πού θέλουμε να ταξιδέψουμε πρώτα....>>

Με τα χρόνια, η γενιά των εφήβων του ’80 έχουμε μάθει ν’ ακούμε τη μουσική των ηρώων μας με την καρδιά και όχι με τα κλινικά κριτήρια της τωρινής μας ηλικίας. Επιλογή αυτοσυντήρησης, ανέπαφη από το στίγμα του «παλιμπαδισμού», της «εθελοτυφλίας» ή του «κολλήματος» που προσπαθεί να μας φορέσει η μουσική του συρμού. ...>>

Οι μουσικοί δρόμοι κατά κανόνα ανοίγονται μπροστά μας από την προφορική παράδοση. Από κουβέντες όλο πάθος και διάθεση για μοίρασμα. Φίλων, συντρόφων, μεντόρων της μιας φοράς, θάλεγε κανείς από συγγενείς γενικώς. Εξ αίματος, εκ πνεύματος ή εκ συγκυρίας. Κάτι φορές όμως συμβαίνει να ξεπετάγεται άχρονα και περίπου απροσδόκητα μπροστά μας ο ίδιος γραπτός λόγος, να μας πιάνει απ΄το χέρι και να μας οδηγεί στη μουσική....>>

Περί βινυλιακών συλλογών ο λόγος και πάλι. Κάπου μεταξύ του συλλεκτικού ελιτισμού («παίρνω μόνο τα κανονικά άλμπουμ»), της μονοδρομικής αναζήτησης του μουσικού πρωτάρη περασμένων εποχών («για να δω, έχει αυτό το καλό που άκουσα στο ράδιο;») και του τουριστικού ψαξίματος του ροκ γαλαξία («δε μου πολυαρέσουν, αλλά ας έχω μια συλλογή»), ανέτειλε και μεσουράνησε η εποχή του “best οf”....>>

Με ιστορικούς όρους -και με κάθε συγχωρητή υπερβολή- το Ιτάλια Νοβάντα υπήρξε για τον Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα το αντίστοιχο της Σικελικής Εκστρατείας για την αρχαία Αθήνα. Πολέμησε στα ιταλικά γήπεδα σκληρά, με όλες τις δυνάμεις του, αντιηρωϊκά, υπέφερε, άντεξε και τελικά προδόθηκε από τις αόρατες δυνάμεις που άλλοτε τον ανέχτηκαν και τον κολάκευσαν, όμως αυτή τη φορά είχαν προαποφασίσει να τον αδειάσουν. ...>>

Δεν ήταν ο πρώτος, ούτε ο μόνος από τη μουσική γενιά του Woodstock που στα eighties κεφαλαιοποίησε το φωτοστέφανο του πρωτοπόρου. Περισσότερες και πιο κραυγαλέες οι φορές που άλλοι, ανάλογου μ΄αυτόν ή και μεγαλύτερου βεληνεκούς, έβγαλαν αυτό το φωτοστέφανο και το απίθωσαν στο ενεχυροδανειστήριο της μουσικής βιομηχανίας. Αλλά ο μεξικάνος, χαμηλότονος και απορροφημένος συνεχώς με το να βρίσκει τρόπους να κάνει την εξάχορδη να μιλάει τη γλώσσα της ψυχής του, δεν εγκλωβίστηκε από τέτοιες φτηνές συμπληγάδες. ...>>

Είκοσι χρόνια πέρασαν από τότε που έφυγε. Αν και στην πραγματικότητα, οι μουσικές μορφές αυτού του βεληνεκούς, δεν πεθαίνουν ποτέ, απλώς σταματούν τις ζωντανές εμφανίσεις. ...>>

Στο μυαλό μιας γενιάς που όλο και μεγαλώνει, ο όρος «Champions League» αποτυπώνει μια ορολογική παραφθορά στους κανόνες μιας διοργάνωσης που έχει μέσα στα χρόνια λατρευτεί σαν θρησκεία. Του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης. Εδώ και 24 χρόνια ούτε πρωταθλητές είναι όλοι αυτοί που συμμετέχουν, ούτε κανονικό πρωτάθλημα (όλοι εναντίον όλων) είναι αυτό που διεξάγεται....>>

Υπάρχουν δύο ειδών καλοκαίρια. Αυτά που μπαίνουν με τον Ιούνιο φορτωμένο τηλεοπτικό ποδόσφαιρο κι εκείνα που λειτουργούν σαν αναγκαστική απεξάρτηση, όταν δεν υπάρχει ούτε Euro, ούτε Mundial. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, όλα τα καλοκαίρια, και τα μεν και τα δε, έρχονται στην πραγματικότητα λίγες μέρες νωρίτερα από το τέλος της Άνοιξης....>>