Image
Rock this Time 11-11-2026

Haywire: Οι μελωδικοί «Bad Boys» του καναδικού hard rock

Του Φώτη Μελέτη

Η ιστορία των Haywire ξεκινά στις αρχές της δεκαετίας του ’80 (γύρω στο 1981-1982) στο Charlottetown του Prince Edward Island. Σε μια εποχή που η τοπική σκηνή έμοιαζε αποκομμένη από τα μεγάλα μουσικά κέντρα της Βόρειας Αμερικής, οι Paul MacAusland (φωνητικά), Marvin Birt (κιθάρα), David Rashed (πλήκτρα), Ronnie Switzer (μπάσο) και μαζί με τον αρχικό ντράμερ Scott Roberts (αντικαταστάθηκε από τον Sean Kilbride) έναν χρόνο αργότερα ξεκίνησαν περιοδείες στον Καναδά.

Πριν γίνουν διάσημοι ως Haywire, ξεκίνησαν παίζοντας διασκευές στο Prince Edward Island του Καναδά, με το χιουμοριστικό όνομα Beans & Wieners (Φασόλια & Λουκάνικα). Το λαμπρό μέλλον του συγκροτήματος φάνηκε ξεκάθαρα όταν κέρδισαν έναν από τους σημαντικότερους διαγωνισμούς ροκ μουσικής στην περιοχή, τον "Q104 Homegrown Contest", γεγονός που ενίσχυσε τη φήμη τους. Η δυναμική συνεχίστηκε το 1985, όταν οι Haywire κατέλαβαν την πρώτη θέση στον διαγωνισμό "Labatt’s Battle of the Bands" στο Saint John του Νιου Μπράνσγουικ, κερδίζοντας το χρηματικό έπαθλο των 10.000 δολαρίων. Το συγκρότημα χρησιμοποίησε τα χρήματα για τη χρηματοδότηση ενός EP πέντε κομματιών (τα οποία κυκλοφόρησαν και στο "Bad Boys") και η κυκλοφορία αυτή, κέντρισε το ενδιαφέρον δισκογραφικών εταιρειών, ενώ οι οπαδοί τους, εξάντλησαν και τα 5.000 αντίτυπα που είχαν παραχθεί. Το 1986, το περιοδικό Music Express τους ανέδειξε ως το «Καλύτερο Συγκρότημα του Καναδά» και παράλληλα η δισκογραφική εταιρεία Attic Records τους πρόσεξε και υπέγραψε μαζί τους συμβόλαιο για την κυκλοφορία πέντε άλμπουμ. Τότε ήταν που ο Sean Kilbride εντάχθηκε στο σχήμα, αντικαθιστώντας τον ντράμερ Ron Leblanc. Την ίδια χρονιά, οι Haywire μπαίνουν στο στούντιο για το πρώτο τους  full άλμπουμ, με τίτλο "Bad Boys".
                                                                 ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ
"Bad Boys" (1986): Επηρεασμένοι από τον Bryan, Rick Springfield και τους Loverboy η μπάντα ηχογραφεί έναν υποδειγματικό aor δίσκο που ανέδειξε τρεις ραδιοφωνικές επιτυχίες τα "Bad Bad Boy", "Standin in Line" και "Shot in the Dark" σημειώνοντας πωλήσεις άνω των 200.000 αντιτύπων στον Καναδά. Το άλμπουμ δεν έχει το τραγούδι "κράχτη" αν εξαιρέσεις το "Bad Bad Boy" αλλά μας χαρίζει μία ισορροπημένη μελωδική ένταση με συνθέσεις να ακούγονται ευχάριστα που ικανοποιεί το κοινό που αγαπά τον συγκεκριμένο ήχο με πιο χαρακτηρισκό κομμάτι το "Girl In Love" (νόμιζα ότι άκουγα τους Ριφιφί!!!). Φυσικά στο άλμπουμ υπάρχει και η ανάλογη μπαλάντα το υπέροχο "Holding You" ενώ ξεχωρίζουν το γρήγορο και κοφτό AOR-αδικο "Out of My Head" και το "When You Fall Out of Love" που κινείται στο ίδιο μελωδικό ύφος. Το "3 Wishes" ακολουθεί ένα πιο new wave στυλ με το μπάσο του Ronnie Switzer να ξεχωρίζει, το "She's Not (The Kind of Girl)" κινείται στα κλασικά aor μοτίβα και το άλμπουμ κάνει φινάλε με το εξαιρετικό "Crazy".
