L.A. Blues Authority Vol. V – Cream of the Crop

Και εδώ υπάρχει κάτι ακόμη πιο ενδιαφέρον: δεν πρόκειται απλώς για ένα tribute album στους Cream. Είναι ένα χαρακτηριστικό προϊόν της φιλοσοφίας του Blues Bureau International του σπουδαίου Mike Varney: μεγάλα ονόματα του rock, βιρτουόζοι κιθαρίστες, σπουδαίες φωνές και δεξιοτέχνες της blues σκηνής συναντιούνται "γύρω" από το υλικό των Cream και το μεταφέρουν στη "γλώσσα" του αμερικανικού blues-rock των ’90ς.

Η αυθεντική αμερικανική CD έκδοση κυκλοφόρησε στις 8 Νοεμβρίου 1994, με κωδικό BB-2024-2, συνολική διάρκεια περίπου 44:48 και δέκα κομμάτια. Το άλμπουμ εμφανίζεται επίσης σε καναδική έκδοση της Attic/Shrapnel, ενώ ακολούθησαν μεταγενέστερες επανεκδόσεις.

Για να καταλάβουμε το Cream of the Crop, πρέπει να γυρίσουμε λίγο πίσω την ιστορία. Ο Mike Varney είχε ήδη δημιουργήσει από το 1980 τη Shrapnel Records και είχε συνδέσει το όνομά του με την έκρηξη του κιθαριστικού virtuoso rock και του shred. Η ιδιαίτερη ικανότητά του όμως ήταν ότι δεν έβλεπε την κιθάρα μόνο μέσα από το heavy metal. Το 1991 δημιούργησε την Blues Bureau International, με σαφή προσανατολισμό στο ηλεκτρικό blues και κυρίως στο blues-rock που αντλούσε από τους μεγάλους κιθαρίστες και τραγουδιστές των ’60ς και ’70ς. Η ίδια η Shrapnel περιγράφει τη Blues Bureau ως εταιρεία προσανατολισμένη περισσότερο στους "70's arena guitar icons" παρά στο παραδοσιακό, ακουστικό blues. Και αυτό εξηγεί σχεδόν τα πάντα.

Ο κατάλογος της Blues Bureau περιέλαβε καλλιτέχνες όπως:

• Pat Travers
• Rick Derringer
• Glenn Hughes
• Leslie West
• Neal Schon
• Eric Gales
• Scott Henderson
• Joe Louis Walker
• The Outlaws

Mε τον Varney να δημιουργεί έναν κατάλογο όπου το blues συναντά το hard rock, το classic rock και την κιθαριστική δεξιοτεχνία.  Το πρώτο L.A. Blues Authority του 1992 ήταν ήδη μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνάντηση. Εκεί βρίσκουμε, μεταξύ άλλων:

• Zakk Wylde
• Glenn Hughes
• Richie Kotzen
• Steve Lukather
• George Lynch
• Billy Sheehan
• Paul Gilbert
• Tony MacAlpine
• Jeff Watson
• Gregg Bissonette

Σε blues standards όπως "Baby Please Don't Go", "You Don't Love Me", "Messin' with the Kid", “How Blue Can You Get”, "Rollin' and Tumblin'", "Ramblin' on My Mind" κ.ά.

Το Vol. II του 1993 κινήθηκε διαφορετικά, με τον Glenn Hughes ως κεντρική φιγούρα. Έτσι, το Vol. V έρχεται ως φυσική συνέχεια μιας σειράς που είχε ήδη αποδείξει ότι μπορούσε να λειτουργήσει ως γέφυρα μεταξύ της blues παράδοσης και της μεγάλης κιθαριστικής rock σχολής.

