Καλοκαίρι του 1987… Η Ελλάδα ζει στον αστερισμό του Γκάλη, του Γιαννάκη (και των άλλων παιδιών). Εκτός από το μπάσκετ – εντελώς τυχαία είναι αλήθεια – μπήκε στη ζωή και στην καρδιά μας, μια επική θριαμβευτική μουσική φανφάρα, το περίφημο τιρινινι, το οποίο αποτέλεσε το διαχρονικό soundtrack της επίσημης αγαπημένης.
Η αλήθεια είναι όμως πως η φανφάρα είχε ξεκινήσει να γίνεται παγκόσμιο πολιτιστικό φαινόμενο ένα χρόνο πριν. Το σωτήριον έτος 1986!!! Όταν μια σχετικά άγνωστη hard rock μπάντα από τα προάστια της Στοκχόλμης – εντελώς τυχαία και αναπάντεχα – κατέκτησε τον κόσμο, πατώντας στις κορυφές των charts σε ολόκληρο τον πλανήτη, βάζοντας (έστω για λίγο) από κάτω τους μουσικές βιομηχανίες, όπως η Madonna, οι U2 και οι ανταγωνιστές, αλλά μετέπειτα φίλοι τους Bon Jovi. Η φανφάρα έμελλε να μείνει αθάνατη και να παραμένει αναγνωρίσιμη, ακόμα και στην Γροιλανδία ή στην Γη του Πυρός!!!
40 χρόνια μετά… το τότε ονειροπόλο και ρομαντικό παιδί, εξακολουθεί να θρέφει τις αναμνήσεις της πρώτης εφηβείας του, με το ίδιο ακριβώς μουσικό υπόβαθρο… Ως εκ τούτου η απόβαση στη Λομβαρδία για τα 40 χρόνια του Final Countdown, μάλλον με υποχρέωση προς στον εαυτό του έμοιαζε, παρά με μια ακόμα συναυλία των Europe… Έτσι κι αλλιώς, τα πενηνταφεύγα για άλλους είναι τρίτη ηλικία και για άλλους τρίτη εφηβεία...
Η επιλογή του Μιλάνου, ήταν μάλλον εύκολη. Το Ιταλικό κοινό είναι σίγουρα το πιο εκδηλωτικό στην Ευρώπη και αποδεδειγμένα αγαπάει τους Europe. Το Alcatraz είναι ένας υπέροχος χώρος για indoor συναυλίες και η πόλη μια ελκυστική επιλογή για ψώνια κάθε γούστου και φθηνά αεροπορικά εισιτήρια.
Η συναυλία ήταν εδώ και καιρό sold out, όπως και σχεδόν ολόκληρη η περιοδεία, οπότε το vertigo διασκέδασης, αναμνήσεων και συγκινησιακής φόρτισης ήταν δεδομένο.
Έφτασα στο Alcatraz τρεις ώρες πριν ξεκινήσει η συναυλία, θέλοντας να μπω στο κλίμα. Ο χώρος ήταν πραγματικά απίστευτος για συναυλίες τέτοιου τύπου (3.000 με 5.000 κόσμο) και η ηχητική του εφάμιλλη των καλύτερο στούντιο.
Γύρω στις 7.45 εμφανίζονται επί σκηνής οι Καναδοί Damn Truth. Φανταστική μπάντα, με ακόμα καλύτερη τραγουδίστρια που παίζουν ένα hard rock στο vintage/70’s ύφος των Rival Sons με γυναικεία (Janis Joplin στυλ) φωνητικά!!!!
Κυριολεκτικά τα έσπασαν, ξεσηκώνοντας το κοινό, το οποίο παρόλο που δεν γνώριζε ούτε ένα τραγούδι τους, έδειξε να το απολαμβάνει. Ομολογώ πως δεν τους γνώριζα και ούτε προσπάθησα να τους μάθω, πριν τους δω live. Πολύ μεγάλο λάθος μου. Σημειώνω πως παραγωγός στα δύο τελευταία τους άλμπουμ είναι ο διάσημος Bob Rock (ο παραλίγο παραγωγός του Prisoners In Paradise και παραγωγός των καλύτερων άλμπουμ των Metallica, Bon Jovi, The Cult, Motley Crue)!!!
