Billy Squier: Το βίντεο κλιπ που παραλίγο να καταστρέψει το "Signs of Life"

Το συγκεκριμένο άλμπουμ ξεχωρίζει για την αλλαγή στην παραγωγή, καθώς ο Squier συνεργάστηκε με τον γνωστό συνθέτη και παραγωγό του Meat Loaf, Jim Steinman, αντικαθιστώντας τον Reinhold Mack που είχε αναλάβει τα προηγούμενα επιτυχημένα του, άλμπουμ. Ο Squier αρχικά είχε συμφωνήσει για παραγωγό τον Mutt Lange (Def Leppard, AC/DC, Foreigner, Bryan Adams) ωστόσο, ο Lange καθυστέρησε στο στούντιο ολοκληρώνοντας το άλμπουμ "Heartbeat City" των The Cars και στη συνέχεια υπέστη νευρικό κλονισμό από την εξάντληση και δεν μπόρεσε να αναλάβει την παραγωγή του άλμπουμ "Signs of Life". Όμως όπως αποκαλύφθηκε αρκετά χρόνια αργότερα αυτή η δικαιολογία ήταν ψέμα δίοτι ο πραγματικός λόγος της ακύρωσης ήταν πως ο Squier ήταν ζευγάρι με την πρώην σύντροφο του Lange (ονόματι Όλγα παρακαλώ) οπότε πιθανόν η ζήλεια του περίφημου παραγωγού , ανάγκασε τον Squier να στραφεί εσπευσμένα στον Jim Steinman όπου και συμφώνησαν. Ο Jim Steinman έφερε με την σειρά του έναν πιο θεατρικό και synth-ροκ ήχο που κατόρθωσε να τον παντρέψει με τις hard rock κιθάρες, αν και απογοήτευσε μπόλικους από τους παραδοσιακούς οπαδούς του Billy Squier παρότι οι δύο τους είχαν τις δικές τους καλλιτεχνικές διαφωνίες για την δημιουργία του "Signs of Life". Επιπρόσθετα ένα άλλο γεγονός που βοήθησε στην ανανέωση και εκσυγχρονισμού, του ήχου του άλμπουμ ήταν και η χρήση του Synclavier που ήταν ένα από τα πρώτα και πιο εξελιγμένα και πανάκριβα ψηφιακά συστήματα σύνθεσης, sampling και hard-disk recording της δεκαετίας του '80 δίνοντας στο άλμπουμ έναν πολύ πιο γυαλιστερό, ηλεκτρονικό και synth-rock χαρακτήρα. Σ' αυτήν την εξέλιξη συνέβαλε και η σύμφωνη γνώμη και του Steinman που ενθάρρυνε τη χρήση τέτοιων τεχνολογιών.

                                                                 Συνθέσεις και εντυπώσεις

Ερχόμενοι στο "Signs of Life" εκτός του Billy Squier παίζουν μαζί του, ο Bobby Chouinard (τύμπανα), ο Alan St. Jon (πλήκτρα, συνθεσάιζερ), ο Jeff Golub (κιθάρα) και ο Doug Lubahn (μπάσο) ενώ σημαντική είναι και η συμμετοχή με τον Larry Fast στα πλήκτρα με προυπηρεσία σε Peter Gabriel, Foreigner, Nektar, Bonnie Tyler.

Ο δίσκος ανοίγει με το "All Night Long" σε hard rock ρυθμούς αλλά είναι εμφανείς οι προσθήκες στα πλήκτρα με τα εφέ και τα συνθεσάιζερ θυμίζοντας τον Rick Springfield. Ακολουθεί το πολυσυζητημένο και εκπληκτικό "Rock Me Tonite" (διαβάστε παρακάτω την απίθανη ιστορία του με το βίντεο κλιπ) όπου η εισαγωγή του είναι "κλεμμένη" από το "Cold As Ice" των Foreigner. Ο Billy Squier έγραψε το τραγούδι κατά τη διάρκεια των διακοπών του στην Ελλάδα, και συγκεκριμένα στη Σαντορίνη! Όπως έχει αποκαλύψει ο ίδιος η έμπνευση του ήρθε αμέσως μόλις βγήκε από τη θάλασσα. Γύρισε τότε στην κοπέλα του και της είπε: «Μόλις βρήκα το hit για τον επόμενο δίσκο μου».

