Η "απομόνωση" των Toto από την επιτυχία

10/05/2020

Κατηγορία: Old Time Rock

1524

Το 1982 κυκλοφορεί το τέταρτο άλμπουμ – σταθμός, για τους Αμερικανούς ΤΟΤΟ, με τίτλο “Toto IV”. Είναι ο δίσκος που τους απογειώνει σε πωλήσεις και δημοτικότητα αφού και γίνονται ένα από τα πιο πετυχημένα γκρουπ της δεκαετίας του ’80.

 

Συνθέσεις όπως τα, "Rosanna", "Africa" και "I Won't Hold You Back" έγραψαν την δική τους ιστορία και συνεχίζουν ακόμη και σήμερα να συγκινούν τα πλήθη.
Όμως πάντα η απόσταση από την δόξα ως την απαξίωση είναι μικρή και αυτό λίγο έλειψε να πάθουν οι Toto με την επόμενη στούντιο δουλειά τους, το θαυμάσιο Isolation”.
Tα Grammy έπεφταν βροχή το 1983 με το Toto IV (άλμπουμ της χρονιάς, τραγούδι της χρονιάς, παραγωγή της χρονιάς) ενώ οι πωλήσεις μόνο στις ΗΠΑ ξεπέρασαν τα τρία εκατομμύρια αντίτυπα.
Η επιτυχία ήταν τεράστια για την μπάντα με την Columpia να είναι τρισευτυχισμένη αλλά οι αποφάσεις του γκρουπ πώς να διαχειριστούν όλο αυτό το επίτευγμα παραλίγο να τους κοστίσει ανεπανόρθωτα.
Πρώτη λάθος κίνηση ήταν να μην κάνουν παγκόσμια περιοδεία σκορπώντας απογοήτευση στους φίλους τους με συνέπεια να μην κερδίσουν ένα ακόμη μεγαλύτερο κοινό   και παράλληλα έχασαν την ευκαιρία να δημιουργήσουν ένα φανατικό πυρήνα οπαδών. Αυτή η απόφαση αποδείχτηκε κάκιστη και στοίχησε στο προφίλ των Toto ώστε να καθιερωθούν και στο ευρωπαικό κοινό που δεν είχαν το εύρος της επιτυχίας των ΗΠΑ.
Είχε προηγηθεί και άλλη μία ανόητη κίνηση με την απόρριψη από την πλευρά της μπάντας να γίνουν εξώφυλλο στο κορυφαίο αμερικάνικο περιοδικό το Rolling Stone.
Οι Toto βέβαια είχαν και τα δίκια τους για αυτή την άρνηση αφού το συγκεκριμένο περιοδικό, τους έθαβε σε κάθε κυκλοφορία τους με προσβλητικούς χαρακτηρισμούς.
Κάτι ανάλογο συνέβη με τους Toto και στην χώρα μας με το ντόπιο μουσικό περιοδικό "Ποκ και Ροκ" στην δεκαετία του ΄80. Υπήρχε μία επιθετική πολιτική από το εν λόγω περιοδικό ενάντια σε συγκροτήματα όπως οι Journey, Styx, Reo Speedwagon, Τoto και ανάλογου μουσικού ύφους (εξαιρούσαν μόνο τους Foreigner).
Μάλιστα έφτασαν σε σημείο να χαρακτηρίζουν τους Τoto “μουσικές πόρνες” (σχόλιο γνωστού παρουσιαστή του Ράδιο Αρβύλα που έγραφε τότε για το συγκεκριμένο περιοδικό) γιατί έκαναν το «λάθος» να είναι οι πιο περιζήτητοι session μουσικοί αφού μπορούσαν να συμμετέχουν μέσα στην ίδια χρονιά σε αρκετά άλμπουμ όλων των ηχητικών αποχρώσεων.
Μπορούσες λοιπόν να δεις μέλη των Toto να γράφουν και να παίζουν κομμάτια για την Aretha Franklin και τον Michael Jackson μέχρι τον Rod Stewart και τον Edgar Winter.
Αυτό το «αμάρτημα» μίας παρέας session μουσικών να διεκδικούν και προσωπική καλλιτεχνική αναγνώριση μέσω των ΤΟΤΟ ήταν ασυγχώρητη για τους εμπαθείς μουσικοκριτικούς της εποχής. Ευτυχώς όμως το κοινό είχε άλλη άποψη...



Οπότε με την χυλόπιτα που έριξαν στο Rolling Stone. χάθηκε η ευκαιρία για ανακωχή με τον τότε μουσικό τύπο των ΗΠΑ και μέσα σε όλο αυτό προστέθηκε και η αποχώρηση του μπασίστα David Hungate που δεν άντεχε τον τρόπο ζωής μιας ροκ μπάντας  και ιδιαίτερα την δημοφιλία που πρόσφερε η επιτυχία του τέταρτου δίσκου και επέστρεψε στην οικογένεια του στο Νάσβιλ.
Οι Toto αρχίζουν πλέον να σχεδιάζουν το νέο τους δισκογραφικό βήμα αφήνοντας πίσω την επιτυχία του “ΙV”. Δυστυχώς όμως έρχεται να προστεθεί  ένα ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα που θα έφερνε τα μέλη των Toto σε πολύ δύσκολη θέση. Ο νέος μπελάς ονομάζεται Bobby Kimball! Η φωνή της μπάντας.
Τα πράματα πλέον ζόριζαν απελπιστικά.

