Bon Jovi: Worst to Best

Οι Led Zeppelin πάντρεψαν το rock με τα blues και κατέκτησαν την Αμερική. Οι Deep Purple πάντρεψαν το rock με την κλασική μουσική και έμαθαν μουσική σε όλους. Οι Bon Jovi πάντρεψαν το rock με την pop και έβαλαν την σκληρή μουσική στα σαλόνια. Οι Guns n’ Roses πάντρεψαν το rock με τo alternative και έγιναν προπομπός του grunge. Οι Metallica πάντρεψαν το rock με τo punk και ανακάλυψαν νέο είδος μουσικής. Οι System of a down και οι Linkin Park πάντρεψαν το rock με το rap και έγιναν οι τελευταίες μεγάλες μπάντες της σκληρής μουσικής. Ποια μπάντα απ’ όλες αυτής είναι εκείνη όλη η metal κοινότητα «αγαπάει να μισεί» και κρυφά λατρεύει; Κάποιοι βλαχοαμερικάνοι από το New Jersey, πως ακόμα και η θεία μου η Μαρίτσα, ξέρει τουλάχιστον καμία τριανταριά ρεφραίν τους.

Σε αυτό το άρθρο, κάνουμε countdown στην δισκογραφίας τους, αναλύουμε και κατατάσσουμε όλα τα studio άλμπουμ των Bon Jovi, από το χειρότερο προς το καλύτερο.

16. The Circle (2009)

Είναι αλήθεια πως μετά το Have a nice day, το ενδιαφέρον μου για τους Bon Jovi μειώθηκε κατακόρυφα, περισσότερο λόγω της εμφανέστατης μουσικής απομάκρυνσης από το κλασικό rock. Αν υπάρχει όμως ένα άλμπουμ που κυριολεκτικά με απογοήτευσε, παρόλο που προσπάθησα εμμονικά να βρω κάτι που θα μου άρεσε, είναι το The Circle. Μετά το country πείραμα του Lost Highway, το συγκρότημα επιχείρησε να επιστρέψει στον μεγάλο, «γεμάτο» rock ήχο των σταδίων. Η παραγωγή είναι εξαιρετικά γυαλισμένη, γεμάτη με up-tempo ρυθμούς, mainstream ρεφρέν και έντονη χρήση loops και synths που προσπαθούν να δώσουν έναν σύγχρονο, ραδιοφωνικό αέρα, θυσιάζοντας όμως εντελώς την κλασική rock αυθεντικότητά τους.

15. What About Now (2013)

Το What About Now  είναι μια πιο «μαλακή» συνέχεια του The Circle. Ως εκ τούτου την κρυάδα την είχαμε πάρει, οι προσδοκίες ήταν πολύ μικρότερες, συνακόλουθα και η απογοήτευση, πολύ πιο διαχειρίσιμη. Το άλμπουμ κινείται σε mid-tempo ρυθμούς με έντονη παρουσία ακουστικών κιθάρων, ελαφριών synthesizers και uplifting, αισιόδοξων στίχων. Είναι η εποχή που οι Bon Jovi προσαρμόζονται πλήρως στα charts των '10s, αφήνοντας πίσω τα βαριά riffs και εστιάζοντας σε ραδιοφωνικές μπαλάντες και stadium-pop anthems.

14. Burning Bridges (2015)

Όντας ένα άλμπουμ «συμβατικής υποχρέωσης» (fan album) και το πρώτο χωρίς τον Richie Sambora. Ο ήχος είναι πιο ετερόκλητος και λιγότερο συμπαγής. Περιλαμβάνει outtakes και μισοτελειωμένα κομμάτια προηγούμενων ετών, κινούμενο ανάμεσα σε safe pop-rock μπαλάντες και κάποιες πιο ωμές, ακουστικές στιγμές, με εμφανή την έλλειψη των signature κιθαριστικών σόλο που χαρακτήριζαν το παρελθόν τους. Και η πίκρα συνεχίζεται…

