Europe: Worst to Best

12. Bag of bones (2012): Μπορεί η παραγωγή του Kevin Shirley να ήταν αψεγάδιαστη, αν και μουντή και οι ίδιοι οι Europe να το αγαπάνε πολύ περισσότερο απ’ ότι εγώ, αλλά το άλμπουμ παραήταν blues για τα γούστα μου.  Προφανώς και υπάρχουν όμορφα τραγούδια σ’ αυτό (Bag of bones, Firebox, My woman my friend), αλλά υπάρχουν και τραγούδια που έχω να τ’ ακούσω από το 2012. Αν ποτέ θελήσω ν’ ακούσω blues, θα προτιμήσω Joe Bonamassa.

Υπήρξε η αρχή μιας «άτυπης» 70’s τριλογίας και προφανώς στην πορεία το βρήκαν πολύ καλύτερα, αυτό που ήθελαν να κάνουν. Ένας φόρος τιμής σ’ αυτά που τους έκαναν ροκάδες, βάζοντας τη δική τους σφραγίδα…

11. Europe (1983): Υπάρχουν κάποιοι «παράξενοι», που δεν ενδιαφέρονται, για παραγωγές, ήχους, μόδες, πωλήσεις κλπ και επικεντρώνονται μόνο στις συνθέσεις και στο παίξιμο. Αυτοί οι «παράξενοι» το θεωρούν ένα από τα καλύτερα άλμπουμ που έχουν βγάλει ποτέ οι Europe.  Ο τρόπος γραψίματος είναι early 80’s, με ξεκάθαρες επιρροές από το NWOBHM. Ενώ είναι προφανές το απαράμιλλο ταλέντο τους (ειδικά του Norum), αλλά ακόμα πιο προφανής η αναζήτηση της ταυτότητας τους. O Tempest είναι ακόμα περισσότερα συνθέτης και λιγότερο τραγουδιστής. Άλλωστε ήταν 18 χρονών όταν το έγραψαν. Αν η παραγωγή δεν ήταν εντελώς ακατέργαστη (σχεδόν demo) θα είχε πολύ πιο υψηλή θέση στα γούστα μου.

10. Prisoners in Paradise (1991): Ξέρω πως οι λάτρεις των 80’s Europe, διαφωνούν οριζοντίως και καθέτως, ωστόσο στο μυαλό μου οι Σουηδοί είναι η επιτομή του ευρωπαϊκού hard rock.  Ωστόσο το Prisoners είναι μακράν το πιο αμερικάνικο άλμπουμ, που έχουν βγάλει ποτέ. Συμφωνώ πως ο Kee Marcello και η παραγωγή κυριολεκτικά τα σπάνε, αλλά στ’ αυτιά μου πολλά από τα τραγούδια που τελικά δεν μπήκαν στο άλμπουμ, ήταν πολύ καλύτερα απ’ αυτά που προτιμήθηκαν από την τρισκατάρατη εταιρεία τους.

Μάλλον ήταν περισσότερο Europe!!! Prisoners in Paradise και Girl from Lebanon είναι τα τραγούδια που λατρεύω από το άλμπουμ. Τυχαίο πως και τα δύο τα έγραψε μόνος του ο Tempest;

9. Start from the Dark (2004): Το άλμπουμ – ως δήλωση – πίσω στο 2004, μετά από 13 χρόνια δισκογραφικής απουσίας, ήταν κυριολεκτικά αυτό που έπρεπε. H δήλωση τους αποτυπώνεται τέλεια, όσον αφορά το συνθετικό και εκτελεστικό κομμάτι. Υπάρχουν στο άλμπουμ αρκετές ωραίες ιδέες και ο Norum κυριολεκτικά ήταν θηρίο ανήμερο, εκείνη την εποχή (ειδικά live)… Ωστόσο ήταν πολύ μεγαλύτερο απ’ ότι έπρεπε σε διάρκεια, με αποτέλεσμα να υπάρχουν και αρκετές βαρετές στιγμές. Επίσης η παραγωγή δεν ήταν αυτή που θα περίμενε κανείς. Europe χωρίς πλήκτρα, δεν είναι Europe…

