Jukebox: 12 τραγούδια των Linkin Park που αγάπησα
Υπάρχουν μπάντες που γράφουν ωραία τραγούδια και κάνουν επιτυχία… Υπάρχουν όμως και μπάντες που αφήνουν το καλλιτεχνικό τους τους διαχρονικά και ανεξίτηλα. Οι Linkin Park ανήκουν ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Από το πρώτο άκουσμα του "Hybrid Theory" μέχρι τις πιο ώριμες και πειραματικές δουλειές τους, κατάφεραν να εξελίσσονται συνεχώς χωρίς να φοβούνται να αφήσουν πίσω τους την ασφάλεια της επιτυχίας.
Αυτό που πάντα με γοήτευε στους Linkin Park ήταν το γεγονός ότι δεν έμειναν ποτέ στάσιμοι. Κάθε δίσκος αποτελούσε ένα νέο βήμα, συχνά κόντρα στις προσδοκίες των ίδιων των οπαδών τους. Άλλες φορές πέτυχαν απόλυτα, άλλες δίχασαν, αλλά ποτέ δεν έπαψαν να αναζητούν νέους δρόμους. Γι' αυτό και το δικό μου jukebox δεν είναι απλώς μια συλλογή επιτυχιών. Είναι δώδεκα στιγμές από μια διαδρομή που απέδειξε ότι οι Linkin Park ήταν πολύ περισσότερα από μια nu metal μπάντα της δεκαετίας του 2000. Ήταν – και παραμένουν – μία από τις σημαντικότερες rock μπάντες του 21ου αιώνα.
Το να γεμίσω ένα jukebox με μόλις 12 τραγούδια απ’ όλη την καριέρα τους, ήταν εξ’ αντικειμένου πολύ δύσκολο. Άφησα απ’ έξω τραγούδια ύμνους Crawling, Somewhere I belong, From the inside, What i've done. Επέλεξα εκείνα που θεωρώ ότι αποτυπώνουν καλύτερα το μεγαλείο μιας μπάντας που αρνήθηκε να επαναλάβει τον εαυτό της.
1. "Papercut": Η ιδανική εισαγωγή στον κόσμο των Linkin Park. Ακόμη και σήμερα ακούγεται φρέσκο, με τον συνδυασμό rap, μελωδίας και ηλεκτρονικών στοιχείων να παραμένει αξεπέραστος. Ο Chester Bennington είχε δηλώσει ότι το «Papercut» αποτυπώνει απόλυτα την ουσία και τη μουσική ταυτότητα της μπάντας.
2. "In the End": Το τραγούδι που τους έκανε παγκόσμιο φαινόμενο. Ένα κομμάτι που όλοι έχουμε τραγουδήσει κάποια στιγμή, ανεξάρτητα από το μουσικό μας υπόβαθρο. Συνδυάζει εναλλακτικό ροκ, nu metal και ραπ, αναδεικνύοντας την αντίθεση ανάμεσα στα ραπ κουπλέ του Mike Shinoda και τα μελωδικά αλλά δυναμικά ρεφρέν του Chester Bennington. Σύμφωνα με το συγκρότημα, το τραγούδι πραγματεύεται την αποτυχία, τις ανθρώπινες σχέσεις και το πώς ο χρόνος κυλάει χωρίς να μπορούμε να τον σταματήσουμε. Η χαρακτηριστική φράση "I tried so hard and got so far, but in the end it doesn't even matter" εκφράζει μια εσωτερική μάχη με την απελπισία και τη ματαιότητα.
3. "New Divine": Πρόκειται για ένα από τα πιο επιτυχημένα single του συγκροτήματος. Το τραγούδι γράφτηκε και ηχογραφήθηκε ειδικά για να αποτελέσει το κεντρικό θέμα της ταινίας επιστημονικής φαντασίας Transformers: Revenge of the Fallen του Michael Bay. Το αγαπημένο μου τραγούδι τους!!!
4. "Faint": Καταιγιστικό, γεμάτο ένταση και ενέργεια. Από εκείνα τα τραγούδια που δεν σε αφήνουν να πάρεις ανάσα. Η λέξη "Faint" (εξασθενημένος/λιποθυμώ) δεν ακούγεται καθόλου μέσα στους στίχους. Ήταν απλώς ο προσωρινός τίτλος εργασίας (working title) που είχε δώσει η μπάντα κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων και τελικά αποφάσισαν να τον κρατήσουν.
5. "Numb": Ίσως το πιο αναγνωρίσιμο τραγούδι τους. Ένας ύμνος για όσους ένιωσαν πίεση να γίνουν κάτι που δεν είναι. Έχει ξεπεράσει τα 2,7 δις προβολές στο youtube!!! Νομίζω πως δεν χρειάζεται κάποιο περαιτέρω σχόλιο…
6. "Leave Out All the Rest": Από τις πιο όμορφες μελωδίες που έγραψαν ποτέ. Ένα τραγούδι γεμάτο ευαισθησία και ειλικρίνεια.
7. "Waiting for the End": Για μένα, ένα από τα αριστουργήματα της μπάντας. Η τέλεια ισορροπία ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον τους.
8. "The Catalyst": Τολμηρό, πειραματικό και μπροστά από την εποχή του. Ένα τραγούδι που κέρδισε την εκτίμηση του κοινού με το πέρασμα του χρόνου. Το δεύτερο αγαπημένο μου τραγούδι τους…
9. "Castle of Glass": Συνδυάζει ηλεκτρονικά στοιχεία (electronic rock) με έναν ρυθμό που θυμίζει folk και country rock, ξεφεύγοντας από τον κλασικό nu-metal ήχο των πρώτων τους χρόνων. Το τραγούδι χρησιμοποιήθηκε εκτενώς ως προωθητικό single για το βιντεοπαιχνίδι Medal of Honor: Warfighter που κυκλοφόρησε το 2012.
10. "Final Masquerade": Ένα από τα πιο υποτιμημένα διαμάντια τους. Απλό, μελωδικό και εξαιρετικά καλογραμμένο.
11. "One More Light": Ένα τραγούδι που μετά το 2017 απέκτησε μια συγκλονιστική διάσταση. Κάθε στίχος ακούγεται διαφορετικά πλέον.
12. "The Emptiness Machine": Η απόδειξη ότι οι Linkin Park παραμένουν δημιουργικά ανήσυχοι. Ένα νέο κεφάλαιο που κοιτάζει μπροστά, χωρίς να ξεχνά όσα προηγήθηκαν.
Αριστοτέλης Βασιλάκης