Το "Eye on You" ρίχνει τις ροκ εντάσεις και περιλαμβάνει έναν πιο τεχνοκρατικό ήχο βασισμένο στα συνθεσάιζερ και στο μπάσο ενώ το "Take a Look Behind Ya" κινείται σε άλλο συνθετικό μοτίβο περιέχοντας ένα μοντέρνο southern ύφος. Η συνέχεια ανήκει στο "Reach For the Sky" και πρόκειται για μια από τις πιο δυναμικές και καθηλωτικές στιγμές του άλμπουμ με φοβερό ρεφρέν και εξαιρετικές κιθαριστικές σολιές ενώ στις ζωντανές εμφανίσεις της περιοδείας του 1984, η εκτέλεσή του, θεωρούνταν από τις κορυφαίες στιγμές της βραδιάς.

Ακολουθεί το θαυμάσιο "(Another) 1984" που ξεχωρίζει κυρίως για solo κιθάρας από τον Brian May των Queen και τα χαρισματικά δεύτερα φωνητικά ενώ ο ήχος είναι πιο "πομπώδης" με έντονη χρήση του Synclavier. Το κομμάτι μιλά για τον έλεγχο των μαζών, την τεχνολογία, τις μηχανές του μυαλού και την απώλεια της ατομικότητας ("Machine is the mind - it will rule by design, so you're never alone"). Το "Fall for Love" είναι ένα mid-tempo κομμάτι έχοντας μία ερμηνευτική ιδιαιτερότητα όπου ξεκινά ψιθυριστά ενώ τα δεύτερα φωνητικά από τους Rory Dodd και Eric Troyer (συνεργάτες του Steinman και του Meat Loaf) ενισχύουν την έντονη μελωδική και δραματική πλευρά του κομματιού. Το "Can't Get Next to You" αναδεικνύει την παθιασμένη ερμηνεία του Billy Squier σε ένα classic rock σε δομή κομμάτι με τις ηχητικές παρεμβάσεις και τα εφέ εδώ να μην έχουν τον πρώτο λόγο. Ο δίσκος κάνει επίλογο με το "Hand-Me-Downs" που παραπέμπει ευθέως στους AC/DC και κλείνει με το "Sweet Release" όπου δύο δεκαετίες αργότερα λόγω της τραγωδίας της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, ο Billy Squier τροποποίησε τους στίχους του "Sweet Release" και το παρουσίασε ζωντανά σε μια φιλανθρωπική εκδήλωση στη Νέα Υόρκη για την οικονομική ενίσχυση του πυροσβεστικού σταθμού Ladder 9 / Engine 33 και οι στίχοι του κομματιού ("Sweet release, come in peace / give us peace") λειτούργησαν ως ένας συγκινητικός φόρος τιμής στα θύματα και τους διασώστες.

                                           Η ιστορία πίσω από το βίντεο κλιπ του "Rock Me Tonite"