8. Last look at Eden (2009): Προφανώς και είναι το πιο 80’s άλμπουμ της νέας εποχής. Προφανέστερα έχει μερικά από τα πιο κλασικά πλέον κομμάτια τους. Όμως κατά τη γνώμη μου, είναι το λιγότερο ισορροπημένο άλμπουμ των Europe, και αυτό αφορά όλες τις περιόδους τους. Από την μια έχει τα μελωδικά έως και συμφωνικά Last look at eden, New Love in town, In my time και το ΚΟΡΥΦΑΙΟ No stone unturned και από την άλλη έχει αποτυχημένους blues και alternative πειραματισμούς ( U Devil U, το Mojito Girl και το Run with the Angels). Η ποιοτική διαφορά είναι χαοτική. Επίσης η ηχοληψία του είναι σε μέτριο επίπεδο για τα δεδομένα της μπάντας.

7. War of Kings (2015): Αδικώ ξεκάθαρα το άλμπουμ, καθώς ακόμα και σήμερα το ακούω πολύ συχνά και εξακολουθεί να ακούγεται στ’ αυτιά μου τόσο μεγάλο, όσο και την εποχή που πρωτοβγήκε.

Η βαριά 70’s  Sabbathική ατμόσφαιρα είναι στιγμές που κάνει το άλμπουμ μαγικό. Είναι και στιγμές όμως που αναπολείς την ξεγνοιασιά των 80’s. Αυτό και το Walk the earth, θα μπορούσαν με τις σχετικές προσθαφαιρέσεις, να αποτελούν ένα άλμπουμ, αφού μοιάζουν πολύ και στην παραγωγή και στον τρόπο σύνθεσης και στις ενορχηστρώσεις.

6. Secret Society: Το πιο αμφιλεγόμενο και πιο heavy άλμπουμ σε όλη την καριέρα τους. Ενδεχομένως να το έχω βάλει πιο ψηλά απ’ ότι αξίζει, λόγω προσωπικών βιωμάτων…

Εδώ η μπάντα έπαιξε σχεδόν alternative… Κατά ένα περίεργο τρόπο, θεωρώ πως τους πήγαινε περισσότερο από το blues του Bag of Bones. Εκτελεστικά τα σπάνε και οι πέντε, ενώ το άλμπουμ δεν έχει ούτε ένα μέτριο τραγούδι (σε σύγκριση με το Start from the dark).  Απλά δεν είναι καθόλου εμπορικό και αυτό χάλασε πολλούς. Let the children play και Devil sings the blues κλέβουν την παράσταση. Δύο από τα πολύ πολύ αγαπημένα μου τραγούδια τους.

5. Walk the Εarth: Αν έβγαζαν μόνο τα 4 πρώτα τραγούδια του άλμπουμ και το Turn to dust, θα μιλάγαμε για ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ. Αν το Pictures είχε άλλα 3 λεπτά  με το Norum να αυτοσχεδιάζει, θα ήταν το αγαπημένο μου τραγούδι της νέας εποχής. Όχι ότι υστερούν τα υπόλοιπα τραγούδια, αλλά ακόμα και σήμερα, όταν θέλω ν’ ακούσω Europe της νέας εποχής, ακούω μονοκοπανιά αυτά τα 5 τραγούδια. Σε σχέση με το War of kings, η 70’s Sabbathική  ατμόσφαιρα έχει δώσει τη θέση της σε μια πιο prog αισθητική με επιρροές από Bowie, Pink Floyd και Beatles της Abbey road εποχής τους, γι’ αυτό και μ’ αρέσει λίγο περισσότερο…

4. Come this Madness: Το Come This Madness δεν είναι ένα άλμπουμ  που προσπαθεί να μας θυμίσει πόσο σπουδαίοι ήταν κάποτε οι Europe. Είναι ένα άλμπουμ που μας δείχνει πόσο σπουδαίοι είναι σήμερα. Σίγουρα δεν είναι επιστροφή στα 80’s όπως είχαν αφήσει να υπονοηθεί πολλές φορές τα τελευταία χρόνια και αυτό θύμωσε κάποιους die hard οπαδούς της 80’s era. Είναι όμως οι Europe του 2026 που θυμούνται τους Europe των 80’s χωρίς να προσπαθούν να γίνουν ξανά εκείνοι. Η παραγωγή μαζί μ’ αυτή του Prisoners in Paradise και του Secret Society είναι η καλύτερη που είχαν ποτέ.