                                       "Don’t Just Stand There" (1987)
Εκμεταλλευόμενο το κύμα δημοτικότητας, το συγκρότημα επέστρεψε άμεσα στο στούντιο γράφοντας 35 κομμάτια (επέλεξε 10+1) και μετά την ολοκλήρωση της περιοδείας του ηχογράφησε τον επόμενο δίσκο του, με τίτλο "Don’t Just Stand There" σε παραγωγή του Brian Allen (Toronto) και έγινε χρυσό (50.000 πωλήσεις) μέσα σε μόλις τέσσερις μήνες στον Καναδά και τελικά ξεπέρασε το όριο για τον διπλά πλατινένιο δίσκο (200.000 πωλήσεις). 
Το συγκεκριμένο άλμπουμ απογείωσε την μπάντα και αποτελεί το απόλυτο δημιουργικό και εμπορικό απόγειο των Haywire, εδραιώνοντάς τους, ως ένα από τα πιο υποσχόμενα ονόματα της καναδικής melodic rock/AOR σκηνής και προέκυψαν επίσης τρία θαυμάσια επιτυχημένα σινγκλ, όπως το το μνημειώδες "Dance Desire" που περιλαμβάνει ένα ρεφρέν που σου "κολλάει" αμέσως στο μυαλό. Ακολουθούν τα "Black and Blue" και η μπαλάντα "Thinkin’ About the Years" με την κιθάρα του Marvin Birt να λάμπει. Το τελευταίο έγινε αμέσως κλασικό για τους μαθητές που αποφοιτούσαν εκείνη την περίοδο, ενώ το 1988 αναγνωρίστηκε ως το τραγούδι με τις περισσότερες μεταδόσεις στον Καναδά. 
Γενικά όλος ο δίσκος δεν έχει μέτριο κομμάτι αφού οι AOR μελωδίες κυριαρχούν χάριν την εξαιρετικής φωνής του Paul MacAusland. Συνθέσεις όπως τα  "One Heart Affair", "Fire" και η καθηλωτική μπαλάντα  "Man Enough" είναι πραγματικά διαμάντια. Το "Hard Reaction" έχει πιο ροκ ύφος ενώ το "Affection" είναι πιθανόν το καλύτερο κομμάτι του άλμπουμ όπου έχουμε έναν οργασμό πλήκτρων και κιθάρας  με την φωνή του MacAusland να εντυπωσιάζει. Εδώ τα synth του David Rashed δημιουργούν ένα πλούσιο, «χαλί» που δίνει στα τραγούδια έναν pop χαρακτήρα, χωρίς όμως να στερεί από την rock ενέργεια. Στο "Separate Dreams" η συνταγή δεν αλλάζει ενώ το υπέροχο "Angel" ακούγεται σα να παίζουν οι Spandau Ballet μελωδικό ροκ. 
Στην έκδοση του 2003 περιλαμβάνεται επίσης το "Oh Oh Oh (Why Can't It Be Tonight)"  που κυκλοφόρησε αρχικά ως B-side στο εξαιρετικά επιτυχημένο 7-ιντσο και 12-ιντσο βινύλιο του single "Dance Desire" (1987) στην Ευρώπη. Επίσης στην cd έκδοση του υπάρχει και η εκτεταμένη, club/remix εκδοχή του "Dance Desire (Basuchi Mix)" που διαρκεί σχεδόν οκτώ λεπτά. Αργότερα την ίδια χρονιά, οι Haywire είχαν την τιμή να εκπροσωπήσουν τον Καναδά στο World Popular Song Festival στο Τόκιο, ερμηνεύοντας την επιτυχία τους "Dance Desire". Το τραγούδι όχι μόνο βρέθηκε στο top-10 των ραδιοφωνικών σταθμών στον Καναδά, αλλά εντυπωσίασε τόσο πολύ τους κριτές του διαγωνισμού, ώστε απένειμαν στο ροκ συγκρότημα το «Χρυσό Βραβείο» (Golden Award). Τα επόμενα δύο χρόνια ακολούθησαν αμέτρητες ζωντανές εμφανίσεις με τα μεγαλύτερα ονόματα της καναδικής μουσικής σκηνής — όπως οι Kim Mitchell, Helix, Corey Hart και Honeymoon Suite, για να αναφέρουμε μερικούς.
 