Ο Steve Lukather αποκαλύπτει για την συγκεκριμένη περίοδο τι συνθήκες είχαν δημιουργηθεί στο γκρουπ:
"Ο τρόπος ζωής του Bobby Kimball ώστε να ηχογραφήσουμε το Isolationδεν ήταν πλέον κατάλληλος για εμάς. Όταν γίνεσαι τόσο διάσημος, έχεις ταυτόχρονα πολλές ευθύνες, ειδικά στην περίπτωση του Τoto. Δεν είμαστε οι Guns 'n Roses όπου κάθε άτομο μπορεί να κάνει ότι γουστάρει και η καθημερινότητα σου να είναι ένα ατέλειωτο party. O Kimball δυστυχώς εκείνη την περίοδο δεν πήρε σοβαρά τα πράγματα με την επιτυχία και τις υποχρεώσεις της μπάντας και έδειξε μία ανευθυνότητα σε όλα τα επίπεδα. Ούτε εμείς βέβαια είμαστε τα καλύτερα παιδιά. Και ναρκωτικά παίρναμε και άλλες χαζομάρες κάναμε αλλά καταλαβαίναμε τα όρια μας.
Είμαστε στην κορυφή και ο Βobby είχε συλληφθεί για κοκαΐνη που είχε πουλήσει σε έναν μυστικό αστυνομικό με συνέπεια να κάνει, φυλακή με οπότε για ένα χρονικό διάστημα ούτε πρόβα δεν μπορούσαμε  να κάνουμε μαζί του.
Στην προσπάθεια λοιπόν να ανασυνταχθεί η μπάντα, προσλαμβάνουν νέο μπασίστα, τον Mike Porcaro (αδελφός του Jeff και του Steve Porcaro). Με τον Kimball είχαν ήδη ηχογραφήσει το μισό άλμπουμ ενώ ήταν συμμέτοχος στην συγγραφή πέντε συνθέσεων όμως η υγεία του από τα ναρκωτικά ήταν αρκετά κλονισμένη και δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στις ερμηνευτικές του υποχρεώσεις. Η μπάντα τελικά απολύει τον B. Kimball και ξεκινά το δύσκολο κομμάτι που είναι η εύρεση καινούργιου τραγουδιστή.
Η πρώτη πρόταση που έπεσε στο τραπέζι άκουγε, το όνομα του Richard Page αλλά παρότι ήθελε να συνεργαστεί και ο ίδιος  με τους, Toto τον δέσμευε τον συμβόλαιο με τους Mr. Mister, οπότε δεν προχώρησε η συνεργασία. Ανάλογη πρόταση έγινε και στον Eric Martin (Mr. Big) αλλά και με εκείνον δεν καταλήξαν σε συνεργασία. Τελικά κέρδισε η επιμονή του ντράμερ Jeff Porcaro με τον Fergie Frederiksen, που έπαιζε στους LeRoux, αλλά και παλιότερα στους Trillion.



Οι ηχογραφήσεις ξεκινούν πάλι για το Isolation και ότι φωνητικά υπήρχαν από τον Kimball διαγράφηκαν εκτός από μερικά backing vocals.
Ο Steve Lukather όμως είχε την δικιά του άποψη για το τον  Fergie Frederiksen:
«Οι ερμηνείες του ήταν μία οδυνηρή εμπειρία για εμένα. Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες που έκανε και την υπέροχη φωνή που είχε, τον είχε καταπιεί το άγχος με συνέπεια να φρικάρει και να νευριάζει συνεχώς και δυστυχώς ήταν η εποχή που δεν είχαν βρεθεί τα επιπλέον ειδικά εφε για να βελτιώνουν την φωνή στο στούντιο.
Είχαμε πανικοβληθεί τόσο με την μεγάλη επιτυχία που γνωρίσαμε αλλά και με την ξαφνική αλλαγή στα φωνητικά αφού με τον Fergie ακουγόμαστε σαν άλλο συγκρότημα. Βέβαια είχαμε προνοήσει και από τα προηγούμενα άλμπουμ και τόσο εγώ (S. Lukather) όσο και ο David Paich να ερμηνεύουμε μερικά στούντιο κομμάτια της μπάντας. Όμως η επιμονή του Jeff Porcaro να στηρίξουμε τον  Fergie Frederiksen, μας ανάγκασε να αποδεχτούμε τον Fergie στο μικρόφωνο των Toto. Η προσωπικότητα του Jeff Porcaro ήταν από μόνη της μία επιδραστική παρουσία για όλους μας. Ήταν ο πνευματικός μας γκουρού και τον σεβόμαστε απεριόριστα».
 


