Gary Moore & BBM: Το supergroup που αναβίωσε τον ήχο των Cream

Η δημιουργία τους, τότε προκάλεσε τεράστιο ενδιαφέρον στην ροκ κοινότητα, καθώς ουσιαστικά αποτελούσαν μια παραλλαγή των Cream, με τον σπουδαίο Ιρλανδό κιθαρίστα Gary Moore (αντί του Eric Clapton), να είναι μαζί με το εκπληκτικό ρυθμικό δίδυμο των Jack Bruce (μπάσο, φωνή) και Ginger Baker (τύμπανα). 

Η ιστορία τους ξεκινά λίγους μήνες πριν όταν ο Jack Bruce είχε προγραμματίσει μια συναυλία για τα 50ά του γενέθλια στη Γερμανία και, έχοντας ξεμείνει από κιθαρίστα καθώς ο τότε συνεργάτης του, Blues Saraceno, έφυγε για να πάει στους Poison και τότε τηλεφώνησε στον Gary Moore για να τον αντικαταστήσει. Οι δύο σπουδαίοι μουσικοί ήρθαν για πρώτη φορά κοντά σε επαγγελματικό επίπεδο το 1982 όταν ο Ιρλανδός κιθαρίστας ηχογραφούσε τότε τον προσωπικό του rock δίσκο με τίτλο "Corridors of Power" και κάλεσε τον Jack Bruce να αναλάβει το μπάσο και τα φωνητικά σε ορισμένα κομμάτια με πιο χαρακτηριστικό το "End of the World". Σε εκείνο το εορταστικό live, ο Moore έπαιξε μαζί με τον Bruce και τον Ginger Baker μια σειρά από κλασικά κομμάτια των Cream όπου η ενέργεια πάνω στη σκηνή ήταν τόσο δυνατή που οι τρεις τους αποφάσισαν να δημιουργήσουν στο εγγύς μέλλον ένα νέο σχήμα. Μάλιστα ο Jack Bruce δήλωνε αργότερα για την συνεργασία του με τον G. Moore: «Το να δουλεύω με τον Gary στους BBM ήταν πάντα μια τεράστια χαρά. Ο Gary ήταν πολύ πιο ανασφαλής από όσο νόμιζε ο κόσμος. Είχε πολλά προβλήματα, ένα εκ των οποίων ήταν το έντονο τρακ της σκηνής . Πολλοί από εμάς το παθαίνουμε, αλλά το ξεπερνάμε εκείνος δυσκολευόταν πάρα πολύ μερικές φορές. Πάντα λάτρευα να παίζω μαζί του, με ενθάρρυνε συνεχώς. Μου λείπει τρομερά, όχι μόνο ως μουσικός, αλλά κυρίως ως φίλος. Είναι απαίσιο που πέθανε.» 

Από την πλευρά του, ο ίδιος ο Gary Moore σε δικές του δηλώσεις είχε παραδεχτεί ότι ένιωθε τεράστιο δέος που έπαιζε με το ρυθμικό δίδυμο των Cream και παρά τις δυσκολίες που είχαν, δήλωνε ότι κράτησε μόνο θετικά πράγματα, χαρακτηρίζοντας μάλιστα τον Ginger Baker ως «τον καλύτερο ντράμερ που έπαιξα ποτέ μαζί του». 

                                              "Around the Next Dream"

Η βασική ηχογράφηση ξεκίνησε στα Hook End Studios στο Berkshire της Αγγλίας, ένα ήσυχο επαρχιακό στούντιο που επέτρεπε στο γκρουπ να απομονωθεί. Οι συμπληρωματικές ηχογραφήσεις και η μίξη έγιναν στα Sarm West Studios και Outside Studios στο Λονδίνο. Την παραγωγή ανέλαβαν οι ίδιοι οι BBM μαζί με τον έμπειρο μηχανικό ήχου Ian Taylor, ο οποίος είχε συνεργαστεί στενά με τον Gary Moore στο παρελθόν.  Αν και το άλμπουμ πιστώνεται και στους τρεις, ο Gary Moore ήταν ο βασικός δημιουργός. Έγραψε το μεγαλύτερο μέρος του υλικού, με τον Jack Bruce και τον Ginger Baker να συνεισφέρουν σε ιδέες και στίχους σε συνεργασία και με τον Αμερικανό ποιητή/παραγωγό Kip Hanrahan. Σύμφωνα με τον παραγωγό του δίσκου, Ian Taylor, η δυναμική στο στούντιο Hook End κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων δεν ήταν απαραίτητα πολεμική, αλλά θύμιζε περισσότερο «αδέρφια που καυγαδίζουν συνεχώς». 

Το άλμπουμ κινείται σε κλασικά blues-rock μονοπάτια και έλαβε πολύ θετικές κριτικές για τις ερμηνείες και το πάθος των μουσικών, πολλοί κριτικοί επεσήμαναν ότι η δομή και ο ήχος του έμοιαζαν υπερβολικά με τη δουλειά των Cream.

