Diamond Rain: "Chapter One"

Παράλληλα αντλεί από τη μελωδική υπερβολή του arena rock, τα λαμπερά synths των ’80ς, την ευαισθησία του AOR και τις πιο εκκεντρικές πλευρές της pop-rock αισθητικής. Το αποτέλεσμα είναι ένα άλμπουμ που δεν αρκείται σε μια ασφαλή αναπαραγωγή γνώριμων συνταγών, αλλά επιχειρεί να συνδυάσει διαφορετικές μουσικές γλώσσες σε μια ενιαία, αναγνωρίσιμη ταυτότητα. Η μπάντα παρουσιάζεται μέσα από μια μυστηριώδη, θεατρική περσόνα μιας και στο επίκεντρο βρίσκεται ο μασκοφόρος τραγουδιστής και πληκτράς The High Priest, πλαισιωμένος από τον Arch Lector και τους The Faithful Disciples. Η επιλογή αυτή παραπέμπει αναπόφευκτα στη σύγχρονη παράδοση των συγκροτημάτων που χρησιμοποιούν μυστικισμό, συμβολισμούς και σκηνικούς χαρακτήρες, αλλά το ουσιαστικό ερώτημα δεν είναι πόσο εντυπωσιακή είναι η εικόνα τους. Είναι αν πίσω από αυτήν υπάρχουν τραγούδια που αντέχουν στην επαναλαμβανόμενη ακρόαση.

Στην περίπτωση των Diamond Rain, η απάντηση είναι σε μεγάλο βαθμό θετική. Οι βασικές αναφορές του "Chapter One" κινούνται ανάμεσα στο μελωδικό rock των τελευταίων δεκαετιών ενώ θυμίζουν έντονα τους πολυαγαπημένους The Night Flight Orchestra και τους Ghost κι αυτό είναι ιδιαίτερα χρήσιμο για να κατανοήσουμε τη λογική του δίσκου. Άλλωστε το AOR δεν είναι μόνο η μεγάλη μελωδία, η γυαλισμένη παραγωγή και το ρεφρέν που μένει στο μυαλό αλλά είναι η ικανότητα μιας μπάντας να κατασκευάζει τραγούδια με χαρακτήρα, να συνδυάζει διαφορετικά ηχοχρώματα και να δημιουργεί μια ξεχωριστή ατμόσφαιρα. Οι Diamond Rain στο "Chapter One" το εφαρμόζουν με αξιοσημείωτη αυτοπεποίθηση.

Το άλμπουμ λοιπόν ανοίγει με το "Naked City" που λειτουργεί ως ιδανική δήλωση προθέσεων. Οι Diamond Rain παρουσιάζουν εξαρχής τη μεγαλοπρεπή πλευρά τους, με έμφαση στη μελωδία, στη δυναμική της κιθάρας και σε ένα ρεφρέν σχεδιασμένο για να κολλάει στο μυαλό. Το "Naked City" διαθέτει εκείνη την αίσθηση του κλασικού arena rock που θα μπορούσε να είχε βρει τη θέση του σε μια παραγωγή των ’80ς, χωρίς να ακούγεται απλώς σαν αναπαραγωγή του παρελθόντος.

Ακολουθεί η σύνθεση "I Need Love" που κοσμείται από έντονα στοιχεία Synth-pop, New Wave, και ’80ς Pop Rock έρχεται η πρώτη μεγάλη έκπληξη και το συγκεκριμένο κομμάτι στρέφεται προς τον χορευτικό ήχο των αρχών των ’80ς. Η αναφορά στους A Flock of Seagulls" και πρώιμων Simple Minds είναι εύστοχη ως προς την αισθητική των πλήκτρων και την ηλεκτρονική ατμόσφαιρα. Το φανταστικό "Saviour (Minutes Away)" ανεβάζει την ένταση και αξιοποιεί στο έπακρο τη δραματική πλευρά των Diamond Rain. Οι ομαδικές φωνές, οι αρμονίες και τα πλήκτρα ενισχύουν την αίσθηση ενός μεγάλου, σχεδόν κινηματογραφικού ρεφρέν. Πρόκειται για ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα του τρόπου με τον οποίο η μπάντα συνδυάζει την αμεσότητα του AOR με τη θεατρικότητα. Το "Heroes" θυμίζει αρκετά συνθέσεις των The Night Flight Orchestra με τα πλήκτρα να δημιουργούν ένα απίθανο feeling και έπεται το "Spiritual Revolution" που είναι συνδυασμός εμπνευσμένων κιθαριστικών θεμάτων, εντυπωσιακών πλήκτρων και μεγαλοπρεπέστατου ρεφρέν και αναδεικνύει την πιο φιλόδοξη πλευρά της παραγωγής. Ιδιαίτερη αναφορά έχει γίνει στο solo των πλήκτρων, που προσφέρει ένα από τα αξιομνημόνευτα οργανικά σημεία του δίσκου.