Το νέο άλμπουμ είναι πομπώδες και δραματικό. Είναι συναισθηματικό. Είναι βαρύ όταν πρέπει, μελωδικό όταν χρειάζεται. Και όπως έγραψα στην κριτική του άλμπουμ, αν το "The Final Countdown" ήταν κάποτε η μουσική ενός μέλλοντος που ερχόταν, το "Come This Madness" είναι η μουσική ενός παρόντος που πρέπει να αντιμετωπίσουμε.

3. The Final Countdown: Και φτάνουμε στο άλμπουμ, το οποίο είναι υπεύθυνο για το γεγονός ότι μια χούφτα τύποι από την Ελλάδα ασχολούνται με μια μπάντα από τα βόρεια προάστια της Στοκχόλμης, που έκανε επιτυχία πριν 40 χρόνια.

Το γνωστό τραγούδι, πλέον έχει φτάσει τις 1,5 δις προβολές στο youtube. Δηλαδή μια Κίνα και κάτι ψιλά. Σίγουρα – πλέον – δεν είναι το αγαπημένο μου άλμπουμ τους, αλλά με τα χρόνια άρχισα να εκτιμώ πολύ περισσότερο τα λιγότερο γνωστά τραγούδια του άλμπουμ Ninja, Heart of stone, Love chaser, On Broken wings…

Καθαρά μουσικά, αν το άλμπουμ είχε άλλη μίξη, θεωρώ πως η μπάντα θα είχε την ίδια επιτυχία, χωρίς να χρειαστεί να διαλυθεί για 13 χρόνια, για να αποκαταστήσει τη φήμη της.

2. Out of this World: Πιστεύω πως αν το συγκεκριμένο άλμπουμ είχε την παραγωγή του Prisoners in Paradise και είχε γίνει διαφορετική επιλογή singles (Sign of the times, Ready or not και Tomorrow) θα πούλαγε περισσότερα αντίτυπα από το Final Countdown. Πολύ καλύτερο ΓΕΝΙΚΑ από το άλμπουμ που τους έκανε τεράστιους -  έστω και για λίγο – με έναν Kee Marcello να παραδίδει μαθήματα κιθάρας (μετά τον Malmsteen, ο καλύτερος τεχνικά metal κιθαρίστας που έχω ακούσει ποτέ) και έναν Mic Michaeli να δείχνει πόσο υποτιμημένος μουσικός παραμένει.  Ακόμα και σήμερα είναι το άλμπουμ που ακούω περισσότερο, απ’ οποιοδήποτε άλμπουμ της πρώτης εποχής, παρόλο που είμαι οπαδός του John Norum.

1. Wings of Tomorrow: No filler, all killer… Όλα στο 10… Και ταχύτητα και σκληράδα και μελωδικότητα και συνθέσεις. Μα πάνω απ’ όλα η εύρεση της ταυτότητας. Εδώ οι Europe τα κάνουν όλα ΤΕΛΕΙΑ. Εκεί που λάμπουν μαζί και ο Tempest και ο Norum. Εκεί που οι συνθέσεις είναι ΟΛΕΣ απίστευτες και ΕΥΤΥΧΩΣ εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους.
Εκεί που το rhythm section (sorry Ian) φτάνει σε πολύ υψηλά επίπεδα (επηρεασμένο από Rush και Rainbow).
Εκεί που η μέτρια παραγωγή έρχεται σε δεύτερη μοίρα, αφού ο τσαμπουκάς, το συναίσθημα, το ταλέντο και η οργή ξεχειλίζουν και βάζουν φωτιά στα φθηνά (αναλογικά με άλλες παραγωγές των 80’s) μηχανήματα των Polar Studios (ιδιοκτησίας των ΑΒΒΑ) της Στοκχόλμης.
Φίλε αναγνώστη κλείσε τα μάτια, βάλε ακουστικά στ’ αυτιά σου ή διώξε την οικογένεια, βάλε το Wings of tomorrow τέρμα και ξεκίνα…

Αριστοτέλης Βασιλάκης