Accept: "Staying a Life"
Βρισκόμαστε στο σωτήριο έτος 1990 και η γερμανική μπάντα από το Solingen, βρίσκεται στη πρώτη ύφεση της καριέρας της. Ο UDO, έχει αποχωρήσει από το συγκρότημα. Ο αντικαταστάτης του (David Reece), φάνηκε πολύ λίγος για τη θέση πίσω από το μικρόφωνο και οι Accept, είναι ήδη σε διάλειμμα από τα τέλη του 1989, καθώς ο Recee κρίθηκε ανεπαρκής κατά τον κόσμο, μιας και ο απαιτητικός λαός, ζητούσε επίμονα το "γερόλυκο " πίσω και δίκαια.
Η παρέα λοιπόν του Peter Baltes, αποφάσισε τότε, να κυκλοφορήσει αυτό το αριστουργηματικό Live δίσκο, προετοιμάζοντας έτσι το έδαφος για το πρώτο Reunion με τον UDO ξανά στις τάξεις της. Ηχογραφημένο στην Osaka της Ιαπωνίας, το 1985, συλλαμβάνει τη μπάντα σε μια εκπληκτική εμφάνιση. Ότι είχαν κυκλοφορήσει τότε το άλμπουμ "Metal Heart" και βρισκόντουσαν στο απόγειο της καριέρας τους κάνοντας διαρκεί και επιτυχημένες συναυλίες ανά το κόσμο.
Ξεκινώντας, εδώ, θα βρείτε όλα τα αγαπημένα (και κλασσικά πλέον) κομμάτια της πρώτης περιόδου του συγκροτήματος, πιο δεμένους από ποτέ να αποδίδουν πιστά, σχεδόν στουντιακά θα έλεγα τις μεγάλες επιτυχίες τους.
Ο δίσκος ανοίγει με τo "Metal Heart", το κοινό ακούγεται έντονο Κι ένθερμο και η σκηνή παίρνει φωτιά με το που πατούν πάνω οι γερμανοί.
Ο UDO, γρυλίζει σαν να μην υπάρχει αύριο, η κιθάρες του Wolf Hoffmann και Jörg Fischer σε συνδυασμό με τις ταχύτητες των τυμπάνων του Stefan Kaufmann, σε προτρέπουν να ανοίξεις Mosh όπου και να είσαι, όποιος και να είναι γύρω σου. Και συνεχίζουν ακάθεκτοι "Screaming For A Love Bite", "Up To The Limit", "Living For Tonite (Tonight)" και στο καπάκι πάρε και ένα "Princess Of The Dawn" να φύγεις τελείως. Οι Accept, όπως τους μάθαμε, σε τρελά κέφια, να παίζουν τον έναν ύμνο μετά τον άλλο...."Restless And Wild", "Son Of A Bitch", "London Leatherboys", "Dogs On Leads", "Love Child".
Φυσικά κράτησαν για κερασάκι στη τούρτα (και ένα από τα αγαπημένα κομμάτια τους, του γράφοντος) το "Balls To The Wall", σε μια επιβλητική και μεγάλης διάρκειας εκτέλεση, χωρίς να χάνει βέβαια την αίγλη του πρωτότυπου.
Καταφέρνει να σε κρατάει σε ρυθμό, παρακαλώντας να μην τελειώσει το κομμάτι, μιας και αυτό σημάνει το τέλος της συναυλίας και συνεπώς του Cd. Ακόμα και το Solo του Wolf που υπάρχει (απαραίτητο για να πάρει ανάσες ο τραγουδιστής), αν και ψιλό αδιάφορο, σε κρατά και αυτό σε ενδιαφέρον.
