Loverboy: Ακούγοντας ξανά το "Get Lucky" και η τραγική ιστορία με το κόκκινο δερμάτινο παντελόνι

Μετά την εμπορική επιτυχία του πρώτου τους ομώνυμου άλμπουμ, οι Kαναδοί μπήκαν στο στούντιο με τον κορυφαίο παραγωγό Bruce Fairbairn και τον μηχανικό ήχου Bob Rock (ο οποίος αργότερα έκανε την παραγωγή στο Black Album των Metallica) συνδυάζοντας τα σκληρά κιθαριστικά ριφ του Paul Dean, τα εμπνευσμένα συνθεσάιζερ του Doug Johnson και την συναρπαστική φωνή του Mike Reno.

Tο album ξεκινά με το "Working for the Weekend" και γράφτηκε από τον κιθαρίστα Paul Dean καθώς περπατούσε σε μια παραλία (ημέρα Τετάρτη) και παρατηρούσε ότι δεν υπήρχε πολύς κόσμος και όσοι περπατούσαν εκείνη την ώρα ήταν καταθλιπτικοί περιμένοντας απλώς το Σαββατοκύριακο για να ζήσουν. Η κουδούνα του ντράμερ Matt Frenette δίνει το έναυσμα ώστε να απολαύσουμε ένα χορευτικό aor/rock κομμάτι όπου όλη η πεντάδα αποδίδει με κέφι και ενέργεια έναν μικρό μελωδικό ύμνο. Ακολουθεί το "When It's Over" που δείχνει περίτρανα τη συνθετική ωριμότητα και το ερμηνευτικό μεγαλείο του Reno με τα υψίφωνα backround φωνητικά της Καναδέζας Nancy Nash να συμπληρώνουν τη σπαρακτική ερμηνεία του. 

"You won't be lonely, You won't be lonely when it's over

You won't be lonely (you), When it's over"

Το κομμάτι είναι δομημένο σε μία "σκοτεινή" ατμόσφαιρά από τα συνθεσάιζερ του Doug Johnson, με το μπάσο του Scott Smith και τα ντραμς του Matt Frenette να συνοδεύουν σε έναν αργό, βαρύ αλλά επιβλητικό ρυθμό.

Έπεται το "Jump" που κινείται σε ένα αρκετά πιο γρήγορο και up-tempo ρυθμό σε σχέση με το "When It's Over", ακολουθώντας ένα AOR/New Wave ύφος και η έκπληξη είναι εδώ, ότι την σύνθεση συνυπογράφουν οι Bryan Adams και Jim Vallance. Το κιθαριστικό σόλο στο φινάλε με το μπάσο να βογγά δίνει μία πιο ροκ απόχρωση στο "Jump".

Η συνέχεια ανήκει στο καταπληκτικό "Gangs in the Street". Ένα ακόμη κλασικό Loverboy κομμάτι με τονισμούς σε αργό τέμπο με τα σκοτεινά πλήκτρα του Doug Johnson να δημιουργούν μία νεφελώδη ατμόσφαιρα με το κομμάτι να ανεβαίνει σιγά-σιγά λόγω της θαυμάσιας θεατρικής ερμηνείας του Reno ειδικά στο ρεφρέν. Οι στίχοι του τραγουδιού περιγράφουν τη γεμάτη ένταση, απειλητική ατμόσφαιρα των κακόφημων δρόμων της πόλης τη νύχτα.

Το "Emotional" ξεφεύγει από τον κυρίαρχο ήχο της μπάντας και κινείται σε ένα party rock n roll ρυθμό με τον Paul Dean να έχει αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο στα φωνητικά έχοντας μία southern χροιά στην ερμηνεία του. Το "Lucky Ones" ξεκινά με τον απόλυτο new wave intro στα πλήκτρα αλλά με το που μπαίνει η φωνή του Reno, το κομμάτι μεταμορφώνεται σε μία δυναμική ροκ σύνθεση. Ξεσηκωτικό ρεφρέν, απίθανο κιθαριστικό σόλο και ένα ρυθμικό υπόβαθρο στιβαρό και παθιασμένο απογειώνουν μοναδικά όλη την σύνθεση.

Το "It's Your Life" έχει μία sixties διάθεση και παντρεύει πετυχημένα τις new wave/aor μελωδίες ενώ το συμπαθητικό "Watch Out" συνεχίζει κι αυτό σε μελωδικό τέμπο χωρίς εκρήξεις και άλλου είδους ενορχηστρωτικές εκπλήξεις.