Ώρα για την μεγαλύτερη ροκ μπάντα που έχει βγάλει η Σκανδιναβία και κατά τη γνώμη μου – αυτή την στιγμή – η καλύτερη hard rock μπάντα της Ευρώπης (και live και studio)…
Κυρίες και κύριοι οι Europe… Η ώρα έχει πάει 9 το βράδυ και την στιγμή που ξεκινάει η εκτεταμένη συμφωνική εισαγωγή του φοβερού Scandinavian eyes, στην αρένα ακούγονται ουρλιαχτά!!! Όπως τότε… Στα δοξασμένα 80’s… Τότε που δεν υπήρχαν κινητά, ψηφιακές πλατφόρμες και όλες αυτές οι μαλακίες που έχουν μετατρέψει τις συναυλίες σε φθηνά καλλιτεχνικά show ρωμαϊκού τύπου, που τα πληρώνεις πανάκριβα (αχ Αννούλα). Τότε που σε κάθε συναυλία των Europe και των Bon Jovi γινόταν πασαρέλα, τα ουρλιαχτά ήταν στην συντριπτική τους πλειοψηφία γυναικεία και βέβαια – μεταξύ μας – ήταν ο καλύτερος χώρος για να ρίξεις γκόμενα… Μόνο που 40 χρόνια μετά τα ουρλιαχτά ήταν ανδρικά και το κοινό κατά το ήμισυ νέοι ηλικίας 20 με 30 ετών!!! Αυτό κι αν ήταν έκπληξη!!!
Ακολούθησε το κλασικό πλέον "Walk the earth", το τραγούδι με τις περισσότερες προβολές στο youtube και το spotify απ’ οποιοδήποτε τραγούδι τους από 2004 και ύστερα… Γιατί το γράφω αυτό; Διότι το "Walk the earth" δεν είναι ένα εύκολο τραγούδι. Για την ακρίβεια δεν είναι hit με την έννοια του όρου που είχαμε συνηθίσει στα 80’s. Αυτό δείχνει πως η fanbase των Europe, ακολουθεί πιστά τις νόρμες της μπάντας. Δεν βγάζουμε μουσική έχοντας κάποιο εμπορικό σκοπό. Βγάζουμε μουσική, έχοντας κάθε φορά κάποιο διαφορετικό καλλιτεχνικό όραμα.
Σειρά έχει το εμβληματικό "Superstitious", με μια καινοτομία σε σχέση με το πως το παίζουν από το 2004 και ύστερα. Στην εισαγωγή του, Tempest, Michaeli και Leven τραγουδάνε όπως στο δίσκο. Μπορεί live να μην μεταφέρεται επακριβώς η ατμόσφαιρα του "Out of this world" και να ακολουθείται μια πιο blues (early Whitesnake) κατεύθυνση, ωστόσο σύμφωνα με δηλώσεις του Tempest αυτή ήταν η αρχική ατμόσφαιρα του τραγουδιού στα demo, πριν το παραλάβει ο Ron Nevison και το μετατρέψει σε έναν υπεργυαλισμένο μελωδικό θησαυρό, που έχει αντιγράψει μέχρι και η Βανδή (δηλαδή ο Φοίβος). Για τους γκρινιάρηδες που θέλουν ο Norum να παίζει νότα προς νότα το ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ solo του Kee Marcello, να τους θυμίσω πως ο αγαπημένος μας Γιον δεν παίζει νότα προς νότα ούτε τα δικά του solo. Παρόλ’ αυτά, πλέον παίζει περίπου ίδια τα απίθανα licks του απίθανου Kee…
Ακολουθεί το "One on One' το 1ο single από το νέο τους άλμπουμ. Όταν το πρωτοάκουσα, δεν με ενθουσίασε. Μόνο η μπασογραμή του Leven και το solo του Norum μου άρεσαν. Live το παίζουν πιο δυνατά από το cd (όπως και όλα τα τραγούδια) και ομολογώ ότι δημιουργεί εξαιρετική αλληλεπίδραση με το κοινό. Οφείλω να γράψω πως οι αντιδράσεις του κοινού στα τρία νέα τραγούδια τους, είναι εφάμιλλες με εκείνες των πιο γνωστών τους hit. Προφανώς έχει παίξει ρόλο το πολύ καλό promotion που έγινε για το νέο τους άλμπουμ. Και αυτό φάνηκε και στις θέσεις που κατέλαβαν στα charts (οι καλύτερες μετά το final countdown, ασχέτως πωλήσεων).