                                               
                                                          "Nuthouse" (1991)
Μπορεί οι MacAusland, Rashed, Switzer, Birt και Kilbride να ζούσαν εκείνη την περίοδο το όνειρό τους, αλλά το συγκρότημα ένιωθε ότι είχε έρθει η ώρα για το επόμενο βήμα. Επιζητούσαν έναν πιο βαρύ ήχο, με κυρίαρχη την κιθάρα, που να αντικατοπτρίζει την ενέργεια που εξέπεμπαν στις ζωντανές τους εμφανίσεις και παράλληλα, ήθελαν να διευρύνουν τη βάση των θαυμαστών τους. Γνωρίζοντας ότι αυτό απαιτούσε απόλυτη προσήλωση και ενέργεια, το συγκρότημα ταξίδεψε στη Νορβηγία, προκειμένου να συγκεντρωθεί αποκλειστικά στη δημιουργία του τρίτου άλμπουμ τους. Το "Nuthouse" είναι ο δίσκος που άνοιξε νέους δρόμους για το συγκρότημα και την παραγωγή αναλαμβάνει ο Bjorn Nessjo (ΤΝΤ, Stage Dolls, Ian Hunter). Με το "Nuthouse" γνωρίζουν ξανά μεγάλη επιτυχία στην χώρα τους, σημειώνοντας πωλήσεις άνω των 50.000 αντιτύπων και κατακτώντας τον τίτλο του χρυσού δίσκου. Το κλασσικό hard rock κυριαρχεί στο άλμπουμ με τις aor μελωδίες να έχουν υποχωρήσει αρκετά θυμίζοντας σε πολλά σημεία τους Mötley Crüe και τους Skid Row.
Η επιρροή του Nessjø είναι εμφανής από τη πρώτη νότα αφού τα πλήκτρα  που κυριαρχούσαν στο "Don't Just Stand There", μπαίνουν σε δεύτερο πλάνο. Τη σκυτάλη παίρνουν πλέον οι «ξυράφι» κιθάρες του Marvin Birt και τα δυναμικά τύμπανα του Sean Kilbride ενώ τα φωνητικά του Paul MacAusland προσαρμόζονται πιο άγρια και τραχιά. 
Τρομερή ενέργεια κυριαρχεί από την αρχή του άλμπουμ στα εναρκτήρια "Operator Central" και "Short End of a Wishbone" ενώ στο "Livin' It Up" και "Gettin' the Groove" κυριαρχεί το πνεύμα των Aerosmith. Στα "Wild Wild" και "Strange One" οι Cult έχουν την τιμητική τους ενώ το "She Drives" έχουμε επιρροές από τους Guns N' Roses. Στο επιβλητικό "Well Oiled Machine" δείχνει πόσο πολύ αγαπούσαν στην εφηβεία τους Led Zeppelin. Στην ημιμπαλάντα "Tremble in Line" η ερμηνεία του Paul MacAusland παραμένει συγκλονιστική και σε πολύ υψηλά επίπεδα όπως και το βαρύ hard rock, "Push 'n' Shove (That's the Way)". Επίλογος με την πανέμορφη μπαλάντα "Τaken the Pain" και είναι το μοναδικό κομμάτι που θυμίζει κάτι από τα προηγούμενα δύο άλμπουμ.
 
