U2: “The Unforgettable Fire”

07/12/2017

Κατηγορία: Rocktime Songs

552

Έπρεπε να προηγηθούν τρία πετυχημένα άλμπουμ (με τελευταίο το πολιτικοποιημένο “War”) για να αποφασίσουν οι U2 να κάνουν την πλέον ενδιαφέρουσα στροφή στη μέχρι τότε (και όχι μόνο) πορεία τους.

 

Κι αφού είχαν καταφέρει να χτίσουν μια ιδιαίτερα δημοφιλή ροκ περσόνα που τη χαρακτήριζαν οι «ηρωικοί» στίχοι του Bono, τα καλογυαλισμένα κιθαριστικά θέματα του The Edge και οι εκρηκτικοί ρυθμοί από το μπάσο του Αdam Clayton και τα ντραμς του Larry Mullen Jr., αποφάσισαν ότι ήρθε η στιγμή για πιο εσωτερικές μουσικές κατευθύνσεις. Για να το πετύχουν πήραν την τολμηρή απόφαση να βγάλουνν τον Steve Lillywhite από την παραγωγή και να βάλουν στη θέση του τους Brian Eno και Daniel Lanois, ακολουθώντας αντίστοιχη τακτική των Talking Headς. Από το σημείο αυτό και μετά ήταν μοιραίο από την ψυχή του συγκροτήματος να αναδυθούν και κάποια άλλα στοιχεία που έμελε να εμπλουτίσουν τον κλασικό ροκ χαρακτήρα του.
Πριν καλά καλά κυκλοφορήσει το νέο άλμπουμ, ο Eno διατυμπάνιζε στις συνεντεύξεις ότι με αυτή τη δουλειά θα ξανασυστήνονταν οι U2 στο κοινό τους. Κάτι που ξεκάθαρα κατάφεραν.
Την 1 Οκτωβρίου του 1984 οι Ιρλανδοί παρουσίασαν το αποτέλεσμα της κατά τα φαινόμενα ετερόκλητης συνεργασίας τους με τους Eno και Lanois.
Ένα αποτέλεσμα που έφερε πέρα ως πέρα τη σφραγίδα των τελευταίων φροντίζοντας να δώσουν αυτό που ο Bono δήλωσε στο εναρκτήριο τρακ του δίσκου: η γη κινείται στη διάσταση του φανταστικού. Οι τελευταίοι φρόντισαν να σφραγίσουν  ήταν και οι κύριοι ένοχοι για τις αρετές αυτού του άλμπουμ. Οι απαραίτητες πινελιές των παραγωγών σε συνδυασμό με τις εμπνεύσεις των μελών, τα έγχορδα του Ιρλανδού τζαζ μουσικού Noel Kelehan και τον τόπο δημιουργίας και ηχογραφήσεων του άλμπουμ (κυρίως στο κάστρο Slane, έξω από το Δουβλίνο) έφεραν σε πέρας ένα συνονθύλευμα συνθέσεων μιας μυστηριακής ενέργειας και παραμυθένιας ατμόσφαιρας, κατευθείαν βγαλμένης από παγωμένο μεσαιωνικό κάστρο.  
Αποκορύφωμα των προθέσεων στο συγκεκριμένο άλμπουμ είναι αναμφίβολα το ομώνυμο τρακ, τέταρτο στη σειρά και το δεύτερο σίνγκλ από το άλμπουμ που κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1985, φτάνοντας έως τη θέση Νο 6 του UK Singles Chart.
 


Το ξεκίνημα ξεχωριστό, αιθέριο, με τις φωνές γλάρων, δείχνει ξεκαθαρίζει τις προθέσεις.  Από τα πρώτα δευτερόλεπτα καθίσταται σαφές ότι εδώ δεν θα ακούσουμε τους U2 που ξέραμε μέχρι τότε. Αναπάντεχα στα πρώτα δευτερόλεπτα του κομματιού (από το :04 έως το :07 δευτερόλεπτο), τα ντραμς του Larry Mullen Jr. χτυπάνε πολύ νωρίς. Η αντίδρασή του άμεση και γλαφυρή, μουρμουρίζοντας “sh**t. Και στο :22 μπαίνουν τα ντραμς εκεί που έπρεπε. Εσκέμμενα (σχεδόν ιδιοφυώς θα έλεγα) το λάθος δεν εξαλείφθηκε ποτέ και αφέθηκε να ακούγεται ακόμη και στις συλλογές best of του συγκροτήματος. Και μετά έρχεται η απόδειξη ότι αυτό το κομμάτι έχει ίσως την καλύτερη ενορχήστρωση στη δισκογραφία των U2. Ο Bono αρχίζει να «ζωγραφίζει» και οι στίχοι σφυροκοπούν. Και η κορύφωση δεν αργεί να έρθει μέσα από το επαναληπτικό ριφ στα πλήκτρα, τη δεμένη μπασογραμμή του Clayton και τις «αρμονικές» του The Edge. Όλα τα στοιχεία μοιάζουν να έδεσαν για να βγάλουν ένα ασίγαστο πάθος που ξεσπά σταδιακά αλλά σταθερά.
 