Ακολούθησαν "Last Look at Eden" και "War of Kings". Δύο σπουδαία τραγούδια της νέας εποχής με ξεκάθαρες Led Zeppelin και Black Sabbath/Rainbow επιρροές. Οι ταχύτητες πέφτουν, η ατμόσφαιρα σκοτεινιάζει, βαραίνει και γίνεται σχεδόν doom!!! Το κοινό παρακολουθεί μυσταγωγικά και συμμετέχει στα ρεφραίν. Αντιλαμβάνομαι πως τα συγκεκριμένα τραγούδια, όπως και το "Walk the earth", πέφτουν κάπως βαριά στ’ αυτιά των παλιών οπαδών, ειδικά της Final Countdown, Out of this World και Prisoners Paradise εποχής. Ίσως και να μην είναι τα πιο κατάλληλα για party time. Ωστόσο this is EUROPE my baby…
Ακολουθεί μια ημιακουστική εκδοχή ενός από τα καλύτερα τραγούδια που έχουν γράψει ποτέ. Prisoners in Paradise!!! Οι προηγούμενες live απόπειρες τους, με είχαν απογοητεύσει… Αυτή τη φορά, τα πράγματα ήταν πολύ καλύτερα. Ο τρόπος που το τραγουδάει ο Tempest σε συνδυασμό με το πιάνο και τα πλήκτρα του Michaeli δημιουργούν μια highlight ατμόσφαιρα. Θα ήθελα ο Norum που μπαίνει προς το τέλος του τραγουδιού να έπαιζε ολόιδιο το solo του Kee Marcello, αλλά αυτά τα αναλύσαμε παραπάνω.
Το καλοκαίρι οι Europe έπαιξαν στο θρυλικό Wacken. Κατά τη διάρκεια του σετ παρουσίασαν ένα νέο τους τραγούδι, το "The Cult of Ignorance". Η ανταπόκριση του κοινού (90.000 κόσμος) ήταν πραγματικά εντυπωσιακή για νέο και σχετικά άγνωστο τραγούδι. Υποθέτω πως το τραγούδι το γνώριζαν ελάχιστοι. Και όμως. Η ίδια η δύναμη της μουσικής παρέσυρε και ανάγκασε 180.000 χέρια να σηκωθούν ψηλά, να ακολουθούν τον AC/DC ρυθμό του και να τραγουδάνε το ρεφραίν μαζί με τον εμφανώς συγκινημένο Tempest. Στην Ιταλία το έζησα live το συγκεκριμένο συναίσθημα. Το "The Cult of Ignorance" έχει γίνει ήδη cult.