                                                            "Get Off" (1992)
Το "Get Off" αποτελεί το τέταρτο και πιο ώριμο αλλά και υποτιμημένο στούντιο άλμπουμ των Haywire. Κυκλοφόρησε το 1992, σε μια εποχή που το grunge και το εναλλακτικό ροκ σάρωναν τα πάντα, αναγκάζοντας τη μπάντα να επαναπροσδιορίσει ριζικά την ταυτότητά της. Για πρώτη φορά, οι Haywire ενσωμάτωσαν έντονα funk-rock στοιχεία, blues περάσματα και ατμοσφαιρικές smooth-rock πινελιές, θυμίζοντας συγκροτήματα όπως οι Extreme και οι Mr. Big. Την παραγωγή εδώ αναλαμβάνει ο έμπειρος Αμερικανός παραγωγός και μηχανικός ήχου  Mark S. Berry (γνωστός για τις συνεργασίες του με ονόματα όπως οι Voivod, Headpins αλλά και για remix κομματιών των David Bowie και Duran Duran) , φέρνοντας έναν πιο σύγχρονο, "groovy" ήχο. Η ηχογράφηση έγινε στα διάσημα Metalworks Studios στο Τορόντο του Καναδά. Η δισκογραφική (Attic Records) δεν στήριξε το άλμπουμ, με αποτέλεσμα να μην γνωρίσει την εμπορική επιτυχία που του άξιζε. Πρόκειται για το τελευταίο στούντιο άλμπουμ που έχει κυκλοφορήσει το συγκρότημα μέχρι σήμερα ενώ από τον δίσκο προέκυψαν τα σινγκλ "Get Back" και "Wanna Be the One", καθώς και το περίφημο "Buzz". Μία πρωτοποριακή σύνθεση για τα δεδομένα της μπάντας όπου ουσιαστικά ακούμε μία electro soul σύνθεση με το κιθαριστικό σόλο να έχει αντιγράψει το αντίστοιχο του "Stairway To Heaven" των Led Zeppelin!!! Το "Down On You" φλερτάρει καθαρά με τους Extreme και το "The Worst Part"  με τους Great White. Παράλληλα το "All Talk No Action" και το ορχηστρικό "Knucles"  θυμίζουν έντονα τους Mr. Big ενώ η διασκευή στο "Move Over" της Janis Joplin δεν προσθέτει κάτι εντυπωσιακό. To "One Heart" θυμίζει κάτι από το aor παρελθόν της μπάντας ενώ το άλμπουμ κλείνει με την χορωδιακή μπαλάντα  "Love Needs a Hand".
Τέλος το 1993 η δισκογραφική εταιρεία του συγκροτήματος επέλεξε να κυκλοφορήσει  το "Wired" μια συλλογή με τις επιτυχίες τους— προκειμένου να ολοκληρωθούν οι συμβατικές υποχρεώσεις μιας και η κούραση από τις περιοδείες και η άνοδος της grunge μουσικής σκηνής οδήγησαν στη διάλυσή τους το 1993. Μεγάλο παράπονο των HAYWIRE ήταν ο βασικός λόγος της διάλυσης τους ότι το ενδιαφέρον του θρυλικού μάνατζερ Doc McGhee (Bon Jovi και Mötley Crüe) να τους προωθήσει στην Αμερική, το δεσμευτικό τους συμβόλαιο με την Attic Records στον Καναδά στάθηκε εμπόδιο, κάτι που τελικά οδήγησε και στη διάλυσή τους το 1993
Οι MacAusland, Rashed, Birt, Switzer και Kilbride αποφάσισαν να κάνουν ένα διάλειμμα, ασχολούμενοι με άλλα ενδιαφέροντα για τα επόμενα χρόνια, προτού επανενωθούν την παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 1999 και ξανά το 2004. Έκτοτε συνεχίζουν να πραγματοποιούν ζωντανές εμφανίσεις και περιοδείες και η συνεισφορά τους στην καναδική ροκ μουσική αναγνωρίστηκε επίσημα με δύο σημαντικά βραβεία τα: Music PEI Lifetime Achievement Award (2006) και Dr. Helen Creighton Lifetime Achievement Award (East Coast Music Awards, 2011). 
Υ.Γ.1: Σε μια εκτενή, προσωπική συνέντευξη στο Newfoundland Herald, ο τραγουδιστής της μπάντας Paul MacAusland  μίλησε για τη ζωή του μετά τη δόξα των '80s: Όπως δήλωσε χαρακτηριστικά, "Ήμασταν απλώς μερικά παιδιά από το Prince Edward Island. Το να πετύχεις ήταν σαν τζόγος. Υπήρχε απίστευτο ταλέντο γύρω μας στις επαρχίες του Ατλαντικού, απλώς εμείς σταθήκαμε τυχεροί και κλείσαμε συμβόλαιο". Απέδωσε τη διάρκεια της μπάντας στο γεγονός ότι ήταν επίμονοι και δούλευαν ασταμάτητα. Αποκάλυψε μια συγκινητική ιστορία για το πώς ανακάλυψε σε μεγαλύτερη ηλικία ότι είχε αποκτήσει μια κόρη, τη Λία, από έναν παλιό του έρωτα στο Newfoundland. Αυτό τον οδήγησε να μετακομίσει μόνιμα εκεί, να επανενωθεί με την οικογένειά του και να ανοίξει μια τοπική επιχείρηση ενώ συνεχίζει να τραγουδά country και rock κομμάτια σε τοπικό επίπεδο. 
Υ.Γ.2: Το 2021 όταν το συγκρότημα αποφάσισε να επιστρέψει ξανά στις συναυλίες με τον J.D. Fortune (πρώην INXS) στα φωνητικά, ο Marvin Birt ξεκαθάρισε σε συνέντευξή του στην εφημερίδα SaltWire ότι δεν υπήρχε καμία έχθρα με τον Paul MacAusland.
 
Φώτης Μελέτης