Το "Rock Me Tonite" ως σύνθεση γεννήθηκε στo πιο γοητευτικό νησί των Κυκλάδων, την Σαντορίνη σύμφωνα με τον Squier στο Songfacts και έγινε το υψηλότερο κομμάτι του στα αμερικανικά charts (φτάνοντας στο No. 15 του Billboard Hot 100 και στο No. 1 των Rock charts) έχει τη δική του απίθανη ιστορία που παραλίγο να καταστρέψει την καριέρα του Καναδού καλλιτέχνη εξαιτίας ενός βίντεο κλιπ. Συγκεκριμένα στο βιβλίο "I Want My MTV" υπάρχει ένα ολόκληρο κεφάλαιο αφιερωμένο σε αυτό και το θεωρεί από τα χειρότερα της ιστορίας του καναλιού. Το βίντεο κλιπ σκηνοθετήθηκε από τον διάσημο χορογράφο Kenny Ortega ο οποίος αργότερα σκηνοθέτησε το "Dirty Dancing" και το "High School Musical" και η ιδέα βασίστηκε εν μέρει στην ταινία "American Gigolo" με τον Richard Gere και είχε ως concept τον Squier να ξυπνάει σε ένα κρεβάτι με σατέν σεντόνια, φορώντας ένα παστέλ ροζ φανελάκι χορεύοντας με έναν ιδιαίτερα ανάλαφρο και θεατρικό τρόπο σαν τον Mick Jagger σκίζοντας το μπλουζάκι του και τελικά συναντά την μπάντα του σε ένα σκοτεινό σοκάκι για να παίξουν το κομμάτι. Όλο αυτό το θηλυπρεπές και ομοερωτικό στυλ "ξενέρωσε" το παραδοσιακό πυρήνα των οπαδών του Billy Squier, και επηρέασε αρνητικά τις πωλήσεις των εισιτηρίων για την περιοδεία του Squier με τον ίδιο να δηλώνει ότι το βίντεο ήταν μια «απόλυτη καταστροφή» που αμαύρωσε την εικόνα του. Mάλιστα το εν λόγω βίντεο κλιπ είχε δημιουργήσει τέτοιο ντόρο όπου μέχρι και ο Rudolf Schenker των Scorpions έκανε δηλώσεις, αναφέροντας: "Μου άρεσε πολύ ο Billy Squier, αλλά μετά τον είδα να κάνει αυτό το βίντεο με έναν πολύ απαίσιο τρόπο. Δεν μπορούσα να πάρω τη μουσική στα σοβαρά πια". Μάλιστα στο βιβλίο του Greg Prato, "MTV Ruled the World: The Early Years of Music Video", του 2011, ο τραγουδιστής των Def Leppard, Joe Elliott, θυμήθηκε τις αρχικές του εντυπώσεις για το βίντεο: "Το βλέπαμε μέσα από τα δάχτυλά μας και θυμάμαι να λέω για το βίντεο: "Ο Mick Jagger μπορεί να τη γλιτώσει... ο Billy Squier δεν μπορεί". Δυστυχώς, είχα δίκιο. Είναι απλώς ένα από αυτά τα πράγματα, όπου είναι σαν, "Ω, άνθρωπέ μου, όχι, σε παρακαλώ, μην το κάνεις αυτό!"

Το 2011, ο Squier εξομολογήθηκε τα εξής: "Το βίντεο παρουσιάζει λανθασμένα ποιος είμαι ως καλλιτέχνης. Ήμουν ένας όμορφος, σέξι άντρας. Αυτό σίγουρα δεν έβλαπτε στην πώληση δίσκων αλλά σε αυτό το βίντεο είμαι κάπως πιο όμορφο αγόρι κάνοντας διάφορα σε ένα δωμάτιο. Ο κόσμος έλεγε «Είναι ομοφυλόφιλος»...ή... «Έχει πάρει ναρκωτικά». Ήταν τραυματικό για μένα. Δηλαδή, δεν είχα τίποτα εναντίον των ομοφυλόφιλων. Έχω πολλούς ομοφυλόφιλους φίλους. Αλλά είτε μου αρέσει είτε όχι, ήταν ένα πιο δύσκολο σημείο τότε και όλα όσα είχα δουλέψει σε όλη μου τη ζωή κατέρρεαν και δεν μπορούσα να τα σταματήσω».