Έφτασε η ώρα του Γιάννη Βαλαώρα έλεγαν κάποτε οι οπαδοί της θρυλικής Λάρισας, η οποία είναι η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ομάδα της επαρχίας που πήρε πρωτάθλημα Ελλάδος στο ποδόσφαιρο τη σεζόν 1987-1988 και δυστυχώς – απ’ ότι φαίνεται – θα παραμείνει η ΜΟΝΑΔΙΚΗ. Χωρίς να θέλω να γίνω γραφικός (αλλά θα γίνω), πιο εύκολο μου φαντάζει οι Europe να πάνε No1 στα chart όλου του κόσμου, παρά να πάρει πρωτάθλημα ξανά η Λάρισα!!!
Εντελώς άσχετη και εκτός τόπου και χρόνου η ποδοσφαιρική παρένθεση, αλλά έτσι μου ήρθε. Κάτι σαν τις ατάκες της Θεοπούλας στο Παραπέντε. Ως εκ τούτου, ήρθε η ώρα του The Final Countdown set με το άπαιχτο outtake του περίφημου άλμπουμ τους. Η εισαγωγή με τα ντραμς του Ian Haugland κυριολεκτικά εντυπωσιακή και απόδειξη πόσο metal έχουν στο dna τους.
"On Broken Wings" λοιπόν και η ατμόσφαιρα γίνεται αμέσως πιο φωτεινή και ίσως πιο χορευτική. Για την ακρίβεια πιο λαμπερή. Πάντως όχι πιο ποπ, όπως ήθελαν να μας παρουσιάσουν τους Europe, κάποιοι ανεκδιήγητοι κομπλεξικοί ειδήμονες των 80’s, που είχαν θέμα επειδή εκτός από μουσικάρες ήταν και ομορφόπαιδα. Έλεος πια με την δικτατορία των άσχημων. Hard rock με @@..., το οποίο live είναι πιο metal και από τους true metallers. Ευθύς αμέσως νιώθεις πως ο Norum απελευθερώνεται και παίζει περίπου όπως τότε.
Ακολουθεί το καλύτερο live τραγούδι τους, το οποίο δεν ακούω ποτέ στουντιακά. "Rock now Rock the Night" λοιπόν και το Alcatraz έχει πάρει κυριολεκτικά φωτιά. Σαν να είσαι σε συναυλία των Iron Maiden ή των Metallica και όχι σε συναυλία ώριμου μελωδικού hard rock συγκροτήματος. Όλοι ανεξαιρέτως έχουν παρασυρθεί στον ρυθμό του Tempest, ο οποίος σκηνικά – κατά τη γνώμη μου – είναι ένα κράμα David Coverdale (Ο ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ) και Mick Jagger!!!
Είναι γνωστό πως η δεύτερη μεγαλύτερη επιτυχία των Europe είναι το μελιστάλαχτο "Carrie". Προσωπικά δεν μου αρέσει, ωστόσο η πλειοψηφία πάντα κερδίζει… Πόσα ροκ τραγούδια έχουν 300 εκατ. προβολές στο youtube; Εδώ ο Joey Tempest έκανε το ρεπό του. Το μισό και πλέον τραγούδι το τραγούδησε το κοινό. Προφανώς όλοι κουβαλάνε πληγές, από κάποιο χωρισμό. Κι ας έχει το τραγούδι ένα αισιόδοξο μήνυμα… Maybe we'll meet again, somewhere again… Οι ΠΥΞ ΛΑΞ μας λένε πως οι παλιές αγάπες πάνε στο παράδεισο (δηλαδή στο χρονοντούλαπο). Οι Europe προφανώς ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΝ ποτέ τις παλιές τους αγάπες…
Ακολούθησε ένα από τα πιο αφελή και ανούσια τραγούδια που έχουν γράψει ποτέ… "Danger on the Track" και ο Joey Tempest μάλλον συμφωνεί μαζί μου, αφού αποφάσισε κατά τη διάρκεια του, να αποθεώσει και να κάνει ένα θεατρικό σκετσάκι με το road crew. Καθαρά μουσικά μου έκανε εντύπωση πως το τραγούδησε στην κλίμακα που το τραγουδούσε και στα 80’s, παρόλο που λόγω του σκετς είχε πολλά κενά. Η συναυλία στο Μιλάνο περιείχε και βρώση πίτσας (η ελληνική πίτσα είναι ΜΑΚΡΑΝ καλύτερη) από τον Tempest με τον Norum να ζηλεύει και να ζητάει επί σκηνής ένα κομμάτι… Υποθέτω πως μετά το τέλος της συναυλίας έφαγε την υπόλοιπη (sorry Γιον). Άλλωστε καμία 40αρια κιλά από το 2004 μέχρι σήμερα δεν τα πήρε τρώγοντας ρόκα και σπανάκι και πίνοντας ανθρακούχο νερό.