13. 2020 (2020)

Η μουσική κατεύθυνση εδώ αλλάζει ριζικά ως προς το περιεχόμενο. Ο Jon Bon Jovi αφήνει στην άκρη τα party anthems και στρέφεται σε έναν πιο ώριμο, folk-rock και βαρύ στιχουργικά ήχο, επηρεασμένο από την αμερικανική τραγουδοποιία (στυλ Bruce Springsteen). Κυριαρχούν οι ακουστικές κιθάρες, τα έγχορδα και τα χαμηλότερα φωνητικά registers, ταιριάζοντας με το σκοτεινό, κοινωνικοπολιτικό κλίμα της εποχής. Μπορεί το μουσικό στυλ να μην είναι του γούστου μου, ωστόσο το συγκεκριμένο άλμπουμ, κάτι είχε να μας πει, τουλάχιστον στιχουργικά. Περισσότερο μοιάζει μ’ ένα solo άλμπουμ του Jon Bon Jovi, παρά με ένα άλμπουμ της μπάντας.

12. Forever (2024)

Το άλμπουμ λειτουργεί ως μια γιορτή για τα 40 χρόνια του συγκροτήματος. Μουσικά, επιχειρεί να γεφυρώσει το ένδοξο melodic rock παρελθόν των '80s και '90s με τη σύγχρονη pop-rock παραγωγή. Ο ήχος είναι πιο φωτεινός, γεμάτος ενέργεια, feel-good ρυθμούς και πλούσιες φωνητικές αρμονίες, εστιάζοντας στην ανάδειξη της ελπίδας και της ανθεκτικότητας της μπάντας. Τα φωνητικά του Jon Bon Jovi δείχνουν να είναι σε καλύτερη κατάσταση και αυτό αποτυπώνεται και στο άλμπουμ… Είναι σαν μια γιορτή, ότι δεν έχασε εντελώς τη φωνή του.

11. This House Is Not For Sale (2016)

Πρόκειται σίγουρα για το καλύτερο άλμπουμ τους, μετά το 2009. Είναι το πρώτο επίσημο full-length άλμπουμ της νέας εποχής των Bon Jovi. Η μουσική κατεύθυνση είναι σαφώς πιο συμπαγής, με μια στροφή προς το κλασικό αμερικάνικο heartland rock. Οι κιθάρες του Phil X παίρνουν ξανά πρωταγωνιστικό ρόλο, ο ρυθμός είναι πιο στιβαρός και ο ήχος βγάζει μια αίσθηση «ζωντανής μπάντας» στο στούντιο, εκπέμποντας πείσμα και ηλεκτρισμό.

10. Lost Highway (2007)

Πρόκειται ασφαλώς για την πιο τολμηρή στροφή στην καριέρα τους. Μετά την τεράστια επιτυχία του country remix του Who Says You Can't Go Home, το συγκρότημα μετακόμισε μουσικά στο Nashville. Το άλμπουμ είναι γεμάτο από pedal steel κιθάρες, μαντολίνα, βιολιά και country δομές, διατηρώντας όμως ταυτόχρονα το pop-rock ένστικτο και τα μεγάλα ρεφρέν που ξέρουν να γράφουν οι Bon Jovi. Κατά τη γνώμη μου, είναι πολύ τίμιο άλμπουμ, το οποίο την εποχή που βγήκε το είχα λιώσει, παρόλο που δεν με λες και λάτρη του μουσικού ηχοχρώματος του Nashville.

9. 7800° Fahrenheit (1985)

Ξέρω ξέρω, κάποιοι παλιοποζεράδες θα διαφωνήσουν, έως και θα κράξουν. Μπορεί να είναι ένα άλμπουμ γεμάτο με την ακατέργαστη ενέργεια της νιότης τους, ωστόσο προτιμώ τον προκάτοχο του και βέβαια τα τρία επόμενα άλμπουμ τους, τα οποία αντικειμενικά είναι και τα κορυφαία τους.. Ο ήχος είναι πιο σκοτεινός και «βαρύς» σε σχέση με αυτό που ακολούθησε, με κυρίαρχα τα edgy synthesizers της εποχής, τα echo εφέ στα τύμπανα και τα επιθετικά, υψίφωνα φωνητικά. Είναι το μεταβατικό στάδιο όπου το συγκρότημα έχτιζε τον signature stadium hard rock ήχο του.