Το "Rosalie Hillsong" είναι ίσως το πιο παιχνιδιάρικο τραγούδι του "Chapter One". Ξεκινά με χαρακτηριστική μπασογραμμή και περνά σε ένα υβρίδιο glam rock, χορευτικού ρυθμού και pop μελωδίας. Η αισθητική του παραπέμπει στην εποχή κατά την οποία οι KISS μπορούσαν να συνδυάσουν τη θεατρική rock εικόνα τους με disco επιρροές και εξαιρετικά εμπορικά ρεφρέν. Εδώ το rock δεν φοβάται να χορέψει. 

Ακολουθεί το "Alistah" και η ατμόσφαιρά του, παραπέμπει περισσότερο στους μελωδικούς Blue Öyster Cult, με σκοτεινές, υπερφυσικές αναφορές και μια αίσθηση μυστηρίου που ταιριάζει απόλυτα στη σκηνική μυθολογία της μπάντας. Το τραγούδι ξεκινά με γρήγορες, ρυθμικά έντονες φράσεις, αλλά στη συνέχεια αλλάζει κατεύθυνση, με μια αισθητή μετατόπιση στον ρυθμό και στο ύφος του ρεφρέν με το κιθαριστικό solo επίσης να ξεχωρίζει.

Το "The Key" ακούγεται ακόμη πιο ποπ με τα αρμονικά φωνητικά να προσθέτουν μπόλικη '80s ατμόσφαιρα και ακολουθεί το αγαπημένο μου "Never Leave" με τους στίχους να παραπέμπουν στην ανάγκη για παραμονή, αφοσίωση και σταθερότητα με το ρεφρέν να απογειώνει την σύνθεση όπου το στοιχείο της μελωδίας είναι πλέον ανεξάντλητο για μία μπάντα που επενδύει και στην εκκεντρικότητα. Το άλμπουμ ολοκληρώνεται με το "Noli Respicere", μια λατινική φράση που σημαίνει "Μη στραφείς πίσω" ή "Μη γυρίσεις να κοιτάξεις πίσω". Με διάρκεια περίπου 1 λεπτό και 17 δευτερόλεπτα, το κομμάτι λειτουργεί περισσότερο ως σύντομος ακουστικός επίλογος παρά ως αυτόνομη σύνθεση. Η λιτή κιθαριστική βάση και η αχνή φωνητική παρέμβαση δημιουργούν μια αίσθηση μυστηρίου.

Η παραγωγή έχει αποδοθεί στον Sverker Widgren, με ηχογράφηση στα Wing Studios της Στοκχόλμης, είναι καθαρή και δυναμική, με αρκετό χώρο ώστε να διακρίνονται οι κιθάρες, τα πλήκτρα και το rhythm section, ακόμη και όταν τα ρεφρέν γίνονται ιδιαίτερα πυκνά.

Το "Chapter One" είναι ένα φιλόδοξο και ευχάριστο ντεμπούτο όπου οι Diamond Rain προσπαθούν να ενώσουν τις πιο ελκυστικές πλευρές του κλασικού arena rock, του AOR, της glam αισθητικής και της ηλεκτρονικής pop των ’80ς σε έναν δικό τους κόσμο.Το μεγάλο στοίχημα για τους Diamond Rain θα είναι η συνέχεια και κυρίως αν το επόμενο κεφάλαιο καταφέρει να συνδυάσει ακόμη πιο συνεκτικά τη μουσική ποικιλία με τη μυθολογία του συγκροτήματος, τότε το "Chapter One" μπορεί να αποδειχθεί κάτι περισσότερο από μια ευχάριστη έκπληξη της χρονιάς. Σίγουρα το "Naked City" θα έχει μία θέση στην 10αδα των αγαπημένων μου άλμπουμ για το 2026!!!

Νότης "The High Priest" Γκιλλανίδης