«Μια περιοδεία στην Ιαπωνία είναι κάτι που πάντοτε αντιμετωπίζω με ανάμικτα συναισθήματα.Το κοινό είναι ανεξαιρέτως γενναιόδωρο και σχεδόν με υπερεκτιμά, αλλά οι παγίδες εξακολουθούν να υπάρχουν:...>>

Κυριακή, 18 Φεβρουαρίου του 1990, έχω ήδη σφυρίξει πρόωρη λήξη στην εξεταστική. Το Γενικό Διοικητικό Ι, με κείνο το ροζ βιβλίο του Δαγτόγλου, το γεμάτο υποπαραγράφους και στεγνές νοήματος κατηγοριοποιήσεις, ό,τι πιο ξενεροκ έχει φέρει η Νομική μπροστά μου μετά από τρία εξάμηνα τρώει backburner πού’ ναι όλο δικό του. ...>>

H Πόλη των Αγγέλων. Η πολιτεία αυτή, η βουτηγμένη στην εμμονή της διασημότητας. H γη αυτή, η σπαρμένη πομπώδη θεάματα, μεγαλεπήβολα όνειρα, ματωμένη επιμονή και ανεκπλήρωτες υποσχέσεις. Η τσιμεντένια αυτή βαβυλωνία που κάτω από την πεισματική ηλιοφάνεια της δυτικής ακτής, κοχλάζει από ζωή, νεύρο, καλοπέραση, δοσοληψία. ...>>

Το Σάββατο εκείνου του αρχαίου Δεκέμβρη, από τον πληθυσμό του πάρτυ, ήμουν ο μικρώτερος - ούτε πού’ χα κλείσει τα δέκα....>>

Τα τελευταία Χριστούγεννα της δεκαετίας δεν είναι ούτε μισή βδομάδα μακριά. Πέμπτη, 21 Δεκεμβρίου ’89 Πατησίων 351, δίπλα στο σταθμό του Ηλεκτρικού «Άνω Πατήσια», απέναντι απ’ την εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας....>>

Καμία επιτυχία δεν έρχεται τυχαία. Ή, τουλάχιστον, έτσι ήταν ο κανόνας κάποτε. Τότε που οι μουσικοί δεν ήταν μόνον οπτικά βοηθήματα για να βιώνουν τα εκατομμύρια των καταναλωτών τις φαντασιώσεις τους. Ούτε ήταν τίποτε χωρίς παρελθόν προκαστασκευασμένες ρέπλικες, στοιχισμένες με το μουσικό I.Q. μιας δεδομένης εποχής. Να πώς έφτασε, ας πούμε, ο Steve Winwood στο “Back In The High Life”. Τον προγούμενο αιώνα. ...>>

Ήρθε και μ’ επισκέφθηκε μετά από χρόνια, χτες, καθώς με είχε βάλει στα σχοινιά ο πρώτος επιθετικός ύπνος μετά το καλοκαίρι. Έμοιαζε σαν έναν από κείνους τους αγγέλους στο εξώφυλλο του “Heaven And Hell” των Sabbath. Με γαλάζια κελεμπία, ακούρευτα μαλλιά και λερωμένα φτερά. Κανονικό πνεύμα, όχι οινόπνευμα....>>

Στους κύκλους της μουσικής βιομηχανίας ήταν γνωστό το δηλητηριώδες, όσο και συχνά εύστοχο, inside joke. Εκεί που ο πρώτος δίσκος έχει κάνει θραύση, μυώδης, καλυγυμνασμένος και γεμάτος ενέργεια, καταφθάνει ο δεύτερος με την πλαδαρή κοιλιά να κρέμεται και απογοητεύει τους πάντες. ...>>

Κάθε φορά που έπιανε ο Δεκέμβριος, η μουσική χρονιά έμοιαζε να αποστάζεται, πολλές φορές σε ένα και μόνο άλμπουμ, σε ένα και μόνο τραγούδι, που –χωρίς να το παίρνουμε είδηση- υπέγραφε τον τόπο και το χρόνο για πάντα. Συνήθως ήταν δίσκος, άλλοτε σε στιλπνή, άλλοτε σε κριτσανιστή ζελατίνα....>>

Παρασκευή, πρώτη ώρα. Eκκλησιασμός με πaρουσίες υποχρεωτικές, μαζί με το διπλανό Λύκειο, που μας χωρίζει μια μεσοτοιχία. Σταυροκοπιόμαστε βιαστικά και περνάμε τον πρόναο του πολυούχου, ίσια σ΄αυτή τη μυρωδιά από κερί ξεραμένο και ξύλο ποτισμένο από λιβάνι. Η λειτουργία δε θ’ αρχίσει, πριν όλος ο κόσμος χωρέσει μέσα....>>