 
                   "Από την κορυφή στο Ιsolation"

Toν Οκτώβριο του 1984 κυκλοφορεί το “Isolation με τους Toto να έχουν τους τρεις Porcaro σε δράση, να έχουν νέο τραγουδιστή, με σχέδια για περιοδεία αλλά και τα προβλήματα να τρέχουν. Για τους περισσότερους που λατρεύουν τους Toto, το Isolation είναι από τα αγαπημένα τους άλμπουμ  και εκτός από το συνθετικό κομμάτι αξιόλογη δουλειά έχει γίνει και στο στιχουργικό.
O δίσκος αρχίζει με τον μνημειώδες "Carmen" όπου τα φωνητικά ανάμεσα στον David Paich και τον Fergie Frederiksen, εναλλάσσονται εκπληκτικά με μία ενορχήστρωση που εντυπωσιάζει.
Aκολουθεί το "Lion" κομμάτι που έχει γράψει ο B. Kimball με υπέροχο ρεφρέν και τρομερό κιθαριστικό σόλο.
Το “Stranger in Town" ήταν το σινγκλ που προώθησε η δισκογραφική, το οποίο ερμηνεύει ο κιμπορντίστας και συνθέτης της μπάντας David Paich με το ρεφρέν να ακούγεται καθηλωτικό. Μία άψογη σε όλα τα επίπεδα σύνθεση και σαξόφωνο παίζει ο Tom Scott των The Blues Brothers. Επίσης στιχουργικά είναι επηρεασμένο από το θέμα της ταινίας “Whistle Down the Wind”, στο οποίο μία ομάδα παιδιών μπερδεύουν ένα δραπέτη με τον Ιησού.
To "Angel Don't Cry" συνεχίζει να είναι στο γνωστό ύφος των Toto με τις λεγόμενες μουσικές «γέφυρες», τα δυναμικά κοψίματα και το ουράνιο ρεφρέν, να σε τρελαίνουν. Τα σόλα σε κήμπορντ και κιθάρα είναι μοναδικά και η ερμηνεία του Fergie Frederiksen, είναι εκρηκτική!
Στην μπαλάντα "How Does It Feel" συμμετέχει η London Symphony Orchestra και την ερμηνεύει ο Steve Lukather χωρίς να εντυπωσιάζει ιδιαίτερα


Η συνέχεια ανήκει στο αριστουργηματικό "Endless" που είναι, ένα από τα κορυφαία κομμάτια τους με το πιο συναρπαστικό ρεφρέν που έχουν γράψει οι Toto ποτέ. Η δυναμική ερμηνεία του Fergie Frederiksen, ακυρώνει  τα πικρόχολα σχόλα του Lukather εναντίον του.
Στο ίδιο εκπληκτικό μοτίβο και το ομότιτλο κομμάτι που είναι μία μεγαλειώδης μελωδική πανδαισία.
Ακολουθεί το "Mr. Friendly" σε καθαρά aor ύφος, με τα πλήκτρα του D. Paich να κλέβουν την παράσταση ενώ το "Change of Heart" είναι το πιο ροκ κομμάτι του άλμπουμ, με τα φωνητικά να κτίζουν σκάλες παραδείσου. Τα πλήκτρα συν ένα έξυπνο πέρασμα από την The London Symphony Orchestra, έδωσαν άλλη διάσταση στην σύνθεση.
Το άλμπουμ κλείνει με το χαριτωμένο "Holyanna" ένα party κομμάτι που θυμίζει περισσότερο Elton John.
Το “Ιsolationέγινε χρυσό στις ΗΠΑ και τριπλά πλατινένιο στην Ιαπωνία αλλά με τα δεδομένα της εποχής θεωρήθηκε εμπορική επιτυχία!
O Steve Lukather δήλωνε περήφανος για το τελικό αποτέλεσμα παρά τις γκρίνιες που έκανε, αλλά η περιοδεία που ακολούθησε ήταν τραγική αφού γήπεδα των 10 χιλιάδων θέσεων δεν μπορούσαν να τα γεμίσουν και η ευρωπαϊκή τουρνέ ακυρώθηκε. Πάντως ο μουσικός τύπος της εποχής αναγνώρισε ότι με τον Fergie Frederiksen οι Τοto έκαναν φοβερές live εμφανίσεις. Βέβαια  ο ίδιος ήταν άτυχός αφού δεν κατάφερε να μείνει στο συγκρότημα και αντικαταστάθηκε στο επόμενο δίσκο από τον Joseph Williams.
 
Υ.Γ.1: Την ίδια χρονική περίοδο οι Τοto  έγραψαν το soundtrack της κινηματογραφικής ταινίας Dune στην οποία έπαιζε ο Sting και εμπορικά ήταν σκέτη αποτυχία.
Υ.Γ.2: Το βίντεο κλιπ του "Stranger in Town" είναι συγκινητικό και πρωταγωνιστεί ο βραβευμένος με όσκαρ ηθοποιός Brad Dourif ενώ ήταν υποψήφιο στα βραβεία του MTV για καλύτερη σκηνοθεσία.
 
Φώτης Μελέτης