Ο Squier αρχικά έμεινε άναυδος όταν είδε το βίντεο και η Capitol του είπε να μην ανησυχεί, αφού το single ήταν τόσο επιτυχημένο, αλλά η κοπέλα του του είπε ότι θα τον κατέστρεφε. Εκείνη την εποχή έκανε περιοδεία και θυμάται ότι μόλις κυκλοφόρησε το βίντεο, σταμάτησε να κάνει sold out στις συναυλίες και σε ορισμένες περιπτώσεις παίζοντας σε μισοάδειες αρένες. «Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί η Capitol δεν έβγαλε αυτό το βίντεο και δεν έκανε άλλο», είπε ο Warren DeMartini των Ratt, οι οποίοι άνοιγαν για την Squier εκείνη την εποχή. Παρά τον καταστροφικό απόηχο του βίντεο, το ίδιο το τραγούδι ήταν τεράστια επιτυχία, φτάνοντας στο No. 15 του Billboard Hot 100 και στο No. 1 των Mainstream Rock Tracks.

Σε άλλη ραδιοφωνική του συνέντευξη στον Eddie Trunk ο Squier εξήγησε ότι ο ίδιος δεν ήταν "άνθρωπος των concept βίντεο και προτιμούσε πάντα τα βίντεο που έδειχναν τη μπάντα να παίζει ζωντανά όπως το "Everybody Wants You". Παρασύρθηκε όμως από τη μόδα της εποχής να πειραματιστεί με κάτι πιο «κινηματογραφικό», κάτι που τελικά αποδείχθηκε καταστροφικό. Από την άλλη πλευρά, ο σκηνοθέτης Kenny Ortega έδωσε τη δική του εκδοχή στο βιβλίο "Tarnished Gold: The Record Industry Revisited", ρίχνοντας την ευθύνη στον καλλιτέχνη: «Αν μη τι άλλο, προσπάθησα να σκληρύνω την εικόνα που ο ίδιος προέβαλλε... Ας μην υπάρχει καμία αμφιβολία, ήταν ένα βίντεο του Billy Squier με κάθε έννοια. Αν έκανε ζημιά στην καριέρα του, δεν έχει να κατηγορήσει κανέναν άλλον παρά μόνο τον εαυτό του.» Ο Ortega μάλιστα αποκάλυψε ότι τόσο ο ίδιος όσο και ο μοντέρ ήταν τόσο δυσαρεστημένοι με το τελικό αποτέλεσμα, που προσπάθησαν να αφαιρέσουν τα ονόματά τους από τους τίτλους τέλους.

Τέλος σε μια σπάνια και εκτενή συνέντευξη στο περιοδικό Rock Candy, ο Squier μίλησε για το "Signs of Life" το οποίο θεωρεί ως το πιο κομβικό και παρεξηγημένο άλμπουμ της καριέρας του, το οποίο σηματοδότησε το τέλος της χρυσής του εποχής στα charts, αλλά περιέχει μερικές από τις καλύτερες συνθέσεις του όπως το "Sweet Release". ενώ κομμάτια όπως τα "All Night Long", Fall for Love ή το "Reach For The Sky" αποδεικνύουν ότι ο Squier βρισκόταν σε εξαιρετική συνθετική φόρμα που με την συμβολή και την εμπειρία του Jim Steinman ενώθηκαν δύο διαφορετικοί κόσμοι που αντέχει ακόμη στο χρόνο. Σήμερα, ο Billy Squier έχει αποτραβηχτεί σε μεγάλο βαθμό από τη δημοσιότητα, αλλά σε σπάνιες πρόσφατες συνεντεύξεις του (όπως στο περιοδικό Goldmine) δηλώνει συμφιλιωμένος με το παρελθόν, αν και συνεχίζει να πιστεύει ότι η μουσική βιομηχανία της δεκαετίας του '80 έκρινε τους καλλιτέχνες περισσότερο από την εικόνα τους στην τηλεόραση παρά από την ίδια τη μουσική τους.

Φώτης Μελέτης