Η Ιαπωνία ανέκαθεν υπήρξε μια από τις αγαπημένες αγορές των Europe και γενικότερα του hard rock. Από το 1ο τους κιόλας άλμπουμ. Ένα από το πολύ αγαπημένα μου τραγούδια του δίσκου είναι το "Ninja". Και στουντιακά και live. Οι ρυθμικές κυριολεκτικά τα σπάνε, με αυτό τον ανεπανάληπτο τευτονικό ήχο της λευκής Stratocaster. Τα κοφτά πλήκτρα είναι ο trademark ήχος των Europe και στα live ο Norum σολάρει περίπου όπως ο Malmsteen. Περίπου γράφω, γιατί σαν τον Malmsteen δεν μπορεί να παίζει ούτε η κουτή τεχνητή νοημοσύνη. Ακόμα και σήμερα που είναι σκιά του παλιού ΤΕΛΕΙΟΥ εαυτού του…
"Cherokee", "Marching on the trail of tears" και το μπάχαλο του Rock the night επαναλαμβάνεται στην αίθουσα. Αυτός ο συνδυαστικός ήχος κιθάρας και πλήκτρων στο riff, ο οποίος στα live είναι ακόμα πιο χαρακτηριστικός είναι ότι πιο όμορφο έχω ακούσει. Γι’ αυτό τον ήχο λάτρεψα τους Europe. Οπότε αγαπημένε μου John, αντιλαμβάνομαι, πως θες σε όλα τα τραγούδια να ακούγονται 10 στρώσεις κιθάρας, αλλά Europe χωρίς εκτεταμένα πλήκτρα, δεν είναι Europe. Ευτυχώς – ειδικά στο τελευταίο άλμπουμ – το έχουν καταλάβει και οι ίδιοι. Κάπου εκεί στο solo του ο Mic Michaeli το έχασε, προφανώς από συγκίνηση, αλλά ήρθε το solo του Norum και διόρθωσε την κατάσταση.
Μια από τις πιο όμορφες εκπλήξεις της συγκεκριμένης περιοδείας είναι η εκτέλεση του "Time Has Come". Πρόκειται ασφαλώς ένα από τα highlight, παρόλο που πρόκειται για μπαλάντα. Συγκινησιακά φορτισμένο από την αρχή, όταν ο Tempest μας ταξιδεύει στο χρόνο αναφέροντας την εμπειρία του πίσω το 1986 στο Σαν Φρανσίσκο, όταν ολοκληρώθηκε η μίξη του άλμπουμ, η οποία υπήρξε η αιτία που έφυγε ο John Norum από την μπάντα, ακριβώς πάνω στο δικό τους μουσικό Bing Bang. Πρέπει να σημειώσω πως το solo του Norum στο τραγούδι, είναι από τα αγαπημένα μου, ειδικά στο γρήγορο του σημείο…
Ένας από τους διαχρονικούς μελωδικούς hard rock θησαυρούς είναι το 'Heart of Stone'. Τραγούδι και για οπαδούς, αλλά και για μουσικούς, με τα υπέροχα κοφτά riff, το καταπληκτικό ρεφραίν και βέβαια το ΑΠΑΙΧΤΟ solo του John Norum, το οποίο αποτελεί παράδειγμα, για το πως πρέπει να αφομοιώνεται ένας παικταράς, μέσα στο σύνολο. Κάτι που δεν κατάφερε ποτέ κανένας προπονητής με τον Ζιοβάνι…