"Waiting in the Wings": Σύνθεση των Bruce - Moore θυμίζοντας σε μεγάλο βαθμό τον ήχο των Cream και ειδικά τις κλασσικές συνθέσεις "White Room"  και "Sunshine of Your Love" με έντονη χρήση κιθάρας με εφέ wah-wah στο στυλ του Clapton,

"City of Gold": Πολλοί και δικαιολογημένα το έχουν χαρακτηρίσει ως μια άτυπη αναβίωση του θρυλικού "Crossroads" των Cream.

"Where in the World": Ατμοσφαιρική και μελαγχολική blues-rock μπαλάντα ενώ στα τύμπανα δεν παίζει ο Ginger Baker, αλλά ο Arran Ahmun. Ο λόγος ήταν ότι εκνευρίστηκε Baker, να παίξει υποχρεωτικά πάνω σε ηλεκτρονικό μετρονόμο με συνέπεια να αποχωρήσει από το στούντιο.

"Can’t Fool the Blues":  Δυναμικό,  blues-rock κομμάτι με παθιασμένη ερμηνεία από τον Moore και φυσικά εξαιρετικό κιθαριστικό σόλο.

"High Cost of Loving": Το κομμάτι είναι διασκευή ενός κλασικού rhythm and blues / soul-blues τραγουδιού που είχε ερμηνεύσει αρχικά ο θρυλικός Albert King.

"Glory Days": Η κορυφαία σύνθεση του δίσκου στην οποία ξεχωρίζει η αιθέρια ερμηνεία του Jack Bruce, με τα δευτερεύοντα φωνητικά του Gary Moore να απογειώνουν μελωδικά την σύνθεση.  "Why Does Love (Have to Go Wrong?)": Μία θαυμάσια σύνθεση, διάρκειας εννιά λεπτών που ξεκινά ως μια μελαγχολική, blues-rock μπαλάντα με τον Bruce να σκορπά ερμηνευτικές ανατριχίλες και στο δεύτερο μισό του κομματιού, να  μετατρέπεται σε ένα κιθαριστικό παραλήρημα του Gary Moore.   "Naked Flame": Μελωδική μπαλάντα με τον Tommy Eyre στα πλήκτρα να δημιουργεί επιπλέον βάθος και το κιθαριστικό σόλο να προσθέτει το ανάλογο blues-rock χρώμα.   "I Wonder Why (Are You So Mean to Me?)":  Το συγκεκριμένο κομμάτι είναι διασκευή ενός κλασικού blues τραγουδιού του θρυλικού Albert King με τον Moore να χρησιμοποιεί έντονα το μοναδικό του vibrato. "Wrong Side of Town":  Ένα υπνωτικό και βαθιά ατμοσφαιρικό slow-blues κομμάτι και η έκπληξη είναι ότι δεν υπάρχει κιθαριστικό σόλο αλλά κυριαρχεί η θεατρική φωνή του Jack Bruce.

                                                     Γιατί διαλύθηκαν

Ωστόσο, oι εσωτερικές συγκρούσεις ουσιαστικά δεν σταμάτησαν ποτέ μιας και εκρηκτική κόντρα ανάμεσα στον Jack Bruce και τον Ginger Baker που είχε διαλύσει και τους Cream αναζωπυρώθηκε γρήγορα. Τα πράγματα ξέφυγαν στην περιοδεία με αποκορύφωμα την πρώτη «μυστική» warm-up συναυλία τους στο θρυλικό Marquee του Λονδίνου που παραλίγο να είναι και η τελευταία τους, καθώς ένας άγριος καυγάς στα παρασκήνια ανάμεσα στον Bruce και τον Baker έφερε το συγκρότημα στα πρόθυρα της διάλυσης πριν καν ξεκινήσουν. Το συγκρότημα πραγματοποίησε μια σύντομη περιοδεία στο Ηνωμένο Βασίλειο και εμφανίστηκε επίσης σε ορισμένα φεστιβάλ ροκ μουσικής στην ηπειρωτική Ευρώπη, προτού διαλυθεΙ.  Το setlist περιλάμβανε σχεδόν όλο το άλμπουμ τους καθώς κομμάτια των Cream αλλά και το "Key to Love" του John Mayall.

Παράλληλα υπήρξαν και σοβαρά προβλήματα υγείας στα μέλη των ΒΒΜ και συγκεκριμένα ο Gary Moore με τα αυτιά του (εμβοές) λόγω της έντασης των live εμφανίσεων αλλά κυρίως ο Ginger Baker που και εκείνος αντιμετώπισε ανάλογα προβλήματα με τα αυτιά του (οξύ ίλιγγο/εμβοές) που λόγω των υψηλών εντάσεων στη σκηνή οι γιατροί απαγόρεψαν στον Baker να ταξιδέψει ή να παίξει με συνέπεια να υπήρξουν ακυρώσεις συναυλιών.