Η επιλογή των Cream, στην συνέχεια  ήταν σχεδόν ιδανική. Οι Cream δεν ήταν απλώς ένα blues-rock συγκρότημα. Ήταν το σούπερ τρίο: Eric Clapton – Jack Bruce – Ginger Baker και αποτέλεσαν ένα από τα σημαντικότερα εργαστήρια μετάλλαξης του blues σε hard rock. Οι συνθέσεις τους είχαν: blues ρίζες, μπόλικο αυτοσχεδιασμό, jazz επιρροές και δυναμικές αντιθέσεις.

Γι' αυτό και ένα τραγούδι των Cream μπορεί να το τραγουδήσει ο Glenn Hughes, να το παίξει ο Jeff Watson, να το μεταμορφώσει ο Richie Kotzen ή να το αποδώσει ο Leslie West χωρίς να χάνει την ταυτότητά του.

Ο βασικός κορμός του project είναι:

Tim Bogert – μπάσο
Jeff Martin – τύμπανα
Mike Onesko – κιθάρες

Με τους εκάστοτε guests να αναλαμβάνουν φωνητικά και ή lead κιθάρα. Η ιστορική τεκμηρίωση της συγκεκριμένης παραγωγής επιβεβαιώνει ότι ο Bogert, ο Martin και ο Onesko αποτελούσαν τον βασικό backing πυρήνα, ενώ συμμετείχαν ως guests οι Glenn Hughes, Joe Lynn Turner κ.ά.

Εδώ βρίσκεται ένα από τα μεγάλα ατού του δίσκου. Πιο συγκεκριμένα: Tim Bogert

Ο Bogert δεν ήταν απλώς ένας session μπασίστας. Ήταν ένας από τους μεγάλους αρχιτέκτονες του power-trio bass playing, γνωστός από τους Vanilla Fudge, Cactus και Beck, Bogert & Appice. Η παρουσία του σε ένα Cream tribute έχει επομένως σχεδόν συμβολικό χαρακτήρα. Ο Jack Bruce υπήρξε ο μεγάλος blues-rock μπασίστας της δεκαετίας του ’60.Ο Tim Bogert ήταν ένας από τους ανθρώπους που συνέχισαν αυτή την παράδοση στη  δεκαετία του ’70.Ο ντράμερ Jeff Martin συμπληρώνει το power-trio στοιχείο.

Ο Mike Onesko, κεντρικός άνθρωπος της παραγωγής και κιθαρίστας του project, είναι ιδιαίτερα σημαντικός για τη συνοχή του δίσκου. Η δική του αισθητική συνδέει τις διαφορετικές συμμετοχές. Ο ίδιος αναφέρει σήμερα το Cream Of The Crop στον προσωπικό του κατάλογο ως παραγωγή των Mike Onesko & Mike Varney .

Οι επιλογές των 10 συνθέσεων:

1. SUNSHINE OF YOUR LOVE

Ανοίγοντας το άλμπουμ με το "Sunshine of Your Love", το project κάνει εξαρχής σαφή τη φιλοσοφία του. Ο Pat Travers είναι από τους πλέον κατάλληλους ανθρώπους για να αναλάβουν ένα Cream classic. Ο Καναδός κιθαρίστας/τραγουδιστής είχε ήδη χτίσει από τα ’70ς μια ολόκληρη καριέρα πάνω στον άξονα: Το περίφημο riff του Clapton αποκτά εδώ περισσότερο ’70ς hard-rock βάρος. Και αυτό είναι το ενδιαφέρον: δεν έχουμε μια προσπάθεια "φωτοτυπίας" του Clapton. Ο Travers αντιμετωπίζει το κομμάτι ως Pat Travers τραγουδι.Η φωνή είναι τραχιά, το rhythm section βαρύτερο και η κιθάρα πιο επιθετική.

Το "Sunshine…" γίνεται έτσι η γέφυρα:

2. STRANGE BREW

Από τα πιο ενδιαφέροντα tracks ολόκληρης της συλλογής. Ο Richie Kotzen το 1994 ήταν ακόμη σε μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του. Είχε ήδη περάσει από το shred και το instrumental guitar territory και είχε αρχίσει να αναδεικνύει όλο και περισσότερο τον τραγουδιστή, songwriter και blues-rock performer που έκρυβε μέσα του. Ο Kotzen δεν προσπαθεί να γίνει Clapton. Αντίθετα, βάζει την δική του σφραγίδα.