Τίποτα από τα παραπάνω όμως δεν παραπέμπει στην πηγή έμπνευσης της σύνθεσης. Μόνο ο τίτλος. Οι U2 κατά τη διάρκεια περιοδείας τους το 1983 για την προώθηση του The War”, είχαν επισκεφτεί το Μουσείο Ειρήνης (Peace Museum) στο Σικάγο.
Εκεί βρισκόταν και μια έκθεση ζωγραφικής με θέμα τα θύματα του βομβαρδισμού στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στον ίδιο χώρο βρίσκονταν και μία έκθεση με θέμα τον Martin Luther King, που επίσης αποτέλεσε το έναυσμα για το κομμάτι Pride (In The Name Of Love)”. Συνειρμικά βρέθηκε ο τίτλος πριν ακόμη από την όποια σύνθεση.
Πάντως παρά την πηγή έμπνευσης και τη θεματική του τίτλου, πουθενά δεν γίνεται αναφορά σε πόλεμο με τη χρήση πυρηνικών ούτε καν στην ύπαρξη φωτιάς. Αντιθέτως, η εκτεταμένη χρήση των συνθς και των εγχόρδων που παντρεύονται με μια ευφάνταστη μαεστρία, δίνει ένα λαμπερό μουσικό διαμάντι, που στραφταλίζει όπως ο παγετώνας κάτω από το δυνατό φως του ήλιου.
Το video του κομματιού γυρίστηκε τον Ιανουάριο του 1985, με σκηνοθέτη τον Meiert Avis και παραγωγούς τους James Morris και Michael Hamlyn. Ως τόπος επιλέχτηκε η Σουηδία για να εξασφαλιστεί το απαραίτητο χιονισμένο τοπίο. Στο clip χρησιμοποιηθήκαν οι κατάλληλες φωτογραφικές τεχνικές που θα αποτύπωναν τα ίχνη από το φως των κινούμενων αντικειμένων, αλλά και την κυκλοφοριακή κίνηση και τις βόλτες του κόσμου στα πάρκα. Στο πλάνο μπαίνουν εμβόλιμες οι φιγούρες των μελών της μπάντας, όπως περπατούν στο χιόνι και μετά σε ένα μπλε φωτισμένο βιομηχανικό κτήριο, όπου o Bono και ο Larry παίζουν σε ένα σκοτεινό δωμάτιο.
 

Το The Unforgettable Fire από μια θεωρητική σκοπιά ήταν δύσκολο να παιχτεί live. Όχι όμως μόνο βρέθηκε η δίοδος για να γίνει, αλλά ο Bono το ερμήνευε με ένα  ειλικρινές πάθος που δεν μας έχει είναι αλήθεια συνηθίσει. Η παρθενική live ερμηνεία του έγινε στο τέταρτο σόου στα πλαίσια της περιοδείας "The Unforgettable Fire", στις 2 Σεπτεμβρίου του 1984, στην πόλη Auckland της Ν. Ζηλανδίας. Και από τότε αναδείχθηκε σε σταθερή αξία, στα πολυάριθμα live του συγκροτήματος από την Lovetown Tour του 1989 και την περιοδεία The Joshua Tree έως την U2 360° Tour του 2009. Και το 2011 μέλη του fan club των U2 είχαν την ευκαιρία να αναδείξουν μέσα από ψηφοφορία τα 22 κομμάτια που θα συμπεριλαμβάνονταν σε ένα διπλό live άλμπουμ με τον τίτλο U22.
Το Unforgettable Fire τα κατάφερε να μπει στην τελική track list, όπως ηχογραφήθηκε σε live στο Gothenburg, στη Σουηδία, στις 31 Ιουλίου του 2009.
Όπως και να ΄χει η ιστορία της σύνθεσης αυτής, το πιο ενδιαφέρον σημείο της παραμένει η πρωτοτυπία της και η μετουσίωσή της με ένα εκρηκτικό, φλογερό κυριολεκτικά τρόπο που σπάνια έχουν επιδείξει οι U2 στην κατά τα άλλα αξιοσημείωτη πορεία τους. Πάντα όμως θα έχουν αυτή τη φλόγα να ξεπηδά από τη δισκογραφία τους, όπως ακούμε τον Bono στη live εκτέλεση να μας προτρέπει να τη βιώσουμε: “Welcome to unforgettable fire” …

Μαρία Γεωργιάδου


// Live Favorites

// Rocktime Songs