Πίσω στα 80’s όταν θέλαμε ν’ ακούσουμε metal στο ραδιόφωνο ακούγαμε τις εκπομπές του αείμνηστου Γιάννη Κουτουβού και του ΤΕΡΑΣΤΙΟΥ Αλέξανδρου Ριχάρδου. Θυμάμαι τον Γιάννη Κουτουβό πίσω στο 1987-1988 να βάζει Europe με συστολή, παρόλο που φαινόταν από μακριά ότι του άρεσαν. Άλλωστε τότε οι Σουηδοί ήταν περίπου το μαύρο πρόβατο των Ελλήνων μεταλλάδων, επειδή τάχα μου ήταν φλώροι. Οπότε λογική και η συστολή του αείμνηστου. Αντιθέτως ο Αλέξανδρος Ριχάρδος δεν είχε καμία συστολή. Υποθέτω επειδή οι Europe είχαν εμφανέστατες επιρροές από τους αγαπημένους ΟΛΩΝ ΜΑΣ Deep Purple. Θυμάμαι μια χαρακτηριστική ατάκα του Γιάννη Κουτουβού, κάποια φορά που έβαλε το "On the Loose". «Το συγκεκριμένο τραγούδι είναι ο λόγος που παίζω Europe σ αυτή την εκπομπή». Προφανώς είναι το πιο heavy και το πιο γρήγορο τραγούδι του The Final Countdown. Φωνακλάδικο, rocknrollαδικο που λειτουργεί ΑΡΙΣΤΑ και live…
Το άλμπουμ, όχι όμως και η συναυλία, κλείνει με έναν άλλο μελωδικό θησαυρό το ΥΠΕΡΟΧΟ "Love Chaser". Το συγκεκριμένο τραγούδι, αν το άλμπουμ είχε άλλη μίξη, θα μπορούσες εύκολα να το χαρακτηρίσεις και μελωδικό metal. Μελωδικό, επικό, δραματικό και με ένα solo εφάμιλλο του Heart of Stone. Παρόλο που έχω δει αισίως εφτά φορές τους Europe live, τα δύο τελευταία τραγούδια και το Danger of the track τα άκουσα 1η φορά live. Θα μπορούσαν να τα εναλλάσσουν στο setlist τους με κάποια άλλα τραγούδια της 1ης εποχής. Τα παίζουν πολύ καλά και ταιριάζουν με τα τραγούδια της νέας εποχής.
Μια φορά οι Europe αποφάσισαν να μην παίξουν live το The Final Countdown και ακυρώθηκε η συναυλία!!! Το λες και οργή Θεού. Το έγραψαν για να ανοίγει τις συναυλίες και έμελλε να είναι το τραγούδι που κλείνει όλες τις συναυλίες τους. Το τραγούδι που έχει ακούσει οποιοσδήποτε λάτρης της μουσικής. Είτε ακούει, τανγκό, είτε φλαμένκο, είτε blues, είτε jazz, είτε ρεμπέτικο, είτε είναι Μοναχός σε κάποιο μεσαιωνικό μοναστήρι της Τοσκάνης και ακούει ΑΥΣΤΗΡΑ εκκλησιαστική μουσική. Το F song που θα έλεγε και ο Kee Marcello, αποτελεί την ευχή και την κατάρα της συγκεκριμένης μπάντας. Έγινε πολύ μεγαλύτερο από την ίδια την μπάντα και αυτό – εν τέλει – είναι ΑΔΙΚΟ…