3. SITTIN' ON TOP OF THE WORLD

Εδώ έχουμε ένα πραγματικό supergroup moment.Το αποτέλεσμα δεν θα μπορούσε να είναι πιο χαρακτηριστικό του 1994. Ο Turner φέρνει τη μεγάλη μελωδική hard-rock φωνή του. Ο Schon, από την άλλη, έχει εντελώς διαφορετικό κιθαριστικό λεξιλόγιο από τον Clapton. Το συγκεκριμένο track αποτελεί ένα από τα πιο ελκυστικά σημεία της συλλογής ακριβώς επειδή ο Schon δεν επιχειρεί να "αντιγράψει" τον Clapton. Ο Neal Schon είναι ένας κιθαρίστας που μπορεί να παίξει blues χωρίς να εγκαταλείψει τη δική του προσωπικότητα.

4. BORN UNDER A BAD SIGN

Εδώ συναντώνται δύο εντελώς διαφορετικές σχολές. Ο Glenn Hughes είναι ένας από τους σπουδαιότερους soul/blues-rock τραγουδιστές που πέρασαν από το hard rock. Ο Jeff Watson, αντίθετα, προέρχεται από τη σχολή των Night Ranger. Κι όμως, λειτουργούν. Ο Hughes δίνει στο τραγούδι το βαθύ, γεμάτος ψυχή σχεδόν gospel-blues συναίσθημα που χρειάζεται. Ο Watson φέρνει την τεχνική ακρίβεια.Και αυτή ακριβώς η αντίθεση είναι που κάνει την εκτέλεση ενδιαφέρουσα. 

5. CROSSROADS

Εδώ, προσωπικά, θα έβαζα ένα μεγάλο αστερίσκο.Γιατί; Επειδή το "Crossroads" είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό τραγούδι όταν μιλάμε για Cream και ο Leslie West είναι ένας από τους λίγους κιθαρίστες που μπορούσαν να σταθούν απέναντι στην ιστορική εκτέλεση του Clapton χωρίς να φαίνεται παράταιρο. Ο ήχος του West είναι βαρύς, παχύς, γήινος, επιβλητικός. Είναι περισσότερο Mountain παρά Cream και αυτό είναι το σωστό.

6. CAT'S SQUIRREL
Ένα από τα πιο "βρώμικα" και αυθεντικά blues κομμάτια του δίσκου. Το "Cat's Squirrel" δεν είναι ένα από τα μεγάλα radio classics των Cream, αλλά είναι ιδιαίτερα σημαντικό για την κατανόηση των αυθεντικών blues  Η παρουσία του Little John Chrisley είναι σημαντική. Ο Chrisley είχε ήδη έρθει σε επαφή με τον Mike Varney περίπου το 1993, όταν η Blues Bureau είχε αρχίσει να συγκεντρώνει veteran artists και blues μουσικούς. Αυτό το track επομένως λειτουργεί σχεδόν ως φόρος τιμής στις blues ρίζες πίσω από τους Cream.

7. POLITICIAN

Το "Politician" είναι ένα από τα τραγούδια που αποκαλύπτουν καλύτερα τον ρόλο του Onesko. Εδώ δεν υπάρχει ανάγκη για superstar guest.Ο ίδιος ο παραγωγός/κιθαρίστας αναλαμβάνει το κομμάτι και το οδηγεί σε ένα πιο βαρύ, ηλεκτρικό blues-rock περιβάλλον. Το αποτέλεσμα είναι λιγότερο "tribute act" και περισσότερο club blues-rock και αυτό είναι σημαντικό για τη συνολική ισορροπία του δίσκου.