8. These Days (1995)

Σίγουρα είναι η πιο ώριμη, εσωστρεφής και σκοτεινή μουσική κατεύθυνση της μπάντας. Σίγουρα βρίσκεται πολύ πιο ψηλά στην συλλογική εκτίμηση για τη δισκογραφία των Bon Jovi. Ωστόσο εγώ εκτιμώ βαθύτατα τις δουλειές τους των 00’s, κάτι που θα εξηγήσω παρακάτω. Επηρεασμένοι από το κλίμα των '90s, οι Bon Jovi χαμηλώνουν τους τόνους, βαθαίνουν το groove τους με blues πινελιές και δίνουν χώρο σε μελαγχολικές μπαλάντες και alternative rock ξεσπάσματα. Η παραγωγή είναι λιγότερο «γυαλισμένη» και περισσότερο οργανική, αναδεικνύοντας το συναίσθημα.

7. Crush (2000)

Το άλμπουμ που τους επανασύστησε στη νέα χιλιετία και σε μια νέα γενιά οπαδών. Το άλμπουμ που έβγαλε ένα από τα μεγαλύτερα hit της καριέρας τους. Η μουσική κατεύθυνση συνδυάζει το talk-box rock παρελθόν τους με μοντέρνα pop στοιχεία, λούπες, και up-beat, κολλητικά riffs. Είναι ένας φωτεινός, εμπορικός και εξαιρετικά καλοδουλεμένος ήχος που ισορροπεί τέλεια ανάμεσα στο rock και το radio-friendly pop.

6. Have a Nice Day (2005)

Θυμάμαι πως εκείνη την εποχή έκανα παρέα με αρκετούς – εν Ελλάδι – οπαδούς τους. Ως εκ τούτου δέχτηκα μια σχετική πλύση εγκεφάλου, για την ποιότητα του εγχειρήματος. Πες πες, πείθονται και οι πιο αυστηροί κριτές. Εδώ οι Bon Jovi υιοθετούν έναν πιο «νευρικό» και βαρύ σύγχρονο rock ήχο. Οι κιθάρες είναι πιο παραμορφωμένες (heavy, crunchy riffs), οι ρυθμοί πιο κοφτοί και το στυλ δανείζεται στοιχεία από το post-grunge κίνημα των '00s. Παρόλα αυτά, η pop ευαισθησία στα ρεφρέν παραμένει ανέπαφη, δημιουργώντας anthems γεμάτα αυτοπεποίθηση.

5. Bounce (2002)

Θα με συγχωρέσετε, αλλά η προσωπική αδυναμία της νέας εποχής τους είναι εδώ… Το πιο βαρύ ηχητικά άλμπουμ των Bon Jovi στον 21ο αιώνα, γι’ αυτό και μ’ αρέσει, περισσότερο από οποιοδήποτε άλμπουμ τους μετά το Keep the faith. Επηρεασμένο βαθύτατα από τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου, το άλμπουμ διαθέτει επιθετικά, downtuned κιθαριστικά riffs που θυμίζουν nu-metal, έντονα industrial synths και δυναμικά drums. Αυτός ο βαρούς, riff-driven ήχος εναλλάσσεται με μεγάλες, ορχηστρικές, δραματικές μπαλάντες.