Το άλμπουμ κλείνει με το "Take Me to the Top" που ξεκινά με μία από τις πιο δυναμικές μπασογραμμές των '80s από τον μακαρίτη Scott Smith με τον Dean να ερωτοτροπεί σε όλο το κομμάτι με την κιθάρα του. Η ενέργεια του τραγουδιού ήταν τόσο έντονη που χρησιμοποιήθηκε αργότερα στο soundtrack της δημοφιλούς teenage comedy ταινίας "Class" (1983) με τον Rob Lowe και την Demi Moore. Επιπρόσθετα στην ειδική remastered έκδοση του "Get Lucky" το 2006 υπάρχουν επιπλέον τρεις άγνωστες συνθέσεις συνθέσεις συν την demo εκτέλεση του "Working for the Weeken". Συνοπτικά υπάρχουν το ολιγόλεπτο και αδιάφορο "I Told You So", το αδικημένο και θαυμάσιο "Boy Likes the Girl" καθώς και το ροκενρολάδικο "Your Town Saturday Night".

                              Η τραγική ιστορία με το εξώφυλλο

Όταν οι Loverboy κυκλοφόρησαν το "Get Lucky" το 1981, είχαν παράληλα ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα και πολυσυζητημένα εξώφυλλα στην ιστορία της rock. Ένα εξώφυλλο που για δεκαετίες έκρυβε ένα μεγάλο μυστήριο και, δυστυχώς, μια τραγική ανθρώπινη ιστορία.

Η πραγματική ιστορία του εξωφύλλου, την αποκάλυψε το 2013 ο διάσημος φωτογράφος David Michael Kennedy. Για πολλά χρόνια, οι θαυμαστές ήταν σίγουροι ότι τo περίφημo, υπερβολικά στενό κόκκινo δερμάτινo παντελόνι της φωτογραφίας ανήκαν στον τραγουδιστή Mike Reno ή στον κιθαρίστα Paul Dean και παράλληλα η  ίδια η μπάντα άφηνε σκόπιμα αυτόν τον μύθο να συντηρείται για λόγους image θυμίζοντας λιγάκι το εξώφυλλο του άλμπουμ των Rolling Stones, με τίτλο "Sticky Fingers (1971) ενώ στις συναυλίες φόραγαν πολλές φορές κόκκινα δερμάτινα παντελόνια (διατηρώντας το μύθο).

Η πραγματική αλήθεια όμως ήταν πολύ διαφορετική και συγκεκριμένα: Κατά τη διάρκεια της φωτογράφισης στη Νέα Υόρκη, ο Kennedy είχε αγοράσει ένα αυθεντικό κόκκινο δερμάτινο παντελόνι. Ωστόσο, το ρούχο αποδείχθηκε τόσο απίστευτα στενό που κανένα από τα επαγγελματία μοντέλα (άνδρες ή γυναίκες) που είχαν προσληφθεί δεν μπορούσε να χωρέσει σε αυτό. Για να μη χαθεί η φωτογράφιση, ο Kennedy πήρε μια αυθόρμητη απόφαση και ζήτησε από την 13χρονη τότε κόρη του, Tymara Kennedy, να δοκιμάσει το παντελόνι. Καθώς ήταν μικροκαμωμένη, το παντελόνι της ταίριαξε γάντι. Στο οπισθόφυλλο του δίσκου, το μοντέλο αναφέρεται κρυπτικά μόνο με τα αρχικά "T.K.". Το χέρι που φαίνεται να αγγίζει την πίσω τσέπη του παντελονιού σχηματίζοντας το σήμα της νίκης ("V") δεν ανήκει σε μέλος της μπάντας, αλλά σε ένα εντελώς διαφορετικό, άνδρα μοντέλο που επιστρατεύτηκε για να δώσει την απαραίτητη rock 'n' roll προκλητικότητα. Η Tymara Kennedy δεν ασχολήθηκε ποτέ ξανά με το μόντελινγκ και δυστυχώς, η μοίρα της επιφύλασσε ένα πολύ σύντομο νήμα ζωής, καθώς έχασε τη ζωή της σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα το 1991, σε ηλικία μόλις 22 ετών. Μετά από αυτό το τραγικό γεγονός, το εξώφυλλο του "Get Lucky" απέκτησε μια εντελώς νέα, συγκινητική σημασία. 

Τέλος για την ιστορία το "Get Lucky" έφτασε στο Νο. 7 του αμερικανικού Billboard 200 και παρέμεινε στα charts για περισσότερα από 2 χρόνια ενώ έγινε 4 φορές πλατινένιο στις ΗΠΑ και 3 φορές πλατινένιο στον Καναδά. Επίσης χάρισε στο συγκρότημα 6 βραβεία Juno (τα καναδικά Grammys) μέσα σε μία μόνο χρονιά (1982), ένα ρεκόρ που κράτησε για δεκαετίες

Φώτης Μελέτης