Σε μια από τις τελευταίες του συνεντεύξεις στο Metal Express Radio, o Jack Bruce (απεβίωσε 25/10/2014) δήλωσε πως ένας ακόμη λόγος που διαλύθηκαν είναι ότι η μπάντα έπεσε θύμα άδικης κριτικής από τα μήντια ότι δεν είχαν να δώσουν άλλα πράγματα μουσικά λέγοντας συγκεκριμένα: «Επειδή ο Ginger Baker ήταν στο συγκρότημα, ο κόσμος αναρωτιόταν συνεχώς "πού είναι ο Eric;". Ο τύπος έγραφε ότι ο Gary Moore δεν είναι Eric Clapton. Όμως ο Gary Moore ήταν ο Gary Moore! Είναι κρίμα που δεν συνεχίσαμε. Το άλμπουμ είχε επιτυχία, ήταν στα charts και κάναμε μεγάλες συναυλίες σε όλη την Ευρώπη. Πιστεύω ότι θα είχαμε μέλλον αν δεν ήταν ο τύπος. Έχουν πολύ μεγαλύτερη δύναμη από όσο νομίζετε. Μπορούν πραγματικά να καταστρέψουν μπάντες.» 

Το άλμπουμ τελικά πήγε σχετικά καλά στο Ηνωμένο Βασίλειο και έφτασε στο νούμερο 9 των βρετανικών charts το καλοκαίρι του 1994, αλλά παρέμεινε στη λίστα για μόλις τέσσερις εβδομάδες. Το κομμάτι "Where in the World" κυκλοφόρησε ως σινγκλ, φτάνοντας στο νούμερο 57 των βρετανικών charts τον Αύγουστο του 1994. Όσο για το καλλιτεχνικό εξώφυλλο, το άλμπουμ απεικόνιζε τον Baker (με αμφίεση αγγέλου) να καπνίζει τσιγάρο και ήταν έμπνευση του καταξιωμένου φωτογράφου David Scheinmann.

Το 2002 το άλμπουμ ξανακυκλοφόρησε σε remastered CD έκδοση με bonus tracks τα: "Danger Zone", "World Keeps on Turnin'" του Peter Green, την εκτέλεση στο παραδοσιακό blues, "Sitting on Top of the World" το οποίο είχαν διασκευάσει οι Cream  στον ιστορικό δίσκο τους Wheels of Fire (1968) σε live έκδοση. Επίσης υπάρχει και το "I Wonder Why (Are You So Mean to Me?)" κι αυτό σε live έκδοση και αποτελεί διασκευή σε κομμάτι του Albert King.

Συνοπτικά το "Around the Next Dream"  θεωρείται μέχρι σήμερα ένα μικρό, παραγνωρισμένο διαμάντι των '90s και υπάρχουν στιγμές που νιώθεις ότι ο Moore διοχετεύει το πνεύμα του Clapton, αλλά παραμένει ο εαυτός του.

Y.Γ.1: Όταν ρωτήθηκε ο Jack Bruce χιουμοριστικά το 2003 από το Bass Player Magazine αν υπήρχε πιθανότητα για μια επανένωση των BBM, απάντησε γελώντας: «Νομίζω ότι θα λεγόταν... BM-κάτι άλλο! Ένα από τα "Β" (εννοώντας τον Baker) μάλλον δεν θα ήταν εκεί την επόμενη φορά» ενώ το κυνικό χιούμορ του γκρουπ σφραγίζεται στις σημειώσεις του ενθέτου, όπου αντί για τις κλασικές ευχαριστίες, αναγράφεται λακωνικά: «Οι BBM θα ήθελαν να ευχαριστήσουν όποιον το αξίζει».

Υ.Γ.2: Αν και η συνεργασία τους στους BBM αποδείχθηκε εκρηκτική και σύντομη λόγω έντονων προσωπικοτήτων, ο Jack Bruce δήλωνε πάντα ενθουσιασμένος με το παίξιμο του Moore. Μάλιστα, σε συνεντεύξεις του είχε αναφέρει χαρακτηριστικά ότι θεωρούσε τον Gary Moore έναν πιο παθιασμένο και συναρπαστικό κιθαρίστα ακόμα και από τον Eric Clapton.

Υ.Γ.3: Και οι τρεις σπουδαίοι μουσικοί έφυγαν από την ζωή, με πρώτον τον Gary Moore στις 6 Φεβρουαρίου του 2011 σε ηλικία 58 ετών, έπειτα απεβίωσε ο Jack Bruce στις 25 Οκτωβρίου 2014 σε ηλικία 71 ετών και ο κύκλος έκλεισε με τον Ginger Baker που πέθανε στις 6 Οκτωβρίου 2019 σε ηλικία 80 ετών.

Φώτης Μελέτης