8. SLEEPY TIME TIME

Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο κρυφό "διαμάντι" του δίσκου. Ο Eric Gales ήταν τότε μόλις στην εφηβεία του. Ο Gales είχε μεγαλώσει μέσα σε blues-rock οικογενειακό περιβάλλον και έμαθε να παίζει κιθάρα αριστερόχειρα, με την κιθάρα ουσιαστικά ανεστραμμένη, λόγω της επιρροής των αριστερόχειρων αδελφών του. Και εδώ ακούμε έναν πολύ νεαρό Eric Gales να προσπαθεί να "συνομιλήσει" με το blues λεξιλόγιο των Cream. Με τη σημερινή γνώση της πορείας του, το κομμάτι αποκτά ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον.
9. OUTSIDE WOMAN BLUES

Ο Derringer είναι άλλος ένας μουσικός που δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις (The McCoys, Johnny Winter, Edgar Winter) ήταν ήδη βαθιά ριζωμένος στο αμερικανικό blues-rock. Το "Outside Woman Blues" του επιτρέπει να επιστρέψει σε ένα πιο άμεσο blues περιβάλλον. Η κιθάρα του είναι λιγότερο "ηρωική "από του Travers ή του Kotzen και περισσότερο old-school American blues-rock. Και ακριβώς γι' αυτό λειτουργεί εξαιρετικά.

10. TAKE IT BACK

Το κλείσιμο του άλμπουμ είναι ίσως το λιγότερο αναμενόμενο. Ο Alan Mirikitani, γνωστός από την blues-rock σκηνή, αναλαμβάνει το "Take It Back". Η επιλογή του είναι σημαντική γιατί το project δεν τελειώνει με άλλο ένα superstar performance. Τελειώνει με έναν μουσικό περισσότερο συνδεδεμένο με την ίδια την blues club κουλτούρα. Έτσι ο δίσκος κλείνει κυκλικά από τους μεγάλους rock stars πίσω στις blues ρίζες.

Εδώ βρίσκεται ίσως το πιο σημαντικό ιστορικό στοιχείο. Ο Mike Varney είχε ήδη αποκτήσει φήμη ως άνθρωπος που αναζητούσε κιθαριστικό ταλέντο.

Στη δεκαετία του ’80 αυτό σήμαινε: Shrapnel → shred → virtuoso guitar. Στις αρχές των ’90s όμως έκανε κάτι εξαιρετικά έξυπνο: Shrapnel → Blues Bureau → blues-rock → οι ρίζες του guitar hero.

Δηλαδή ο Varney ουσιαστικά έδειξε ότι πίσω από πολλούς κιθαρίστες του hard rock και του metal υπήρχε μια κοινή γλώσσα: το blues.

Η ίδια η Shrapnel περιγράφει τη Blues Bureau ως label που έδινε έμφαση στους μεγάλους rock κιθαρίστες της δεκαετίας του ’70 και όχι στο πιο παραδοσιακό roots blues. Το 1994 το μουσικό τοπίο είχε αλλάξει δραματικά. Το grunge είχε ήδη αλλάξει την αγορά.Η εμπορική κυριαρχία του κλασικού ’80s hard rock είχε υποχωρήσει. Οι δισκογραφικές εταιρείες δεν επένδυαν πλέον με τον ίδιο τρόπο στους guitar heroes. Και μέσα σε αυτό το περιβάλλον η Blues Bureau έκανε σχεδόν το αντίθετο: επένδυε στους κιθαρίστες. Όχι όμως με το σκεπτικό του 1987. Τώρα τους έβαζε να επιστρέψουν στις ρίζες.

Αυτό είναι ένα στοιχείο που πρέπει να έχουμε υπόψη όταν ακούμε το album. Μια εποχή όπου η παλιά γενιά του hard rock συναντούσε τη νέα γενιά κιθαριστών. Αν το αντιμετωπίσουμε όχι ως "άλλο ένα tribute album", αλλά ως ιστορικό ντοκουμέντο της blues-rock σκηνής του 1994, η εικόνα αλλάζει σημαντικά.Δεν είναι απαραίτητα το καλύτερο tribute album στους Cream.Είναι όμως ένα από τα πιο ενδιαφέροντα all-star blues-rock projects των ’90s.