4. Bon Jovi (1984)

Η αφετηρία των πάντων. Μεγαλειώδες ντεμπούτο. Ο ήχος είναι απόλυτα συνδεδεμένος με τις αρχές των '80s: γρήγορα riffs, galloping ρυθμοί στο μπάσο, έντονα και πρωταγωνιστικά keyboards/synths που δίνουν μια New Wave αίσθηση, και ωμά, παθιασμένα φωνητικά. Είναι το blueprint του μετέπειτα ήχου τους, γεμάτο street rock αισθητική. Ένα από τα πιο «δροσερά» hard rock άλμπουμ, όλων των εποχών.

3. Slippery When Wet (1986)

Το άλμπουμ που καθόρισε τον ήχο μιας ολόκληρης δεκαετίας. Η μουσική κατεύθυνση είναι το τέλειο πάντρεμα του heavy hard rock με τις pop δομές (χάρη και στη συμβολή του Desmond Child). Δεν είναι τυχαίο κάποτε ότι τους χαρακτήρισαν pop metal… Ουσιαστικά ήταν ένα νέο είδος μουσικής. Talk-box εφέ, τεράστια, πιασάρικα ρεφρέν σχεδιασμένα για στάδια, αψεγάδιαστη, «γυαλιστερή» παραγωγή και αστείρευτη ενέργεια που μετέτρεψε το metal σε mainstream φαινόμενο. Αντικειμενικά μαζί με τους Europe, πίσω το 1986, έκαναν το metal μόδα…

2. Keep the Faith (1992)

Αυτό είναι το αγαπημένο μου άλμπουμ τους. Αυτό που τους καθιέρωσε ως ΤΕΡΑΣΤΙΟΥΣ και καλλιτεχνικά. Εμπορικά ήταν ήδη ΤΕΡΑΣΤΙΟΙ και παραμένουν, ακόμα και αν κλάσουν. Ωστόσο αν βρεθεί κανένας βλαμμένος σήμερα και πει ότι οι Bon Jovi είναι μια μπάντα που βγάζει εύκολα ραδιοφωνικά τραγουδάκια, βάλε του το Keep the faith και βούλωσε του το στόμα διαπαντός. Πρόκειται για την κορυφαία καλλιτεχνική τους αναγέννηση, μέσα στην λαίλαπα του grunge. Οι Bon Jovi αφήνουν πίσω το hair metal των '80s και προσαρμόζονται στα '90s με έναν ώριμο, κλασικό rock ήχο. Η μουσική κατεύθυνση βασίζεται στο groove, με funk μπασογραμμές, extended κιθαριστικά jams, πλούσια πιάνα και keyboards, και επικές, δομικά σύνθετες μπαλάντες. Είναι ο πιο ολοκληρωμένος, οργανικός και διαχρονικός rock ήχος που παρουσίασαν ποτέ. To Dry County και το In these Arms είναι τα δύο αγαπημένα μου κομμάτια τους. Και όχι δεν προσπάθησαν να γίνουν U2. Γιατί είναι πολύ ανώτεροι…

1. New Jersey (1988)

Μπορεί να είναι το δεύτερο αγαπημένο μου, ωστόσο είναι ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ το καλύτερο άλμπουμ τους. Κρατώντας τη νικηφόρα συνταγή του Slippery, η μπάντα εξελίσσει τον ήχο της κάνοντάς τον πιο πλούσιο και «γεμάτο». Εισάγονται έντονα blues στοιχεία, ακουστικές εισαγωγές, φυσαρμόνικες, organ πλήκτρα και μια πιο "roots" αμερικάνικη αίσθηση. Η παραγωγή είναι τεράστια, τα σόλο του Sambora πιο περίπλοκα και τα backing vocals θυμίζουν gospel χορωδία. Μαγικό άλμπουμ που τους καθιέρωσε ΕΜΠΟΡΙΚΑ και τους ξεχώρισε, απ’ όλους τους υπόλοιπους του είδους, αφού όλοι εμπεδώσαμε ότι θα παραμείνουν το No1 hard rock συγκρότημα για πάντα… Και οι δεύτερες αγαπημένες μας γριές…

Αριστοτέλης Βασιλάκης