Κλείνω αυτό το οδοιπορικό κάνοντας μια συνοπτική κριτική στην απόδοση της μπάντας. Ο Ian Haugland παρόλο που δεν τον βοηθάει η μουσική των Europe να δείξει το ταλέντο του σε όλο του το εύρος, στα live κυριολεκτικά τα σπάει. Εκτός από μετρονόμος είναι και Beast όσον αφορά τη δύναμη. Και για τον John Leven ισχύουν περίπου τα ίδια, ωστόσο στο One on One δείχνει ότι είναι πολύ καλύτερος μπασίστας απ’ ότι νομίζουμε. Για τον Mic Michaeli δεν έχω να πω πολλά. Είναι σαφέστατα ο πιο υποτιμημένος μουσικός των Europe. Επί της ουσίας αποτελεί την βάση πάνω στην οποία αναδεικνύουν το ταλέντο τους ο Tempest και ο Norum. Τη ραχοκοκαλιά πάνω στην οποία στηρίζεται η μελωδική, επική, πομπώδης και μερικές φορές aor ατμόσφαιρα που δημιουργείται. O John Norum παρόλο που δηλώνει μεγάλος οπαδός του Gary Moore, κάτι που αποτυπώνεται στο παίξιμο του από το 2004 και ύστερα, όταν ήρθε η στιγμή του The Final Countdown set, λες και μεταλλάχθηκε και έπαιξε όπως τότε. Εκείνη την μαγική εποχή που οι επιρροές του από τον ΜΟΝΑΔΙΚΟ, ΥΠΕΡΤΑΤΟ και ΑΠΟΛΥΤΟ guitar hero του ροκ Ritchie Blackmore και οι κοινές τους επιρροές και καταγωγή, τον έκαναν να ακούγεται σαν ένας natural Malmsteen!!! Ότι και να λέμε, όσο και να λατρεύουμε τους Europe του σήμερα, που βγάζουν – κατά τη γνώμη μου – φοβερή μουσική, τα 80’s παραμένουν ΜΟΝΑΔΙΚΑ ΚΑΙ ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΑ. Και σ’ αυτό συνηγορεί και ο Norum με το παίξιμό του στο The Final Countdown set!!!
Κλείνω με τον μορφονιό της μπάντας Joey Tempest… Όσον αφορά την σκηνική του παρουσία, δεν χρειάζεται να γράψω κάτι καινούργιο. Σε ηλικία 63 ετών οργώνει την σκηνή σαν έφηβος, καλύπτοντας όλα τα κενά της κρεμανταλάδικης σκηνικής παρουσίας των Leven και Norum!!! Όσον αφορά την φωνητική του απόδοση, η οποία δεν βρίσκεται πάντα στο ίδιο επίπεδο, ακούγοντας τον το καλοκαίρι στην festival περιοδεία, μου έφυγαν τα σαγόνια. Λες και είχε κάνει botox στις φωνητικές του χορδές. Στο Μιλάνο τον άκουσα ελαφρώς πεσμένο σε σχέση με το καλοκαίρι και αυτό προφανώς και έχει την εξήγηση του!!! 20 συναυλίες μέσα σε έναν μήνα, για να βγουν ΑΠΑΙΤΟΥΝ αυτοσυγκράτηση. Ειδικά σε αυτή την ηλικία και με τόσα ταξίδια. Για να φανταστείτε, μέχρι να γυρίσω εγώ από το Μιλάνο – σχεδόν πτώμα – στην Αθήνα (που είμαι και 10 χρόνια νεότερος), οι Europe είχαν παίξει άλλες δύο συναυλίες σε Στουτγκάρδη και Βιέννη!!! Για να προλάβω πάντως τις Κασσάνδρες, το 2026 ακούγεται πολύ καλύτερα απ’ το 1991 και το 2004. Και αυτό έχει να κάνει με το γεγονός ότι δίνει την ψυχή του σ’ αυτό που κάνει και είναι απελευθερωμένος συναισθηματικά, αφού δεν πιέζεται για τίποτα και από κανέναν…
Αριστοτέλης Βασιλάκης