Generation Radio: "Take Two"

Στα drums λείπει δυστυχώς ο γίγας Deen Castronovo (επανήλθε στην Α Εθνική με Journey) ο οποίος αντικαταστάθηκε, ευτυχώς με τον θρυλικό sessionα Steve Feronne (Witney Houston, Duran Duran, Tom Petty, Eric Clapton κλπ). Το δεύτερο άλμπουμ τους, ανοίγει σωστά με το "Montana Sky" ένα πιασάρικο κομμάτι με chorus που μένει στη μνήμη. Το "Melody" συνεχίζει πιο μελωδικά με τον Tom Yanκton στα φωνητικά, σε ένα country ρυθμό με ένα εξίσου όμορφο ρεφρέν και τα αναμενόμενα cheesy lyrics που αγαπάμε εμείς και ακόμα περισσότερο οι ραδιοφωνικοί ακροατές φίλοι μας στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Το "These Days" είναι μια πετυχημένη διασκευή του hit των Rascal Flatts με αρκετά περισσότερη rock δόση βέβαια σε σχέση με το overproduced country original. Το "Maybe Monday" είναι μια υπέρλαμπρη δυναμική μπαλάντα λες και είναι βγαλμένη από κάποιο σεντούκι των '80s. Μία σύνθεση που θα ζήλευαν όλοι οι hitmakers της εποχής με τον Jason Scheff να δίνει ερμηνευτικά ρέστα. Ακολουθεί το "Grass is Greener" με τον Chris Rodriguez στα φωνητικά. Το πιο αθόρυβο ίσως μέλος της μπάντας όπως και στο ντεμπούτο δίνει και τώρα ένα απλό, ρυθμικό και ευχάριστο κομμάτι με Claptonikη αίσθηση που ξεχωρίζει. Το "Love History" είναι η πιο ανάλαφρη pop στιγμή του άλμπουμ όπου αν και αγαπάμε cheesy lyrics εδώ φτάνουμε στα όριά μας.

Το "Last Night’s Whiskey" είναι η δεύτερη μπαλάντα του άλμπουμ μια πανέμορφη bluesy στιγμή που γεμίζει με νοσταλγία την ατμόσφαιρα και σε κάνει να αναγνωρίζεις την συνθετική ικανότητα τόσο του Jay Demarcus όσο και των υπόλοιπων. Κάπου εκεί το άλμπουμ κάνει κοιλιά μιας και έχουν συμπεριληφθεί τρεις ακόμα διασκευές. Σίγουρα το project των Generation Radio είναι αποκλειστικά cover band project όσον αφορά τις ζωντανές εμφανίσεις. Oπότε αν πρέπει να διασκευαστεί κάτι στουντιακά ας είναι κάτι από Rascal Flatts ή το "You’re the Ιnspiration" των Chicago αλλά η διασκευή του "Here Ι go Αgain" των Whitesnake δε κατάλαβα τι ρόλο παίζει. Τις διασκευές συμπληρώνει το "I’m Αlright" του Kenny Loggins (ο Rodriguez έπαιζε στο παρελθόν μαζί του). Το άλμπουμ κλείνει με το "For a Soldier" μάλλον αδιάφορο κομμάτι και το "Hate this Heart" άλλη μια δυνατή μπαλάντα που θα μπορούσε να είναι σε οποιοδήποτε άλμπουμ των Chicago του Scheff era. Όσοι περίμεναν με ανυπομονησία την επιστροφή των Generation Radio δε θα απογοητευτούν με το "Take Two" με εξαίρεση την υπερβολή των διασκευών. H μπάντα αποτελείται από μπαρουτοκαπνισμένους υπερταλαντούχους μουσικούς, ενώ ο Jay Demarcus που παίζει στα δάκτυλα το μελωδικό songwriting αλλά και τον old school "γεμάτο" ήχο στην παραγωγή, μπορεί να φτιάξει τέτοια άλμπουμ για τη πλάκα του. Όμως η επανασύνδεση των Rascal Flatts και η αποχώρηση του Castronovo φαίνεται να έχει ξεφουσκώσει κάπως τους Generation Radio κάνοντάς τους χαμηλότερης προτεραιότητας project. Ας ελπίζουμε να έχουμε ένα Take three κάποτε...

Γιώργος Γεωργακαράκος