Σε συνέντευξη/συζήτηση που δημοσιεύθηκε στο Coast To Coast του Glenn Hughes, ο ίδιος σχολιάζει το Cream Of The Crop ως ένα project που θεωρούσε αξιοπρεπές, ενώ κάνει πολύ πιο επικριτικά σχόλια για το άλλο tribute project της εποχής, το Deep Purple tribute, σημειώνοντας προβλήματα στον τρόπο με τον οποίο είχαν γίνει ορισμένες ηχογραφήσεις. Αυτό έχει αξία γιατί μας δίνει μια εκ των έσω ματιά στην παραγωγική πραγματικότητα αυτών των all-star tribute albums της εποχής.

Αν έπρεπε να φτιάξω μια προσωπική πεντάδα:

Richie Kotzen – "Strange Brew"
Γιατί αποκαλύπτει τον Kotzen πριν ακόμη εξελιχθεί πλήρως στον blues/soul τραγουδιστή που γνωρίσαμε αργότερα.

Glenn Hughes – "Born Under a Bad Sign"
Γιατί η φωνή του Hughes είναι σχεδόν ιδανική για αυτό το υλικό.

Leslie West – "Crossroads"
Γιατί ο West δεν προσπαθεί να γίνει Clapton. Γίνεται Leslie West.

Pat Travers – "Sunshine of Your Love"
Για την καθαρόαιμη hard rock προσέγγιση.

Eric Gales – "Sleepy Time Time"
Για την ιστορική αξία: ένας πολύ νεαρός Eric Gales μέσα σε ένα project γεμάτο θρύλους.

Αν έπρεπε να συνοψίσω το L.A. Blues Authority Vol. V – Cream of the Crop σε μία πρόταση, θα έγραφα: Είναι η στιγμή που η γενιά των μεγάλων hard-rock κιθαριστών των ’70s και ’80s επιστρέφει στις blues ρίζες των Cream, συναντώντας παράλληλα τη νέα γενιά των virtuoso κιθαριστών των ’90s.

Το Blues Bureau International, άλλωστε, δεν ήταν ένα τυχαίο παρακλάδι της Shrapnel. Ήταν ένα πολύ συγκεκριμένο όραμα του Mike Varney: να αποδείξει ότι η ηλεκτρική κιθάρα μπορούσε να επιστρέψει στο blues χωρίς να χάσει ούτε την ένταση ούτε τη δεξιοτεχνία του rock. Και το L.A. Blues Authority Vol. V – Cream of the Crop είναι ίσως ένα από τα καθαρότερα παραδείγματα αυτής της φιλοσοφίας.

Μια τελευταία συλλεκτική παρατήρηση. Υπάρχει και μια μικρή δισκογραφική "παγίδα": διάφορες μεταγενέστερες καταχωρίσεις εμφανίζουν διαφορετική σειρά κομματιών, ενώ υπάρχουν και μεταγενέστερες επανεκδόσεις του CD. 

Και εδώ, έχουμε πραγματικά έναν δίσκο που αξίζει να μπει στη μεγάλη σειρά των σπάνιων/παραγνωρισμένων blues-rock κυκλοφοριών των ’90s — ειδικά δίπλα στα διάφορα "Smoke on the Water – A Tribute", "Crossfire: A Salute to Stevie Ray Vaughan" και τις υπόλοιπες παραγωγές της Blues Bureau/Shrapnel εκείνης της περιόδου.

Και το L.A. Blues Authority Vol. V – Cream of the Crop είναι όντως "διαμαντάκι" για ψαγμένη δισκοθήκη! Και φυσικά… χωρίς να αφήνουμε κανέναν κιθαριστικό ή blues-rock θρύλο στην άκρη!

Νότης "Cream of the Crop" Γκιλλανίδης